Ταξίδια με τον Λευκό Ελέφαντα

Το όνομα White Elephant Voyage ήταν ό,τι έπρεπε. Το βράδυ που πήγαμε εκεί,
είχα μόλις γυρίσει από ένα ταξίδι στις ζούγκλες (βλ. δίπλα) της Ταϊλάνδης,
όπου περάσαμε μία ημέρα κάνοντας βόλτα πάνω σε… ελέφαντα.

Ο λευκός ελέφαντας θεωρείται σχεδόν ιερός στη Νοτιοανατολική Ασία, ένα φορτηγό
ζώο αποκλειστικά για βασιλιάδες και μαχαραγιάδες.

Εδώ, όμως, το ταξίδι στο «White Elephant» παίρνει άλλη μορφή, πηγαίνοντάς μας
από τις ζούγκλες της Ινδοκίνας, στις Ινδίες, την Κίνα, την Ιαπωνία, και τέλος
στη Δύση. Εδώ, με λίγα λόγια, ζει και βασιλεύει η έννοια fusion cuisine.

Το ανακάτεμα, δηλαδή, διαφόρων γευστικών παραδόσεων με αποτέλεσμα κάτι
«καινούργιο». Όταν πίσω από την προσπάθεια υπάρχει μια ολοκληρωμένη σκέψη,
όταν ανακατεύεις μεν αλλά δεν μπερδεύεις, τότε το fusion «κολλάει» και το
αποτέλεσμα είναι ευχάριστο. Αλλιώς είναι ο γαστρονομικός πύργος της Βαβέλ. Σε
γενικές γραμμές, αυτά που δοκιμάσαμε στο «White Elephant» ήταν πιάτα λιτά και ευχάριστα.

Τι φάγαμε; Το μενού είναι εξαιρετικά δελεαστικό. Πολλά είναι αυτά που σου
κεντρίζουν αμέσως το ενδιαφέρον.

Ξεκινήσαμε με μια ζεστή σαλάτα από σοταρισμένο σπανάκι, μανιτάρια σιτάκε και
γαρίδες.

Η σαλάτα ήταν πάρα πολύ ωραία, αλλά η δόση σόγιας υπερβολική, με αποτέλεσμα να
παραείναι αλμυρή. Καταλήξαμε σε μια ποικιλία ασιατικών ορεκτικών, η οποία ήταν
καλούτσικη προς μέτρια.

Περιλαμβάνει κάτι τεράστιες φτερούγες από κοτόπουλο με πέντε δυσδιάκριτα
μπαχαρικά, βαθυτηγανισμένες λωρίδες από καλαμαράκια, κάτι σαν μπουρεκάκια
τηγανητά και γεμισμένα με θαλασσινά (αυτά ήταν νόστιμα), ανοιξιάτικα ρολά, τα
οποία είχαν αποκτήσει μια γεύση «ψυγείου» και δεν μας ενέπνευσαν ιδιαιτέρως,
και τέλος κάτι αξιοπρεπή crab cakes (καβουροκεφτέδες).

Ήθελα να δοκιμάσω πολλά ακόμα, όπως η πάπια του Κασμίρ με χόρτα και τσάτνεϊ
από μήλο ή τα χτένια με μαυροφάσουλα και μέλι.

Δυστυχώς, η κατάρα του εστιατοροεπιθεωρητή είναι ότι είναι αδύνατον να τα
γευθεί όλα.

Τέλος πάντων, ας πάμε στα κυρίως πιάτα.

Έμεινα λίγο απογοητευμένη από την πάπια με σάλτσα satay, διότι απλώς δεν ήταν
satay.

Δηλαδή, έλειπε κάθε ίχνος από τα συγκεκριμένα φιστίκια, τα οποία δίνουν στη
σάλτσα αυτή τη χαρακτηριστική πηκτή της υφή και τη γλυκίζουσα γεύση της. Κάτι
άλλο ήταν αυτό που ήλθε στο τραπέζι, νόστιμο μεν, αλλά όχι satay. Τα ραβιόλια
γεμισμένα με γλυκοπατάτα και κατσικίσιο τυρί μού άρεσαν, ενώ το μιλφέιγ με
τόνο μάς απογοήτευσε. Ήταν ένας συνδυασμός από παραμαγειρεμένο έως πάνσκληρο
τόνο, ο οποίος ήταν κομμένος εξ αρχής πολύ χοντρός, βαλμένος ανάμεσα σε
λεπτοτηγανισμένες πατάτες «rosti». Ήταν ένα όμορφο αλλά άτσαλο πιάτο, δύσκολο
να κοπεί μάλλον λόγω του τόνου- σόλα.

Τα γλυκά. Δοκιμάσαμε δύο από τα έξι στο μενού.

Μου άρεσε το παγωτό με γεύση κανέλας που συνόδευε την τηγανητή μπανάνα, ενώ η
ίδια η μπανάνα χανόταν μέσα σε ένα χοντρό κέλυφος από κουρκούτι. Η τερίνα με
σοκολάτα και κρέμα από star anise ήταν ωραία, αλλά θα ήθελα να είναι λίγο πιο πικρή.

Είμαι αυστηρή. Το ξέρω και το ομολογώ ξανά και ξανά, καθώς ψάχνω την άπιαστη,
εφήμερη τελειότητα μέσα από γαστρονομικές δημιουργίες.

Εδώ η κουζίνα είναι αξιοπρεπέστατη και όντως ενδιαφέρουσα.

Δεν είναι τέλεια ακόμα, αλλά αυτό ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι η έννοια
fusion είναι κάτι πάρα πολύ ξένο αλλά και καινούργιο για μας.

Παρόλα αυτά, απ’ όλα τα άλλα εστιατόρια στην Αθήνα που έχουν πέσει με τα
μούτρα στο fusion κάνοντας όμως confusion, εδώ τουλάχιστον ο σεφ δείχνει να
είναι συγκρατημένος με καλό γούστο και αρκετή διάθεση για πειραματισμό.

Σε τελευταία ανάλυση, ναι, θα πήγαινα εκεί ξανά ευχαρίστως.

(WHITE ELEPHANT VOYAGE), Κολοκοτρώνη 34, Κεφαλάρι, τηλ.: 8018.560.