ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η επίθεση της πραγματικότητας

«Μαμά, θα πετάξω την μπλούζα του Γεωργάτου!», έσκασε την πολυσήμαντη δήλωση ο
λιλιπούτειος ποδοσφαιρόφιλος της οικογένειας. «Γιατί, παιδί μου;». «Μα, αφού
μας πρόδωσε και έφυγε! Και είπε μάλιστα ότι δεν πρόκειται να επιθυμήσει τίποτα
από την Ελλάδα…».

Η παιδική φατσούλα ήταν η προσωποποίηση της απογοήτευσης. Πώς να της μιλήσεις
για τα λεφτά που αλλάζουν χέρια κάτω από το τραπέζι και για τα συμβόλαια που
μόνο ως πρόσχημα έχουν τον αθλητισμό; Και τότε θυμήθηκα τις δικές μας παιδικές
και εφηβικές απογοητεύσεις, όταν χώριζαν τα αγαπημένα μας μουσικά συγκροτήματα
ή τα λατρευτά μας κινηματογραφικά ζευγάρια. Και αργότερα, όταν οι
ταλαιπωρημένοι αγωνιστές της αριστεράς παρίσταναν τους όψιμους φανατικούς δεξιούς.

Αχ, αυτή η επώδυνη διαδικασία της ωρίμανσης… Όταν το απόλυτο της πίστης και
ο ενθουσιασμός με το Ε κεφαλαίο δέχονται τη βάρβαρη επίθεση της
«πραγματικότητας» και του «ρεαλισμού». Τότε, που το άσπρο και το μαύρο
παίρνουν εκείνη την γκρίζα απόχρωση, που κάνει μουντό το τοπίο της ζωής μας.

«Από εδώ και πέρα θα βλέπω μόνο αγώνες με τη Νάουσα και τη Δόξα Κορωπίου!»,
αποφάσισε με σοβαρότητα ο μίνι-οπαδός, πιάνοντας έγκαιρα το «μήνυμα» και
ρίχνοντας την «ψήφο» του στους «μικρούς» της αρένας (για να προχωρήσει, άραγε,
αργότερα στο «λευκό» και στην αποχή;).

Πώς το έλεγε σε εκείνη τη συνέντευξη ο στοχαστής-παιδοψυχολόγος; «Τι τύχη σε
αυτούς που είχαν στην παιδική τους ζωή ήρωες που δεν τους φέρθηκαν σκληρά»;

Ναι, κάπως έτσι…