ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χαμήλωσε

«Χαμήλωσε…». Μια λέξη αρκεί για να γεμίσει ο χώρος με τη μελωδία. Με τις
νότες και τους στίχους ενός και μόνο τραγουδιού, που γράφτηκε γρήγορα και
πρόχειρα ένα απόγευμα σε μια κασέτα. Με μουσική και λόγια που έχουν τη δύναμη
να διώξουν μακριά τον «καπνό» από ό,τι δυσάρεστο χωρά σε 24 ώρες ­ ή σε
λιγότερο. Όχι μόνο σήμερα, χθες και προχθές, αλλά εδώ και χρόνια. Με τους
ίδιους ήχους, τις αναμνήσεις και τα χρώματα που σε επαναφέρουν στη στιγμή, όσο
βαθιά «κάτω» κι αν βρίσκεσαι.

«… Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα, δεν διακρίνεται η αλήθεια…». Το
έψαχνε από καιρό ο Κώστας, μέχρι να το ζητήσει από τον Οδυσσέα, σ’ εκείνη την
αγαπημένη ραδιοφωνική εκπομπή, και να το κρατήσει σαν «δώρο» σε μια κασέτα,
καινούργια τότε, χιλιοπαιγμένη σήμερα.

«Χαμήλωσε…». Ήταν το δώρο μιας φιλίας που μπορεί να έχανε πολλά σε χρόνο, σε
επαφή και σε αφοσίωση όσο περνούσαν οι μέρες, έμεινε όμως αναλλοίωτη σε
συναισθήματα, σε αγνότητα και αξία. Μπορεί να μας χώριζαν χιλιόμετρα, μπορεί η
επικοινωνία να είχε χαθεί για μήνες κι εκείνη η κασέτα να είχε μείνει
καταχωνιασμένη σε κάποιο συρτάρι από καιρό, αρκούσε όμως πάντα μια στιγμή, ίσα
για να φέρω στο μυαλό μου τη μελωδία, και το «δώρο της αισιοδοξίας» ήταν πάλι
εκεί, μπροστά μου.

«Μη σφίγγεις, τα χρώματα πολύ μη σφίγγεις μες στις χούφτες σου… Δεν βλέπεις
που το κόκκινο θέλει να δραπετεύσει…». Το τραγούδι που έφερε την έμπνευση,
που βοήθησε σε δύσκολες αποφάσεις κι έδωσε θάρρος σε στιγμές που δοκιμαζόταν ή
κινδύνευε η… ελευθερία των χρωμάτων, εντοπίστηκε, πριν από λίγο καιρό, σε
… CD. Με τέλεια ποιότητα ήχου και εξαιρετική απόδοση, που όμως δεν κατάφερε
να κυριαρχήσει στον χώρο, παρά μόνο εκείνη την πρώτη ημέρα της αγοράς. Το CD
που με τόση επιμονή έψαχνα, καταχωνιάστηκε σχεδόν αμέσως. Και δεν νομίζω να
ξαναβγεί στην επιφάνεια, παρά μόνο όταν εκείνη η παλιά και ταλαιπωρημένη
κασέτα θα είναι πια άχρηστη.