Για την αξιολόγηση των καθηγητών

«Η εκπαιδευτική διαδικασία είναι πολυσύνθετη υπόθεση και στην παραγωγή του
εκπαιδευτικού έργου εμπλέκονται πολλοί παράγοντες: υλικοτεχνική υποδομή,
δαπάνες για την παιδεία, διορισμοί, τοποθετήσεις – αποσπάσεις, επιμόρφωση,
καθοδήγηση, αξιολόγηση εκπαιδευτικών, αναλυτικά προγράμματα, βιβλία κ.λπ.»,
σημειώνει ο κ. Νίκος Παπαγεωργίου, σχολικός σύμβουλος από την Πάτρα και συνεχίζει:

«Οι συνδικαλιστές της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ τα τελευταία είκοσι χρόνια την
κακοδαιμονία στην εκπαίδευση την εντοπίζουν στην υλικοτεχνική υποδομή, τις
δαπάνες για την εκπαίδευση, τους διορισμούς και μεταθέσεις και όχι στην
καθοδήγηση, τον έλεγχο και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Τα αποτελέσματα
είναι γνωστά.

Κάθε φορά που ψηφίζεται ένας νόμος ή υπογράφεται ένα Π.Δ. για την αξιολόγηση
των εκπαιδευτικών ξεσπούν στη βάση θύελλες διαμαρτυριών και έπειτα από
περισπούδαστες αναλύσεις του τύπου “κάθε μέρα μας αξιολογούν τριάντα ζευγάρια
παιδικά μάτια», κηρύσσεται από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ιερός πόλεμος για
τη διατήρηση των κεκτημένων: κανένας έλεγχος, καμία αξιολόγηση.

Οι πανεπιστημιακοί και οι σχολικοί σύμβουλοι θεωρούν την αξιολόγηση βασική
λειτουργία της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Η Πολιτεία, μολονότι θεωρεί την αξιολόγηση εντελώς απαραίτητη, διστάζει να την προωθήσει.

Τι γίνεται όμως στα ιδιωτικά σχολεία; Εκεί η καθοδήγηση και η αξιολόγηση έχει
κυρίαρχη θέση.

Όλα τα ιδιωτικά σχολεία συνεργάζονται με συνταξιούχους, σχολικούς συμβούλους,
οι οποίοι καθοδηγούν τους εκπαιδευτικούς στον προγραμματισμό και την υλοποίηση
του εκπαιδευτικού έργου και φυσικά τους αξιολογούν.

Στη δημόσια εκπαίδευση, όμως, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών θεωρείται
επικίνδυνη υπόθεση».

Και καταλήγει: «Το πού θα οδηγήσει αυτή η κατάσταση θα το αντιληφθούν σε λίγα
χρόνια, όταν χωρίς να το καταλάβουν, θα βρεθούν εκτός εκπαίδευσης, αφού η
ιδιωτική εκπαίδευση θα έχει κατασπαράξει τη δημόσια, όπως κατασπάραξε ο
καπιταλισμός τον σοσιαλισμό, παρά τις περί του αντιθέτου αναλύσεις και διακηρύξεις».