ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Φονιάδες με στυλ

Στις αρχές της δεκαετίας, οι πληρωμένοι δολοφόνοι στη Ρωσία έκαναν
αξιοπρεπή δουλειά. Σήμερα, πάει, χάλασαν κι αυτοί. Εκσυγχρονίστηκαν.

Πρωτότυπες εκτελέσεις: οι πληρωμένοι φονιάδες της Ρωσίας παίρνουν ιδέες από το Χόλλυγουντ

Ο Ανατόλι Πετούρωφ ήταν διευθυντής του εργοστασίου επισκευής λεβήτων
Uraldomnaremont, στο Τσελιαμπίνσκ των Ουραλίων. Πριν από δύο μήνες, διάβασε σε
δύο τοπικές εφημερίδες μια ­ ιδιαίτερα κολακευτική, είν’ αλήθεια ­ νεκρολογία.
Ήταν η δική του. Σκέφτηκε πως επρόκειτο για μακάβρια φάρσα. Δεν θα αργούσε να
καταλάβει ότι επρόκειτο για την προαναγγελία της δολοφονίας του. Οι άνθρωποι
που διέταξαν την εκτέλεσή του δεν ενδιαφέρονταν να τον απειλήσουν πρώτα ή να
τον εκβιάσουν. Η απόφαση να τον βγάλουν από τη μέση ήταν δεδομένη. Είπαν απλώς
να προσθέσουν μια νότα πρωτοτυπίας στο έργο τους. Να το διασκεδάσουν λιγάκι.

Οι δολοφονίες στη Ρωσία εξακολουθούν να γίνονται κατά κανόνα στην είσοδο του
σπιτιού του θύματος. Όπως σημειώνει όμως ο ανταποκριτής του «Νιούζγουικ» στη
Μόσχα Όουεν Μάθιους, τελευταία οι δολοφόνοι έχουν ιδέες. Βλέπουν πολλή
τηλεόραση, παίρνουν ιδέες από το Χόλλυγουντ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο
φόνος πριν από δύο χρόνια του Βαντίμ Μπιριούκωφ, πρώην συνταγματάρχη της KGB
και εκδότη της οικονομικής επιθεώρησης «Deloviye Lyudi». Εμπνευσμένοι από τη
σκηνή του βασανισμού στην ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο «Reservoir Dogs», οι
δολοφόνοι του τον έδεσαν σε μια καρέκλα, του έκοψαν τα αυτιά και άλλα κομμάτια
που προεξείχαν και τον έλουσαν με βενζίνη. Λεπτομέρεια: δεν έβαλαν φωτιά, όπως
ακριβώς συνέβη και στην ταινία.

Ο επιχειρηματίας Βιτάλι Μορόζκιν, πάλι, δολοφονήθηκε στην είσοδο του σπιτιού
του όχι με ένα από τα φτηνά Καλάσνικωφ που κυκλοφορούν κατά χιλιάδες στη
ρωσική πρωτεύουσα, αλλά με ένα οπλοπολυβόλο Τόμπσον σαν αυτά που κουβαλούσαν
σε θήκες βιολοντσέλλου οι μπράβοι του Αλ Καπόνε την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις της αστυνομίας, το οπλοπολυβόλο αυτό κοστίζει 2.000
δολλάρια, κάπου 600.000 δρχ. Παρ’ όλα αυτά, ή μάλλον ακριβώς γι’αυτό, οι
δολοφόνοι άφησαν επιδεικτικά το όπλο στον τόπο του εγκλήματος. Ένας ιδιόμορφος
τρόπος εκδίκησης, ίσως. Ή ένα ιδιωτικό καλαμπούρι με το θύμα. Δεν θα γέλασε
πολύ ο ίδιος, γέλασαν όμως σίγουρα οι φονιάδες του.

Ο δημοσιογράφος του «Νιούζγουικ» νοσταλγεί τον παλιό, καλό καιρό, όταν οι
φονιάδες ήταν πιο ντόμπροι, λιγότερο κυνικοί, πιο Ρώσοι τέλος πάντων. Ο
Βλαντίμιρ Γκοντσαρώφ, όμως, δεν συμφωνεί μαζί του. Ο διευθυντής του ΤΒ and Co,
του πιο μοντέρνου γραφείου τελετών της Μόσχας, τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση για
τις σύγχρονες μεθόδους των πληρωμένων φονιάδων. Πόση εντύπωση του έκανε ο
φόνος του Τζόζεφ Γκλότσερ, ενός ιδιοκτήτη στριπτιζάδικου, μ΄ ένα γερμανικό
κυνηγετικό όπλο από μια ταράτσα σε απόσταση 400 μέτρων! Κι εκείνος ο φουκαράς
ο Κιβελίδης, που τον σκότωσαν με μια σταγόνα υγροποιημένου αερίου μουστάρδας
στην τηλεφωνική του συσκευή, quelle grandeur! Τι κρίμα που ο ιατροδικαστής
έκρινε ότι το πτώμα είχε επικίνδυνα υψηλή τοξικότητα και δεν επέτρεψε στους
νεκροθάφτες του γραφείου να το περιποιηθούν…