Εδώ Ντόυτσε Βέλλε…

Η αυριανή ολική έκλειψη, που με τόση σπουδή και ενδελέχεια ετοιμάζεται να
υποδεχτεί η πολιτισμένη Ευρώπη ­ τα ειδικά γυαλιά στο Παρίσι έχουν εξαφανιστεί
εδώ κι ένα μήνα, ενώ τα γυαλιά-μαϊμούδες που κυκλοφορούν επισημαίνονται από
τις διάφορες υπηρεσίες προστασίας του καταναλωτή ως άκρως επικίνδυνα ­ (το
σημερινό φύλλο του «Parisien» μοιράζει κι αυτό γυαλιά) μάς αναγκάζει να
σκεφτούμε άλλες ολικές εκλείψεις που κινδυνεύουν να περάσουν απαρατήρητες λόγω
της μεγάλης αυτής του ήλιου.

Όπως η απειλούμενη ολική έκλειψη της ελληνικής εκπομπής της Ντόυτσε Βέλλε που
θα οριστικοποιηθεί η τύχη της στις 15 Αυγούστου.

Ήδη το θέμα απασχόλησε τους αρμοδίους στη χώρα μας, που με τηλεγραφήματα
διαμαρτυρίας και επιστολές προσπαθούν να περισώσουν από τη λαίλαπα της
εξυγίανσης του κυρίου Σρέντερ την, κόστους μόλις ενός εκατομμυρίου μάρκων,
ιστορική αυτή εκπομπή.

Λες και η οικονομία της Γερμανίας θα πάει καλύτερα εξοικονομώντας τα μάρκα
αυτά. Και η τεράστια διαφήμιση που της γίνεται σαν χώρα εκπομπής από τη χώρα
μας (του δέκτη) όπου 43 ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί την αναμεταδίδουν, μαζί
με το κρατικό ραδιόφωνο; Αυτό δεν μετράει; Και γιατί αυτή η «πλην
Λακεδαιμονίων» μεταχείριση της χώρας μας;

Όλες οι άλλες εκπομπές που αφορούν τις βαλκανικές χώρες, κροατική, αλβανική,
βουλγαρική, σερβική, βοσνιακή, σλαβομακεδονική, ρουμανική, τουρκική,
παραμένουν ως έχουν, με εξαίρεση την τελευταία, που επαυξάνεται.

Εκτός κι αν, όπως παρατηρεί με σαρκασμό ο Παντελής Μπουκάλας στην «Καθημερινή»
της 27ης Ιουλίου: «υποθέσουμε πως αποφάσισαν ότι η Ελλάδα δεν ανήκει πλέον στα
Βαλκάνια, καθότι μέλος λαμπρό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρα έκριναν σωστό να την
“τιμήσουν” με αυτό τον παράδοξο τρόπο».

Δεν έχουμε πλέον ευτυχώς δικτατορία, για να την ακούν όλοι οι Έλληνες, με
θρησκευτικό φανατισμό, όπως παλιά. Ωστόσο, η σοβαρότητα των ρεπορτάζ της
ελληνόφωνης αυτής εκπομπής, η πλήρης ενημέρωσή της για τα διεθνή και κυρίως
για τα γερμανικά γεγονότα, έφερνε την τόσο πολυδιαφημιζόμενη πολυφωνία της Ε.Ε.

Θα ήταν άραγε λογικό, σε αντίποινα, η χώρα μας να περιόριζε ή να φορολογούσε
τις εκδηλώσεις του Ινστιτούτου Γκαίτε; Αν και τα δύο δεν είναι ανάλογα, ωστόσο
η αίγλη της πρώτης οικονομικά δύναμης στην Ευρώπη, της Γερμανίας, φαντάζει
«νανική», για να θυμηθούμε τα λόγια του Θόδωρου Πάγκαλου, αν επιμείνει στην
εξοικονόμηση μιας χούφτας μάρκων, αγνοώντας το ανταποδοτικό κέρδος της
εκπομπής που ακτινοβολεί, εν δυνάμει, σε έναν πληθυσμό δέκα εκατομμυρίων.

Παλιά γνωρίζαμε τον Λάμπη Νικολάου της ΔΟΕ, ως αδελφό του Κώστα Νικολάου, του
διευθυντή της ελληνικής εκπομπής της Ντόυτσε Βέλλε.

Ο Αριστείδης Μαρόπουλος πέθανε. Αλλά ο Άλεκ Σχινάς, εκ των συνιδρυτών και
συνεχιστής ακόμα της εκπομπής, είναι, πέρα από τη δημοσιογραφική του ιδιότητα,
κι ένας από τους σημαντικότερους Νεοέλληνες πεζογράφους και λεξικογράφους,
άριστος γνώστης της θετής του γλώσσας, της γερμανικής, που τιμά τον σταθμό και
μόνο με την παρουσία του. (Σα να είχαμε τον Κάφκα στην ΕΡΑ και να τον απολύαμε).

Λοιπόν; Δεν μιλάμε, όπως καταλάβατε, για μια τυχαία εκπομπή, ούτε για τυχαίους
ανθρώπους που την επιμελούνται. Δεν πρόκειται για βόλεμα μερικών ημετέρων του
απόδημου Ελληνισμού. Η εκπομπή επιτελεί εθνικό έργο, για τη Γερμανία κυρίως,
που την χρηματοδοτεί, γιατί επουλώνει πληγές ακόμα νωπές στη χώρα μας από τον
Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την τιμά. Και μόνο που ακούγεται το «Ντόυτσε Βέλλε» στη
γλώσσα μας, τι άλλο θέλει ο διευθυντής της κ. Dieter Weirich για να μην τη
συμπεριλάβει στις απειλούμενες περικοπές του;

Εκτός και υποθέσουμε (κάτι που με όλη μας την καρδιά απευχόμαστε να ενέχει τον
παραμικρό κόκκο αλήθειας) ότι η πρόσφατη στάση της χώρας μας στη
γιουγκοσλαβική κρίση συμπαρέσυρε και τη γλώσσα μας (ως γλώσσα κατ’ εξοχήν της
Ορθοδοξίας) στα αντίποινα του γερμανικού σρεντερο-μπλερισμού.

Αν αληθεύει η πληροφορία ότι ακόμα κι ο πρώην καγκελάριος Κωλ κινητοποιήθηκε
για τη διάσωση της εκπομπής, καταλαβαίνετε τη σοβαρότητα του θέματος.

Η ολική έκλειψη της εκπομπής αποφασίζεται τη μέρα της δικιάς μας Παναγίας.
Στις 15 Αυγούστου. Ένας νέος «λετριτιστικός» τορπιλισμός μιας άλλης «Έλλης»
(όπως θα έλεγε και ο Άλεκ Σχινάς) κινδυνεύει να πραγματοποιηθεί.

Σύλλογοι, γονείς, κηδεμόνες και συγγενείς της γλώσσας μας (που γιόρτασε αισίως
τα 4.000 χρόνια της) ας κινητοποιηθούν με τα κινητά τους από τις εξοχές που
βρίσκονται για να συντρέξουν με τη φωνή τους τη φωνή αυτή που κινδυνεύει να σταματήσει.

Στις σημερινές ηλεκτρονικές δικτατορίες, η πολλαπλότητα των φωνών και των
ακουσμάτων είναι εντελώς απαραίτητη.