ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Προσγείωσε το βομβαρδιστικό
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
9 λεπτά  |
 |
|
Η Γλυφάδα σπάζοντας το σερί του Εθνικού έκανε καλό στο ελληνικό πόλο, καθώς |
ΤΟ ΝΕΡΟ ήταν πάντα το στοιχείο του, αφού από μικρός είχε λατρεία με τη
Θάλασσα. Έτσι το να ασχοληθεί αρχικά με το κολύμπι και στη συνέχεια (ευτυχώς
για την εθνική ομάδα) με το πόλο ήταν φυσικό επακόλουθο. Έπειτα από τόσα
χρόνια επιτυχιών ήρθε το πλήρωμα του χρόνου τουλάχιστον για την Εθνική ομάδα
και ο Τάσος Παπαναστασίου αποφάσισε να «κρεμάσει» το σκουφάκι του
αποχωρώντας από τη μεγάλη του αγάπη την Εθνική. Προηγουμένως συμπλήρωσε 324
(!) συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα και έπαιξε σε πολλές
μεγάλες διοργανώσεις μεταξύ των οποίων και τρεις Ολυμπιάδες (Σεούλ 1988,
Βαρκελώνη 1992, Ατλάντα 1996).
Και όμως όταν περνούσε με τον πατέρα του πριν από πολλά χρόνια έξω από το
Ολυμπιακό κολυμβητήριο στο Ζάππειο και χάζευε τα παιδιά που κολυμπούσαν δεν
μπορούσε να φανταστεί τη μετέπειτα εξέλιξή του.
«Ήμουν περίπου 7-8 χρόνων όταν σταματήσαμε ένα απόγευμα στο Ζάππειο και μπήκα
περισσότερο από περιέργεια να δω με τον πατέρα μου τα παιδιά που κολυμπούσαν.
Πριν το καταλάβω, μίλησα με κάποιους ανθρώπους εκεί και ξεκίνησα το κολύμπι,
που έτσι και αλλιώς το λάτρευα από τη θάλασσα».
Κολυμβητής στον Εθνικό
Πρώτος του σύλλογος ήταν ο Εθνικός Πειραιώς και έτσι είχε την πρώτη του
γνωριμία με τον χώρο. Όμως χρειάστηκε η αμέριστη συμπαράσταση των γονιών του,
του Αλέξανδρου και της Μαρίας, για να μπορέσει να συνεχίσει σε επαγγελματικό επίπεδο.
«Θυμάμαι τον πατέρα μου να με ξυπνάει από τις πεντέμιση το πρωί και να με
πηγαίνει στην προπόνηση. Στη συνέχεια στο σχολείο και αυτός να συνεχίζει στη
δουλειά. Μόλις τελείωνα τα μαθήματα, με περίμενε έξω από το σχολείο, αλλά όχι
για να με πάει στο σπίτι, αλλά στο κολυμβητήριο! Ειλικρινά, χωρίς την ηθική
αλλά και υλική συμπαράστασή τους δεν θα μπορούσα να συνεχίσω και ας είχα
μεγάλη θέληση. Όταν αθλείσαι χωρίς να έχεις οικονομικούς πόρους είναι πολύ
δύσκολο να καλύψεις τα έξοδά σου. Οι γονείς μου με βοήθησαν και σε αυτό τον
τομέα αλλά και με στήριξαν ψυχολογικά».
Η πρώτη επαφή με το πόλο
Στον Εθνικό, ενώ ο Τάσος κολυμπούσε και μάλιστα με επιτυχία («είχα κατακτήσει
αρκετά μετάλλια και μία δεύτερη νίκη σε πανελλήνιο πρωτάθλημα»), έβλεπε εκεί
δίπλα τα παιδιά τού πόλο να κάνουν προπόνηση. Δεν άντεξε και πήγε μαζί τους,
μένοντας κάθε μέρα ακόμη δύο ώρες στην πισίνα μετά το κολύμπι.
«Κακά τα ψέματα, το κολύμπι είναι πολύ μονότονο άθλημα και γενικά στο ατομικό
άθλημα είσαι εντελώς μόνος σου. Αντίθετα, το πόλο έχει και την μπάλα και είναι
παιχνίδι. Έτσι με κέρδισε σχετικά γρήγορα».
Έπειτα από 8 χρόνια κολύμπι λοιπόν (όπου παράλληλα έπαιζε και πόλο στις
«μικρές» ομάδες του Εθνικού), στις μεγάλες αποστάσεις των 400 και 1.500
μέτρων, αποφασίζει να ασχοληθεί μόνο με το πόλο. Οι περισσότεροι φίλοι του
εκτός του Εθνικού ήταν από τη Γλυφάδα και όταν ήρθε η ώρα να πάρει μια απόφαση
για το μέλλον του, διάλεξε Γλυφάδα.
Η μεγάλη απόφαση
«Είχε δημιουργηθεί ένα πρόβλημα με τον Εθνικό και έπρεπε να πάρω μία απόφαση.
Αν και η μεγάλη μου αγάπη τότε ήταν ο συμπολίτης του Ολυμπιακός, πήγα στη
Γλυφάδα αφού με έπεισαν οι φίλοι μου. Δεν το μετάνιωσα. Πέρασα μεγάλες στιγμές
και ήμουν τυχερός αφού έζησα την εποχή των τίτλων με 4 πρωταθλήματα και 3 Κύπελλα».
Το σημαντικό όμως ήταν πως με τη νέα του ομάδα είχε «σπάσει» ένα εκπληκτικό
σερί συνεχόμενων κατακτήσεων που είχε ο Εθνικός, δηλαδή η παλιά του ομάδα!.
«Τότε ξεκινούσε το πρωτάθλημα και όλοι παλεύαμε για τη 2η θέση. Δεν υπήρχε καν
η σκέψη πως μπορούμε να πλησιάσουμε τον μεγάλο Εθνικό, που ήταν ο κυρίαρχος
του παιχνιδιού. Και όμως η Γλυφάδα έκανε την έκπληξη, έσπασε αυτό το σερί και
πιστεύω πως έκανε καλό στο ελληνικό πόλο, αφού στη συνέχεια βγήκαν και άλλες
ομάδες όπως η Βουλιαγμένη ή ο Ολυμπιακός που ξανάφτιαξε μεγάλη ομάδα».
Χρωστάω πολλά στον Νάκιτς
Ο προπονητής που «σημάδεψε» την καριέρα του ήταν ο τεχνικός των τίτλων, ο Μίλε
Νάκιτς, στη Γλυφάδα..
«Δέθηκα και συναισθηματικά μαζί του. Ήταν αυτός που με καθιέρωσε στη θέση τού
φουνταριστού και σίγουρα του χρωστάω πολλά. Θεωρώ πως είναι ο προπονητής που
θυμάμαι περισσότερο από τον καθένα. Πάντως τότε στη Γλυφάδα είχα την τύχη να
παίζω παρέα με μεγάλους πολίστες όπως ο Γιαννόπουλος, ο Πάτερος και πολλοί
άλλοι και ήταν σίγουρα μία μεγάλη εμπειρία».
Από το πόλο έκανε πολλές και δυνατές φιλίες αλλά πάνω από όλα έμαθε να παλεύει
στη ζωή του και αυτό ήταν το μεγαλύτερο κέρδος. «Είναι ένα πολύ σκληρό και
δυνατό άθλημα στο οποίο πρέπει να παλεύεις καθημερινά για να μπορείς να
αντεπεξέλθεις. Πρέπει να είσαι έτοιμος να αντεπεξέλθεις σε όλες τις
αντιξοότητες και να προσπαθήσεις πάρα πολύ να κάνεις πολλές επιτυχίες για να
μπορέσεις να κερδίσεις κάτι. Ό, τι καλύτερο πήρα από τον χώρο ήταν αυτό, το
ότι έμαθα να πολεμάω και στη ζωή μου για να κερδίσω κάτι».
Το γκολ απαλύνει τον πόνο
Ως φουνταριστός καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίος στον χώρο και πάντα
έβρισκε (και βρίσκει) τρόπο να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα.
«Προσπαθώ πάντα να αλλάζω κάποια στοιχεία στο παιχνίδι μου ώστε να μην μπορεί
εύκολα να με διαβάσει η αντίπαλη άμυνα. Η θέση του φουνταριστού είναι αλήθεια
πως έχει έντονη σωματική επαφή και απαιτεί μεγάλη δύναμη. Όμως το γκολ σού
απαλύνει τον πόνο και την κούραση. Πάντως το άθλημά μας θέλει μυαλό πέρα από
δύναμη, αφού δεν παίζουμε στο φυσικό μας στοιχείο.
Στο πόλο αν μείνεις 1-2 εβδομάδες μακριά από την πισίνα νιώθεις πως πρέπει να
κάνεις από την αρχή ολόκληρη την προετοιμασία, δεν είναι όπως σε άλλα αθλήματα».
ΕΘΝΙΚΗ: Ήθελα ένα μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την Ατλάντα
 |
|
Η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα για τον Τάσο Παπαναστασίου και |
ΕΧΟΥΝ περάσει τρία χρόνια από την Ολυμπιάδα στην Ατλάντα το 1996 (η εθνική 6η
στον κόσμο), αλλά για τον «πιλότο» (όπως είναι το παρατσούκλι του) της ομάδας
μοιάζει σαν χθες. Και όχι τόσο το αγωνιστικό κομμάτι όσο η υποδοχή των
Ολυμπιονικών στο αεροδρόμιο. «Βλέπω ακόμα την κασέτα στο βίντεο και
ανατριχιάζω. Είναι μία στιγμή που θέλει κάθε αθλητής να ζήσει στην καριέρα
του. Ειλικρινά ήταν κάτι το απίστευτο η υποδοχή που μας επιφύλαξαν στην
πατρίδα», λέει ο μεγάλος αυτός παίκτης που δεν χρειάζεται να σκεφτεί πολύ για
να επιλέξει τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του.
«Η Ολυμπιάδα της Ατλάντα, τόσο αγωνιστικά όσο και αργότερα με την επιστροφή
στην Αθήνα, είναι για μένα η κορυφαία ανάμνηση από την Εθνική. Βέβαια υπάρχει
και το ασημένιο μετάλλιο και η συμμετοχή στο Φίνα Καπ της Αθήνας το 1998, αλλά
και το πρώτο πρωτάθλημα με τη Γλυφάδα την περίοδο 1985-’86, όπου σπάσαμε το
σερί του Εθνικού» λέει, αλλά ονειρευόταν και ένα μετάλλιο σε μία μεγαλύτερη
διοργάνωση με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.
Καλύτερη η νέα φουρνιά
«Έφυγα από την Εθνική με την πίκρα ότι αυτή η ομάδα έφτασε τόσο κοντά σε ένα
μετάλλιο σε μεγάλες διοργανώσεις, αλλά δεν το κατέκτησε. Είμαι όμως αισιόδοξος
για το μέλλον, αφού η νέα φουρνιά έχει βγάλει παίκτες καλύτερους από εμάς και
πιστεύω πως σύντομα θα καταφέρουν αυτό που δεν πέτυχα εγώ. Σίγουρα έχουν
αλλάξει οι συνθήκες προπόνησης προετοιμασίας και γενικότερα ο τρόπος
λειτουργίας του αθλήματος και αυτό είναι υπέρ της νέας γενιάς».
Χρειάζεται οργάνωση
Όταν ακούει πως το άθλημα της υδατοσφαίρισης είναι αδικημένο σε σχέση με άλλα
αθλήματα, κάπου πεισμώνει: «Όχι, δεν θέλω να το δεχτώ και δεν μου αρέσει να
λέω πως το άθλημά μας είναι αδικημένο. Είναι στο χέρι μας και στο χέρι των
νέων παιδιών να φέρουν περισσότερο κόσμο στα κολυμβητήριο. Χρειαζόμαστε λίγη
παραπάνω οργάνωση και συνεχόμενη προσπάθεια από όλους. Τα τελευταία χρόνια
έγιναν προσπάθειες και η είσοδος τής τηλεόρασης στον χώρο ήταν στα θετικά.
Δυστυχώς όμως το πόλο δεν είναι τόσο τηλεοπτικό όπως άλλα σπορ, αφού ο
τηλεθεατής βλέπει κυρίως μόνο τα κεφάλια και τα χέρια των αθλητών. Γι’ αυτό
και η τηλεόραση δεν μπόρεσε να βοηθήσει το άθλημα στο να κερδίσει πολλούς
ακόμα φίλους του».
Θα παίξω 1-2 ακόμη χρόνια
Ο «πιλότος» κατέβηκε πριν από λίγες μέρες από το… αεροπλάνο της Εθνικής και
δεν μετανιώνει για την απόφασή του: «Ο κάθε αθλητής πρέπει να καταλαβαίνει
πότε πλησιάζει το τέλος και να αποχωρεί πριν φθαρεί. Για μένα έφτασε το
πλήρωμα του χρόνου στην Εθνική και ήταν συνειδητή η απόφασή μου, άσχετα αν δεν
ήταν εύκολη. Πιστεύω πως πλησιάζει το τέλος και γενικότερα και θα παίξω 1-2
χρόνια ακόμα. Πάντως μία διάκριση που μπορεί να έχει ένας αθλητής με την
Εθνική ομάδα δεν μπορεί να την έχει σε τέτοιο επίπεδο πουθενά αλλού».
Αυτή τη στιγμή δεν έχει κατασταλάξει αν θα παραμείνει (ως προπονητής ή από
άλλο πόστο) στον χώρο όταν σταματήσει να παίζει.
«Έχω τα εφόδια να κάνω κάτι τέτοιο, αλλά ακόμα είναι νωρίς να το σκεφτώ. Θα το
δούμε όταν έρθει η ώρα. Πάντως τώρα ούτε που το σκέφτομαι, αφού είναι πολύ
δύσκολο να συνδυάζεις αυτά τα δύο πράγματα».
ΣΤΗ ΧΙΟ
Η επαρχία διψάει για αθλητισμό
ΤΑ ΔΥΟ χρόνια που πέρασε στη Χίο θα του μείνουν αξέχαστα και ήταν γι’ αυτόν
μία απίστευτη εμπειρία. «Το να παίζεις μπροστά σε 2.500-3.000 κόσμο σε κάθε
παιχνίδι στην έδρα σου, ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα που είχα πάει στην Χίο
από ομάδα του Κέντρου. Η επαρχία διψάει για τον αθλητισμό και αν ο κ. Χανδρής
δεν είχε αποχωρήσει, ίσως μιλάγαμε τώρα για τα επιτεύγματα της Χίου. Η ομάδα
έχασε την ευκαιρία με τη φυγή τού τότε προέδρου της να πρωταγωνιστήσει για
πολλά χρόνια στο πρωτάθλημα. Μην ξεχνάμε πως όταν έγινε η προσπάθεια, η ομάδα
είχε σωθεί στα πλέι-άουτ και την επόμενη χρονιά διεκδικήσαμε στον τελικό το
πρωτάθλημα από τη μεγάλη Βουλιαγμένη, που κατέκτησε το Κυπελλούχων. Προσωπικά
χαίρομαι που αν και έχω φύγει από την ομάδα στην οποία αν δεν άλλαζαν τα
δεδομένα θα ήμουν ακόμα παίκτης της έχω πολύ καλές σχέσεις τόσο με τον κόσμο
της Χίου όσο και με τους παράγοντές της.
Ο Παναθηναϊκός
Τελευταία στάση του μέχρι στιγμής ο Παναθηναϊκός. «Αν δεν υπάρξει κάποιο
πρόβλημα, λογικά θα συνεχίσω. Μεγάλη προσπάθεια των ανθρώπων του να
αναγεννήσουν το τμήμα μετά έξι χρόνια μεταξύ Α2 και Β’ Εθνικής. Δεν θα πρέπει
να μείνει η επιτυχία της 5ης θέσης σαν φωτοβολίδα, αλλά να συνεχιστεί η προσπάθεια».
Δίπλα του κάθε στιγμή η αγαπημένη του σύζυγος Μαρία, η τετράχρονη κόρη του
και ο ηλικίας τεσσάρων μηνών γιος του.
«Για μένα είναι τα πάντα. Είναι αλήθεια πως τους παραμέλησα λίγο λόγω του
πόλο και θέλω πλέον να έχω περισσότερο χρόνο κοντά τους. Όταν γεννήθηκε η κόρη
μου, ήμουν στο αεροπλάνο γυρίζοντας από την Αμερική. Ευτυχώς η γυναίκα μου
έχει μεγάλη κατανόηση» λέει γελώντας.
Google news
