Η αναγνώριση των μειονοτήτων

Άκαιρα και απρόβλεπτα ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γιώργος Παπανδρέου έθιξε το
θέμα τής έως σήμερα θεωρούμενης ως θρησκευτικής μειονότητας: των μουσουλμάνων
της Θράκης, επισημαίνει ο κ. Μιχάλης Δωρής και συνεχίζει:

«1) Το ερώτημα είναι αν αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή και αυτός ο σωστός
τρόπος, για τον πολύ απλό λόγο ότι οι ανατολικοί μας γείτονες (και όχι μόνον
αυτοί) θεωρήσανε ότι η Ελλάδα εγκαταλείπει το ιδιαίτερα σημαντικό πλεονέκτημα
που της δίνει η Συνθήκη της Λωζάννης και θεωρεί πλέον τους μουσουλμάνους της
Θράκης ως εθνική, τουρκική μειονότητα…

2) Ο κ. Γιάννος Κρανιδιώτης προσπαθώντας να “μπαλώσει” την κατάσταση,
την έκανε ακόμα χειρότερη λέγοντας ότι με το δικαίωμα του “αυτοπροσδιορισμού”
των μειονοτήτων θα ξεκαθαρίσουν πολλά πράγματα στη Θράκη. Κυρίως οι Τούρκοι
δεν θα μπορούν πλέον να “πατρωνάρουν” τους Πομάκους, οι οποίοι είναι μεν
μουσουλμάνοι, αλλά όχι τουρκικής καταγωγής. Είναι γηγενείς Θράκες.

Λυπάμαι γιατί πρέπει να τονίσω ότι πρόκειται για την εσχάτη πλάνη. Ασφαλώς οι
Πομάκοι δεν είναι τούρκικης καταγωγής. Δυστυχώς όμως, η (επιεικώς)
κοντόφθαλμη, σωβινιστική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων ως το 1981 (και
διαφόρων “υπερεθνικιστικών” κύκλων και εκκλησιαστικών παραγόντων έως και
σήμερα ακόμα) έχουν κάνει την πλειοψηφία των Πομάκων, οι οποίοι σχεδόν
μισούσαν τους Τούρκους δυνάστες κάποτε, να αισθάνονται τώρα ότι είναι
“Τούρκοι” κι αυτό είναι μια πολύ πικρή αλήθεια την οποία όφειλε να γνωρίζει ο
υπουργός Εξωτερικών.

3) Τα ζητήματα των μειονοτήτων, κυρίως των εθνικών (είτε είναι νομικά
αναγνωρισμένα είτε όχι) έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα παντού, σε όλο
τον πλανήτη και ήδη τα Βαλκάνια ταλαιπωρούνται και θα ταλαιπωρούνται για πολλά
χρόνια ακόμα απ’ αυτά. Οι Έλληνες έχουμε πικρότατη πείρα. Θα αναφέρω μόνον μια
περίπτωση, ξεχασμένη φυσικά, όπως πολλά σημαντικά ζητήματα της πρόσφατης
Ιστορίας μας: την αναγνώριση από τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά των Βλάχων της
Θεσσαλίας ως Ρουμάνων και τα δεινά που πρόσθεσε στον τόπο οι ολέθρια εκείνη απόφαση…

4) Θα υπενθυμίσω σχετικά τι είχε πει ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου το
1976 και αυτό ας μη το εκλάβει ο κ. Γιώργος Παπανδρέου απλά ως πατρική
συμβουλή αλλά ως εθνική υποθήκη: “Οποιαδήποτε προσπάθεια ν’ αποσυνδεθούν οι
σημερινές τουρκικές αξιώσεις από τα προηγούμενα χτυπήματα των Τούρκων
σωβινιστών κατά του Ελληνισμού και να αποκρυβούν οι ευρύτεροι στόχοι τους (που
δεν είναι αυτή τη στιγμή άλλοι από τους βραχυπρόθεσμους αλλά κυρίως τους
μακροπρόθεσμους στόχους της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ και της
Ατλαντικής Συμμαχίας) ή να μας επιβληθεί οποιαδήποτε παραχώρηση σαν προσφορά
στην ειρήνη ή σαν αντάλλαγμα εισδοχής μας σε ευρύτερους οικονομικούς και
πολιτικούς οργανισμούς, θα αποκοίμιζε τον λαό μας και θα τον προετοίμαζε να
δεχτεί, για μια ακόμη φορά, γεγονότα συντελεσμένα από τη διεθνή συνενοχή ή
ανοχή. Τελικά υπονομεύει το ηθικό του και μας οδηγεί κατευθείαν σε νέα εθνική
συμφορά”. Μερικοί ίσως θα πουν: “Καλά! Αυτά λεγόντουσαν πριν από 23 χρόνια και
πολλά έχουν αλλάξει έκτοτε”. Σωστά, πολλά έχουν αλλάξει, πολλά έχουν
βελτιωθεί, φοβάμαι όμως ότι σε σχέση με τους ανατολικούς γείτονές μας έχουν
αλλάξει πολύ προς το χειρότερο. Η επιθετικότητα των Τούρκων συνεχώς εντείνεται
και οι αξιώσεις και διεκδικήσεις τους κατά τρόπο εξωφρενικό και άκρως
επικίνδυνο φθάνουν έως τη Γαύδο.

Οι διαθέσεις τους για τη Θράκη είναι γνωστές. Ας μη διεγείρουμε κι εμείς με
άκαιρες (και επιδεχόμενες πολλές ερμηνείες και παρερμηνείες) δηλώσεις τη
γνωστή βουλιμία τους».