Τον θαύμαζα

Φέργκιουσον – Καντονά. Ξεκίνησαν καλά, όμως το τέλος άφησε πικρή γεύση

ΓΙΑ ΤΗ σχέση του με τον Ερίκ Καντονά αναφέρεται ο Άλεξ Φέργκιουσον στο δεύτερο
κεφάλαιο του βιβλίου του, το οποίο θα εκδοθεί σύντομα.

«Καθόμασταν με τον Μάρτιν Έντουαρντς στο γραφείο του, ένα απόγευμα του ’92.
Ήταν Νοέμβριος. Συζητούσαμε για ορισμένες βελτιώσεις στο ποδοσφαιρικό τμήμα.
Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο του Μάρτιν και στην άλλη γραμμή ήταν ο διευθυντής
της Λιντς, Μπιλ Φόδερμπαϊ. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό η ιδέα, την οποία
ψιθύρισα στον κ. Έντουαρντς: “Ρώτησέ τον για τον Καντονά. Τι θα γίνει;”.

Μόλις κατέβασε το ακουστικό, ο Μάρτιν ρώτησε: “Γιατί τον Καντονά; Πώς σου ήρθε
να σκεφτείς αυτόν;”. Του απάντησα: “Όταν νικήσαμε τη Λιντς με 2-0, ο Μπρους
και ο Πάλιστερ συζητούσαν στα αποδυτήρια για αυτόν. Κι επίσης, τον τελευταίο
καιρό ο Γκέραρντ Χούλιερ μού λέει τα καλύτερα λόγια”.

Την υπόλοιπη ώρα, στο γραφείο του Έντουαρντς, μιλούσαμε μόνο για τις
ικανότητες του Καντονά. Το μοναδικό θέμα που μας απασχόλησε είναι αν η Λιντς
ήταν έτοιμη να τον πουλήσει και σε ποια τιμή. Δεν περιμέναμε πολύ. Μέσα σε
μισή ώρα ο Φόδερμπαϊ τηλεφώνησε και πάλι, ενώ εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν έτοιμος
να πουλήσει τον Καντονά. Ζήτησε 1,3 εκατομμύρια λίρες. Μια νέα εποχή για τη
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν έτοιμη να ξεκινήσει.

Το πρώτο παιχνίδι του Καντονά με τη φανέλα της Μάντσεστερ ήταν στις 6
Δεκεμβρίου του ’92 εναντίον της Μάντσεστερ Σίτι. Χρησιμοποιήθηκε σαν αλλαγή
στη θέση του Γκιγκς και η παρθενική παρουσία του στο Ολντ Τράφορντ προκάλεσε
ένταση στις εξέδρες. Το ύφος του, ο σηκωμένος γιακάς, το κοντρόλ της μπάλας
μάγεψε τους οπαδούς της ομάδας. Κι εγώ τον κοιτούσα από τον πάγκο και τον
θαύμαζα, επίσης. Ήταν προσωπικότητα. Γνώριζα μέσα μου ότι θα πραγματοποιήσει
μεγάλες εμφανίσεις στη Γιουνάιτεντ.

Αν ο Μπράιαν Ρόμπσον ήταν ο άσος που έφερε την άνοιξη στη Μάντσεστερ, τότε
σίγουρα η παρουσία του Καντονά ήταν εξίσου δυναμική. Πρόσφερε στυλ και
προσωπικότητα στην ομάδα. Τον έκρινα από τις συζητήσεις που είχα μαζί του.
Ήταν ευθύς και ειλικρινής. Δεν ήταν πεισματάρης και εγωιστής, όπως πολλοί
πιστεύουν. Όμως, σαν μεγάλος παίκτης ήθελε να του μιλάνε με θαυμασμό για τις
ικανότητές του. Έλεγε: “Όλοι οι μεγάλοι παίκτες έχουν καλή αυτοσυγκέντρωση και
φαντασία. Είτε αγωνίζονται είτε συζητούν”.

Τέλη Ιανουαρίου του 1995, αντιμετωπίζαμε σε κρίσιμο αγώνα την Κρίσταλ Πάλας.
Δυστυχώς, πληροφορήθηκα λίγες ημέρες πριν από τον αγώνα ότι το ματς θα
διεύθυνε ένας αδύναμος διαιτητής. Ο Άλαν Γουίλκι. Ήταν έντιμος άνθρωπος, αλλά
φτωχός διαιτητής. Τα πολύ σκληρά τάκλιν των δύο αμυντικών της Κρίσταλ Πάλας,
Ρίτσαρντ Σο και Κρις Κόλεμαν, άφησαν αδιάφορο τον κ. Γουίλκι. Στο ημίχρονο,
τον πλησίασα και του παραπονέθηκα για την ανεκτικότητά του. Με κοίταξε και
χαμογέλασε ειρωνικά.

Στο 49′, ο Σο συνέχισε να μαρκάρει σκληρά και ο Καντονά τού ανταπέδωσε την
κλωτσιά. Ο ρέφερι χωρίς κανέναν ενδοιασμό τού έδειξε την κόκκινη κάρτα. Καθώς
αποχωρούσε από το γήπεδο, είπα στον Νόρμαν Ντέιβις, μέλος του τεχνικού τιμ, να
τον ακολουθήσει μέχρι το τούνελ. Κάτι κακό διαισθανόμουν. Μόλις γύρισα να τον
ξανακοιτάξω, το δράμα είχε ήδη συμβεί. Είχε επιτεθεί βίαια σε οπαδό των γηπεδούχων.

Στα αποδυτήρια, τον κοίταζα στα μάτια. Δεν μιλούσε. Κι εγώ δεν είχα
συνειδητοποιήσει το μέγεθος της καταστροφής! Μόλις επέστρεψα σπίτι, ο γιος
μου, Τζέισον, ρώτησε: “Μπαμπά, το είδες; ” Του απάντησα αρνητικά και κινήθηκα
προς την κρεβατοκάμαρα. “Ήταν απαίσιο”, συμπλήρωσε ο Τζέισον. “Δεν θέλω να
ακούσω για αυτό. Θα τα πούμε το πρωί”, απάντησα κακόκεφος».

*** Αύριο η ήσυχη πλευρά του Άλεξ Φέργκιουσον παρέα με την οικογένεια. Και η
θλίψη με την «αρπαγή» Γκασκόιν μέσα από τα χέρια της Μάντσεστερ.