Η περιπέτεια ενός συνταξιούχου

Την έκκλησή του για ένα λειτουργικότερο και δικαιότερο σύστημα υγείας
διατυπώνει ο κ. Αντ. Μαραγκάνης, συνταξιούχος επίκουρος καθηγητής, από την
Κυψέλη, που αφηγείται τη δραματική περιπέτεια την οποία έζησαν η γυναίκα του
και ο ίδιος, προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια πολύ σοβαρή ασθένεια:

«Η περίπτωσή μου είναι μια Οδύσσεια που πέρασα και περνώ και σήμερα λόγω
ασθενειών της συζύγου μου.

Σε χρονολογική σειρά είναι: Το 1994, έπειτα από ταλαιπωρίες, εμπόδια, ψυχική
φθορά και πολλές περιπλοκές, εξακριβώθηκε πολυαγγειακή νόσος της καρδιάς,
έγινε εγχείρηση, όμως ύστερα από περίπου 10 μήνες άρχισαν τα ίδια προβλήματα
και συμπτώματα που είχε πριν από την εγχείρηση. Εξετάσεις, φάρμακα, τρεχάματα,
αλλαγές φαρμάκων και παρά λίγο να ξανακάνουμε εγχείρηση, όμως ο Θεός μάς
λυπήθηκε και μας υπέδειξαν νέες εξετάσεις, λαιμού, αυχένος, καρωτίδων και
τέλος, αφού δεν είχαμε καμία ένδειξη σ’ αυτά, αξονική.

Τι απελπισία! Άμεση μαγνητική! Το αποτέλεσμά της μας έκοψε το νήμα της
ελπίδας. Γολγοθάς! Όγκος στον εγκέφαλο. Η εξέλιξη; Ραγδαία. Απελπισία!
Τρεχάματα, παρακάλια, μπροστά μας η ανοργανωσιά, η αδιαφορία και όλα τα
προαναφερθέντα. Δεν ήταν μόνο αυτά. Αντιφάσεις των γιατρών, δυσφημήσεις μεταξύ
των και και… τα λούκια. Απελπισία! Το κρεβάτι; Περιβόητο. Καθυστερήσεις,
υποσχέσεις, λίστες… λίστες ατέλειωτες. Συμβουλή! Λόγω της ραγδαίας εξέλιξης
και κατάπτωσης, άμεση επέμβαση. Πού θα πάμε; Με την κρατούμενη κατάσταση, ο
πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται, πού αλλού! Σε ιδιωτική κλινική! Πρόβλημα
δαπάνη! Περίσκεψη. Έρευνα ιατρού κλινικής και κόστους. Απόφαση!

Έγκριση από το Υγειονομικό του Δημοσίου και σε ερώτηση, τι απαιτούνται;

Απάντηση: Βιβλιάριο και άμεση εισαγωγή. Το κόστος; Θα πάρεις πίσω περίπου το
60%. Ιδιωτική κλινική είναι συμβεβλημένη με το Δημόσιο; Ναι. Κόστος; Περίπου
2.650.000 δρχ. συν τα φάρμακα (το 30% αυτών), δηλαδή, εάν υπολογίσεις τα συν
και πλην στο Δημόσιο, τα πράγματα ήταν αντιμετωπίσιμα και υποφερτά.
Γελαστήκαμε όμως όλοι. Η δαπάνη της κλινικής ανήλθε περίπου στα 4.400.000 δρχ.
Μετά την υποβολή των δικαιολογητικών, η έγκριση του Δημοσίου! Ακούστε!
Ακούστε! 607.000 δραχμές. Δηλαδή, το 13% αντί του 60% που μας είπαν και σε
αναλογία; 7,4 φορές μικρότερη. Εξευτελισμός!».

Και ο αναγνώστης μας συνεχίζει:

«Ξεπεραστήκανε όμως με τον Α ή τον Β τρόπο, έμειναν τα τρεχάματα, οι
στενοχώριες και η καταπάτηση της ψυχικής οικογενειακής ηρεμίας και
αξιοπρέπειας. Η ασθένεια φαίνεται μας επεφύλασσε και άλλα. Έπρεπε να τελειώσει
ο κύκλος της αναλγησίας. Δεν πέρασε πολύς χρόνος και μέσα σε περίπου 20
ημέρες, μετά την ακτινοβολία, παρουσιάστηκαν κινητικές αδυναμίες και αστάθεια.

Τρεχάματα από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, από γιατρό σε γιατρό. Όμως, λόγω της
ακινησίας, τα πάντα ήταν κλειστά. Δικαιολογία! Είναι χρόνιο νόσημα και δεν
μπορούμε να το δεχθούμε, σου έλεγαν εντόνως για να σου κόψουν κάθε συζήτηση.
Σ’ αυτό το σημείο συμβαδίζουμε με την επιστολή του κ. Θεράπου, εάν προσθέσουμε
επιπλέον, εκτός από την αποκλειστική νοσοκόμα, περίθαλψη γιατρού καθημερινώς,
διότι έχει καθετήρες, υποκλυσμούς, λεβάην, ορούς, αντιβίωση, αίμα, πλάσμα λόγω
θρομβοβλεβήτιδας κ.λπ.

Όλα αυτά στο σπίτι γίνονται; Ασφαλώς όχι, σου έλεγαν.

Άρα νέο σπρώξιμο σε ιδιωτική περίθαλψη. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο
εύκολα, υπάρχουν προβλήματα, διότι άλλα θεραπευτήρια έχουν σύμβαση, αλλά όχι.
Αυτά που έχουν σύμβαση έχουν καταληφθεί από άλλους με χρόνιες παθήσεις, δηλαδή
θα πρέπει να πεθάνει κάποιος για να μπεις εσύ.

Πρόταση! Υπάρχουν θέσεις λουξ, με τεράστιο κόστος, που πληρώνεις τη διαφορά
της, συν το 30% στα φάρμακα».