ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα χελιδόνια της θάλασσας

Στεκόμουν στη σκιά ενός βράχου και κοιτούσα τη θάλασσα να στραφταλίζει λαμπερή
και ακύμαντη στο εκτυφλωτικό μεσημέρι.

Η μικρή παραλία είναι ερημική, χωρίς σπίτια και εστιατόρια.

Ένας βιότοπος, όπου από τον Μάιο τα γλαροπούλια επωάζουν τ’ αυγά τους. Δίπλα
μου έχει στρατοπεδεύσει, πάνω σε πολύχρωμες πετσέτες, μια οικογένεια. Τα
παιδάκια ουρλιάζουν από χαρά και πιτσιλιούνται με νερά.

Η μαμά τους φωνάζει να ησυχάσουν. Εκείνα δεν υπακούουν. Παρ’ όλη τη φασαρία,
ένα θαλασσοπούλι παρουσιάστηκε μπροστά μου. Ατρόμητο βάδιζε στη στεριά με
μικρά βήματα ­ όχι για πολλή ώρα ­ και πέταξε στον ουρανό.

Φτερουγίζοντας μαλακά πέταξε κάνα μίλι στο βάθος της θάλασσας. Και ξαφνικά,
όρμησε από ψηλά, κάθετα στο νερό.

Μαζεύτηκαν και δυο τρία ακόμα κι άρχισαν τις κάθετες εφορμήσεις στη θάλασσα.

Οι ψαράδες και τα πουλιά έχουν τους ίδιους στόχους. Να πιάνουν ψάρια.

Τα μεσημέρια, που οι ακτίνες του ήλιου είναι καυτές, αυτά μαζεύονται για να
βρουν την τροφή τους.

Μ’ ένα ψαράκι στο στόμα, βγαίνουν μετά στη στεριά, για να ταΐσουν τους
νεοσσούς τους κρυμμένους στους θάμνους και στα βότσαλα.

Τα παιδάκια πετούν ακόμα νερά. Τα πουλάκια τρομάζουν και πετούν μακριά.

Άνθρωποι και πουλιά συνυπάρχουν μόνο για λίγο και τυχαία σε μιαν εύθραυστη ισορροπία.

Οι βιότοποι είναι ελάχιστοι πια. Οι άνθρωποι χρειάζονται περισσότερες παραλίες.

Τα γλαροπούλια εξορίζονται. Αποδημούν και σπάνια επιστρέφουν. Σαν τα χελιδόνια
που λιγόστεψαν και μας έλειψαν.