ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ευκολία των αφορισμών

Πώς είναι να ακούς το παιδί σου, τους γονείς σου, τους αγαπημένους σου μέσα
από τα ερείπια και να μη μπορείς να κάνεις τίποτα;

Να ξέρεις ότι είναι ζωντανοί, να σε εκλιπαρούν για βοήθεια και εσύ να σκάβεις
με τα χέρια και να πέφτεις σε όγκους τσιμέντου; Να ακούς την αναπνοή τους και
να περνούν τα λεπτά, οι ώρες, η πρώτη ημέρα; Να βραδιάζει και να ξημερώνει κι
εσύ να σκέπτεσαι ότι δεν μπορεί, αφού ξέρεις πως ζουν, τους ακούς διάολε! Τι
άλλο χρειάζεται; Να βρεις ένα μηχάνημα, να τρυπήσεις τις πλάκες του τσιμέντου,
τρυπάνια για τα χοντρά έπιπλα που φράζουν τον δρόμο, οξυγόνο για τις πρώτες
βοήθειες… Δηλαδή, ένα συνεργείο διάσωσης.

Τους έβλεπα πέντε ημέρες τώρα να τραβούν οποιονδήποτε έβλεπαν από το μανίκι
εκλιπαρώντας για βοήθεια. Και δεν ήταν ένας, ήταν πάρα πολλοί. Μιλούσαμε με τα
μάτια. Ο πόνος τους σε τρυπούσε μέχρι το κόκαλο. Τρελαμένοι έβγαζαν με τα
χέρια τις πέτρες από τα ερείπια. Χωρίς να τους αγγίζει ο ήλιος, η έλλειψη του
νερού, της τροφής. Όσο άκουγαν τη φωνή μέσα από τα ερείπια, είχαν πίστη. Μέχρι
που πέρναγε και η δεύτερη ημέρα… Και η τρίτη… Και η τέταρτη… Και η φωνή
χανόταν. Έσβηνε… Και κάποια στιγμή δεν υπήρχε φωνή… Τότε κάθονταν
σιωπηλοί, χωρίς δάκρυα, στην άκρη των ερειπίων. Είδαν τους ανθρώπους που λίγες
ημέρες πριν ζούσαν, να πεθαίνουν ανήμποροι σχεδόν μπροστά στα μάτια τους. Ένα
συνεργείο διάσωσης ήταν η ελπίδα τους. Δεν χρειάζονταν καν εκπαιδευμένα σκυλιά
και κάμερες και τελευταίας τεχνολογίας εξοπλισμός. Αφού άκουγαν τη φωνή… Και
ήταν εκατοντάδες που άκουσαν μια φωνή να σιωπά και δεν υπήρχε κανείς εκεί γύρω
να προσπαθήσει γι’ αυτήν… Και μετά βγήκαν οι τίτλοι. «Ανοργάνωτοι»,
«Ανοχύρωτοι», «Τριτοκοσμικοί»… Όμως μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής
περισσεύει η ευκολία των αφορισμών…