Γιατί φέρθηκαν βίαια στους φοιτητές;

Το πρόβλημα της επιστροφής των Ελλήνων φοιτητών στη Γιουγκοσλαβία απασχολεί
τον κ. Θεοφύλακτο Μεταλλίδη, συνταξιούχο δάσκαλο:

«Είμαι παππούς τριών εγγονιών που σπούδαζαν στο Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου,
μαθητών αρίστων με βαθμόν απολυτηρίου 19-18-18, μαθητών αρίστων στο ήθος
γενικά που μας έκαναν υπερήφανους τόσον εμάς τους παππούδες όσο και τους
γονείς τους. Αλλά πολλές φορές είναι ζήτημα τύχης. Κύριοι αρμόδιοι υπουργοί
της κυβέρνησης, όταν από τα 1.500 παιδιά που ζητούσαν στα προχθεσινά επεισόδια
να μετεγγραφούν στα εδώ ελληνικά Πανεπιστήμια νομίζετε όταν ήσαν μαθηταί
κακοί, όπως έχουν την εντύπωση πολλοί; Για να εγγραφεί ένας μαθητής σε ξένο
Πανεπιστήμιο και να φθάσει άλλος στο 3ο, 4ο, 5ο, 6ο έτος δεν περνά τις τάξεις
του ελαφρά τη καρδία των ξένων καθηγητών. Είναι Πανεπιστήμια όχι κατώτερα των
δικών μας. 20 Ιουλίου 1999, ημέρα Τετάρτη. Καθισμένος μπροστά στην οθόνη της
τηλεόρασης βλέπω στο κέντρο των Αθηνών επεισόδια. Αμέσως ο νους μου πήγε στα
τρία μου εγγόνια, που τα έδερναν Έλληνες αστυνομικοί. Θεέ μου, πού φθάσαμε. Τα
παιδιά αυτά, που με τόσους κόπους και μόχθους τα μεγαλώσαμε, να δέρνονται από
Έλληνες αστυνομικούς γιατί θέλουν να μορφωθούν, θέλουν να συνεχίσουν τις
σπουδές τους. Μα, μήπως οι σημερινοί κυβερνώντες εθελοτυφλούν, μήπως τον καιρό
που επί μήνες, μέρα-νύχτα, βομβαρδιζόταν εκείνος ο τόπος, είχαν κλειστά τα
μάτια τους; Χιλιάδες τόνοι βομβών έπεσαν με ραδιενεργά περιεχόμενα. Η Σερβία
έπαθε τέτοια καταστροφή, που για να συνέλθει θα περάσουν χρόνια πολλά. Τα
πάντα έχουν μολυνθεί. Πώς τολμάτε, κύριοι της κυβέρνησης Σημίτη, να στείλετε
αυτά τα παιδιά πίσω;».

Και ο αναγνώστης μας προσθέτει:

«Ο υπουργός Παιδείας πολλά δεινά θα φέρει στον τομέα της Παιδείας. Ήδη από
τώρα ετοιμάζονται καταλήψεις-απεργίες με το άνοιγμα των σχολείων. Είμαι
συνταξιούχος εκπαιδευτικός ­ ποτέ άλλοτε σε κάποια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
δεν έγιναν τόσα όσα στην εποχή τού κ. Αρσένη. Καιρός, κύριοι κυβερνώντες, να
συνέλθετε και να σκεφθείτε λογικά.