Συνεπής στο 15ο ραντεβού ο «κυνηγός των εκλείψεων»

Γνωρίστηκε με τον… Ήλιο σ’ αυτή την παράξενη συγκυρία, που κάνει την
ημέρα να σκοτεινιάζει, πριν από 45 χρόνια… Στη Μινεάπολη των Ηνωμένων
Πολιτειών. Ο Ίαν Μακλέναν ήταν 16 ετών τότε και δεν είχε περάσει καν από το
μυαλό του πως, μεγαλώντας, θα γινόταν ένας «κυνηγός των εκλείψεων».

«Εκείνα τα τελευταία λεπτά, πριν η Σελήνη να καλύψει τον Ήλιο, είναι τα πιο
εντυπωσιακά. Οι πιο όμορφες, οι πιο ξεχωριστές στιγμές… Θέλεις να νιώσεις τα
πάντα γύρω σου, όσο γίνεται πιο έντονα. Και τα νιώθεις. Αισθάνεσαι τη
θερμοκρασία να πέφτει, βλέπεις τα χρώματα ν΄ αλλάζουν… Χωρίς να το θες,
κρατάς την αναπνοή σου και μπορείς ν’ ακούσεις ακόμη κι αυτούς τους χτύπους
της καρδιάς σου. Για λίγα, για ελάχιστα λεπτά της ώρας, είσαι εσύ απέναντι στο σύμπαν».

Αναζητώντας τη σκιά της Σελήνης που θα καλύψει τον Ήλιο, έχει ταξιδέψει μέχρι
σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο: στην Ινδονησία, τη Νότιο Αφρική, τη Ρωσία, τη
Φινλανδία, τον Βόρειο Καναδά, τα νησιά Φίτζι, την Αυστρία, παντού… Σχεδόν
απ’ όποιο σημείο της Γης κι αν πέρασε μια ολική έκλειψη Ηλίου, τα τελευταία
χρόνια, ο Καναδός Ίαν Μακλέναν ήταν εκεί.

Ίαν Μακλέναν. Ο Καναδός «κυνηγός των εκλείψεων» έχει ταξιδέψει από την Καραϊβική έως τη Ρωσία για να παρατηρήσει μέχρι σήμερα 14 εκλείψεις

Χθες, βρέθηκε στην Αθήνα, μαζί με εκατοντάδες ακόμη Αμερικανούς αστρονόμους,
αστροφυσικούς, αλλά και ερασιτέχνες λάτρεις του ουρανού, που ξεκίνησαν ένα
ταξίδι στην Ευρώπη για να δουν την έκλειψη.

Την επόμενη Τετάρτη, ο 61χρονος σήμερα Ίαν θα πλέει στη Μαύρη Θάλασσα, πάνω
στο ελληνικό κρουαζιερόπλοιο «Stella Solaris». Κι από εκεί θα παρακολουθήσει
την 15η κατά σειρά ολική έκλειψη Ηλίου της ζωής του.

Στο Ευγενίδειο Πλανητάριο, εκεί όπου συναντήθηκε χθες με τον Διονύση Σιμόπουλο
και πολλούς ακόμη φίλους από τις ΗΠΑ, κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο
άνθρωπος με τη νεανική όψη και το γεροδεμένο σώμα πρόλαβε να δει τόσες πολλές
εκλείψεις. Ανάμεσα σε 250 Αμερικανούς επαγγελματίες ή φίλους της αστρονομίας,
εκείνος κρατούσε το ρεκόρ. «Δεκατέσσερις εκλείψεις έχω δει μέχρι σήμερα, όμως
η πιο μαγική ήταν εκείνη πέρυσι, στο νησί Αντίγκουα, της Καραϊβικής».

Στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού, στις 26 Φεβρουαρίου του 1998, ο Ίαν Μακλέναν
βρέθηκε πάνω σ’ ένα μικρό νησί παρέα με λίγους φίλους και συγγενείς. «Κρατώ
τις πιο όμορφες εντυπώσεις», λέει στα «ΝΕΑ» ο Καναδός κυνηγός των εκλείψεων
που δεν είναι αστρονόμος αλλά… σύμβουλος στο Πλανητάριο του Βανκούβερ. «Δεν
ήταν ο ουρανός στη διάρκεια της έκλειψης που με εντυπωσίασε. Ήταν όλη η
ατμόσφαιρα τριγύρω.

Οι άνθρωποι είχαν στήσει μια γιορτή, περιμένοντας την έκλειψη. Με χορούς,
μουσική, τραγούδι, κουβέντα… Ήταν μια έκρηξη γλεντιού και χαράς εκείνη η
έκλειψη, με όλο το κέφι, το χρώμα και τον χαρακτήρα της Καραϊβικής».

Απ’ όλα τα ταξίδια της έκλειψης, ξεχωρίζει αυτό με τα πιο έντονα συναισθήματα
χαράς. Γιατί για εκείνον η μαγεία μιας ολικής έκλειψης Ηλίου κρύβεται στους
ανθρώπους. «Είναι οι άνθρωποι που κάνουν το φαινόμενο να μοιάζει τόσο υπέροχο,
τόσο ξεχωριστό. Είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπει την έκλειψη ο καθένας από
εμάς και τα συναισθήματα που του προκαλεί κι όχι το ίδιο το φαινόμενο που σου
παίρνει τα μυαλά».

Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσει ένα και μόνο συναίσθημα από εκείνα τα χιλιάδες που
χωρούν σε λίγα λεπτά της ώρας, θα ήταν αυτό ενός άγχους τόσο δημιουργικού,
ζωντανού και χαρούμενου, που μόνο στη διάρκεια μια έκλειψης μπορεί να γνωρίσει
κανείς.

«Νιώθεις πως πρέπει να παρατηρήσεις τόσα πολλά πράγματα, να ξεχωρίσεις τόσα
μοναδικά “σημάδια”, μέσα σε πάρα πολύ λίγο χρόνο. Κι όλες σου οι αισθήσεις
είναι εκεί. Μόνο εκεί».

Κι αν από όλα αυτά του ζητούσαν να κρατήσει μια και μόνη εικόνα, θα ήταν
εκείνη από τις παράξενες σκιές που εμφανίζονται παντού τριγύρω, μερικά λεπτά
πριν η ολική έκλειψη αγγίξει την ολική της φάση.

«Αυτά τα κύματα της ατμόσφαιρας είναι πράγματι ό,τι πιο όμορφο και διαφορετικό
υπάρχει… Μένεις εκεί, να παρατηρείς τους μαγευτικούς κυματισμούς της σκιάς
πάνω στο έδαφος να έρχονται και να φεύγουν… Τα πάντα γύρω να σκοτεινιάζουν
και να φωτίζονται και πάλι…».

Συγκέντρωση πριν φύγουν για Μαύρη Θάλασσα

Ήταν μια… γιορτή των άστρων η χθεσινοβραδινή στο Ευγενίδειο Πλανητάριο. Και
ο διευθυντής του, Διονύσης Σιμόπουλος, ήταν πανευτυχής ανάμεσα σε 250 φίλους
από την Αμερική και από τη «διεθνή κοινότητα πλανηταρίων» που δέχθηκαν την
πρόσκλησή του να βρεθούν για λίγη ώρα στην Αθήνα πριν ξεκινήσουν μια
κρουαζιέρα στη Μαύρη Θάλασσα για να βρεθούν στην «πορεία» της έκλειψης.

Το Πλανητάριο, που κανονικά ήταν κλειστό για καλοκαιρινές διακοπές, άνοιξε τις
πύλες του, για να δεχθεί τους ανθρώπους που αγαπούν να εξερευνούν και να
κάνουν ευρύτερα γνωστά τα μυστικά του Σύμπαντος. Για τις ανάγκες της ιδιωτικής
προβολής, ορισμένοι εργαζόμενοι εκεί, τεχνικοί, όπως ο Λάκης Χαλικιόπουλος,
δέχθηκαν να διακόψουν την άδειά τους. Και οι φιλοξενούμενοι ενθουσιάστηκαν. Η
πρώτη τους στάση, σ’ αυτό το ταξίδι για την έκλειψη, πριν αναχωρήσουν με το
κρουαζιερόπλοιο «Stella Solaris», ήταν γεμάτη από χιούμορ, χαρά, αλλά και συγκίνηση.

Όλοι τους είναι φίλοι από παλιά, μοιράζονται το ίδιο πάθος για την αστρονομία
και τα μυστήρια του Ουρανού. Ο Καναδός Ίαν Μακλέναν, αν και γνωρίζεται από
χρόνια με τον Ed Krupp, διευθυντή στο Παρατηρητήριο του Γκρίβιθ, στο Λος
Άντζελες των ΗΠΑ, θα έχει για πρώτη φορά την ευκαιρία να παρακολουθήσει μαζί
του μια έκλειψη. Στο πλοίο που θα τους φιλοξενήσει για δύο εβδομάδες, ο
καθένας έχει έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Ο Ed θα είναι η «φωνή της έκλειψης».
«Δεν θα προλάβω να τραβήξω παρά ελάχιστες φωτογραφίες γιατί έχω αναλάβει να
εξηγώ σε όλους το κάθε λεπτό της έκλειψης», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αμερικανός
αστρονόμος. Και παρόλο που έχει ήδη παρακολουθήσει οκτώ ολικές εκλείψεις,
στενοχωριέται κάπως που δεν θα προλάβει να δει και πολλά από την ένατη της
ζωής του. Γιατί γνωρίζει καλά πως η κάθε μία είναι τελείως διαφορετική από την
άλλη. «Τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ούτε το σχήμα του ηλιακού στέμματος, ούτε τα
χρώματα του ουρανού, ούτε οι αντιδράσεις των ζώων που βρίσκονται δίπλα μας.
Κάθε έκλειψη είναι και μια μοναδική αποκάλυψη». Το πιο μαγευτικό για εκείνον
είναι η δοκιμασία. «Μια δοκιμασία, στην οποία σχεδόν ποτέ δεν μπαίνουμε στην
καθημερινή μας ζωή: να δούμε, να παρατηρήσουμε με προσοχή τόσο πολλά πράγματα,
σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα…».

«Συνδυάζουμε τα ταξίδια μας με τις εκλείψεις του Ηλίου»

Στο Πλανητάριο. Διακόσιοι πενήντα λάτρεις των μυστηρίων του σύμπαντος ξεναγήθηκαν στο Ευγενίδειο Πλανητάριο από τον διευθυντή του, Διονύση Σιμόπουλο

Ο Ολίβιε Στάιγκερ έχει ταξιδέψει από τη Νήσο του Πάσχα ως την Κουάλα Λουμπούρ
και από την Καραϊβική ως το Τέξας, κυνηγώντας τις εκλείψεις. Μέχρι σήμερα,
έχει δει 10, ολικές και μερικές σε όλον τον πλανήτη. Τις περισσότερες τις έχει
δει μαζί με το φίλο του Τζορτζ Λένζεν. Οι δυο τους ξεκινούν από τη βάση τους
στην Ελβετία, παίρνουν μαζί τα «απαραίτητα» (βιντεοκάμερες, επαγγελματικές
φωτογραφικές μηχανές με τους κατάλληλους τηλεφακούς, ειδικά ηλιακά φίλτρα και
άφθονα φιλμ) και κατευθύνονται στο κέντρο της έκλειψης για το καθιερωμένο τους
ραντεβού με τις σκιές του Ηλίου και της Σελήνης. Τους τραβά σαν μαγνήτης.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, το χόμπι των κυνηγών της έκλειψης δεν είναι και τόσο
περίεργο. Κάθε άλλο μάλιστα. Στα ταξίδια τους συναντούν πολλούς ομοϊδεάτες
τους, γνωρίζουν κόσμο από πολλές χώρες και ανανεώνουν τα ραντεβού τους για το
επόμενο ουράνιο φαινόμενο σε κάποια άλλη γωνία του πλανήτη.

«Μας αρέσει να ταξιδεύουμε και να γνωρίζουμε καινούργια μέρη σε όλο τον κόσμο.
Απλά φροντίζουμε τα ταξίδια μας να συμπίπτουν με μία έκλειψη, για να
απολαύσουμε το θέαμα», εξηγεί ο Ολίβιε στη σελίδα του στο Ίντερνετ (http:
//eclipse. span. ch/total. htm). Άλλωστε, το φαινόμενο της έκλειψης διαρκεί
μόλις μερικές ώρες. Τον υπόλοιπο χρόνο, μπορούν να γνωρίσουν τα αξιοθέατα,
όπως κάθε συνηθισμένος τουρίστας. Εμείς όμως, δίνουμε ένα σπέσιαλ νόημα στα
ταξίδια μας».