[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Είναι αλήθεια πως την πρώτη φορά κατάφερε να συγκινήσει την κοινή γνώμη. Ακόμη
και οι πλέον δύσπιστοι είπαν «μήπως;». Μήπως πράγματι ο απότακτος αστυνομικός
έχει πέσει θύμα διαβολής κάποιων εχθρών της… τάξης; Η απεργία πείνας
διαρκείας, όχι μόνο του ίδιου αλλά και της μητέρας του ενίσχυσαν τις
αμφιβολίες περί της εμπλοκής του στη ληστεία τράπεζας και, κυρίως,
ευαισθητοποίησαν τους δικαστές, που, για λόγους υγείας, τον άφησαν ελεύθερο.

Τη δεύτερη φορά όμως; Πάλι τον έμπλεξαν άδικα; Σε εντελώς διαφορετική υπόθεση,
εντελώς διαφορετικά πρόσωπα; Γιατί; «Γιατί είναι καλό παιδί», απαντά ο πατέρας
του και αγωνίζεται να τον ξαναβγάλει από τη φυλακή.

Άντε πάλι απεργία πείνας ο Γιώργος Βερβεράκης, άντε πάλι κινητοποίηση των
Μ.Μ.Ε. οι γονείς του. Αλλά η κοινή γνώμη αντιστέκεται. «Αυτά δεν μας τα είχε
πει», σκέπτονται όλοι, νιώθοντας εξαπατημένοι που τον πίστεψαν.

Κι εκεί που όχι μόνο αδιαφορούν για το… δράμα του ­ παίρνοντας το μέρος των
δικαστών που τον ξαναφυλάκισαν επειδή δεν πήγε να δικαστεί για άλλη
κακουργηματική πράξη που τον βαρύνει ­ ξαφνικά ένα δικαστικό συμβούλιο τον
αφήνει ελεύθερο! Στο σκεπτικό της πλειοψηφίας (σ.σ. Ευτυχώς υπήρξε και
μειοψηφία) δεν γίνεται λόγος για την απεργία πείνας. Οι δύο εφέτες εκθειάζουν
εμμέσως τον κατηγορούμενο, διαβεβαιώνοντάς μας πως δεν προκύπτει τίποτε εις
βάρος του και πως, βεβαίως δεν υπάρχει λόγος να βρίσκεται στη φυλακή.

Η θέση του μειοψηφήσαντος προέδρου του συμβουλίου ήταν εντελώς αντίθετη. Και
για την απεργία πείνας ­ ως μέσο εκβίασης της Δικαιοσύνης- μίλησε και για την
επικινδυνότητα του ατόμου, που αντί να φροντίζει για την τήρηση της τάξης,
έχει εμπλακεί σε διάφορες υποθέσεις παρανομίας. Εξέφρασε, δηλαδή, όπως άλλωστε
και ο εισαγγελέας, τα συναισθήματα των πολιτών αυτής της χώρας. Που αν και
φαίνονται συχνά απαθείς, οργίζονται και αγανακτούν όταν προδίδονται οι
ευαισθησίες τους. Ή όταν κάποιοι προσπαθούν να τους πιάσουν κορόιδα. Τους
ίδιους ή τα αρμόδια όργανα. Δεν έχει σημασία…