Το νέο καζάνι που βράζει στα Βαλκάνια λέγεται Μαυροβούνιο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά
«Δεν τελειώνει με το Κόσοβο η περιπέτεια των Βαλκανίων. Θα μας πάρει δέκα
χρόνια για να μπορούμε να μιλάμε για περιοχή σταθερότητας και ασφάλειας». Έτσι
περιέγραφε τις εξελίξεις, διαρκούντος του πολέμου, έμπειρος διπλωμάτης στην
έδρα του ΝΑΤΟ και πριν αλέκτορα φωνήσαι, φαίνεται να δικαιώνεται.
Όχι μόνον διότι η αποκατάσταση της ειρήνης στο Κόσοβο αποδεικνύεται μια
εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση με τον UCK κράτος εν κράτει και τους Σέρβους και
τους Τσιγγάνους να είναι τα νέα θύματα της νέας εθνοκάθαρσης. Ούτε διότι το
πολυδιαφημισμένο Σχέδιο Μάρσαλ για τα Βαλκάνια αποδεικνύεται να είναι ένα
μικρό κοινοτικό πακέτο και πέραν αυτού ουδέν.
Η Αθήνα, όπως και κάποιες άλλες πρωτεύουσες, παρακολουθεί με ανησυχία τις
κινήσεις της κυβέρνησης του Μαυροβουνίου για περισσότερη αυτονομία, φοβούμενη
το «επόμενο Κόσοβο» και την ίδια στιγμή, της περιέρχονται και πληροφορίες για
περίεργες κινήσεις και στη Βοϊβοντίνα και στο Σαντζάκιο.
Το καινούργιο καζάνι που βράζει το Μαυροβούνιο έχει δείξει εδώ και καιρό
τάσεις περαιτέρω αυτονομίας του. Οι τάσεις αυτές, ωστόσο, πήραν σάρκα και οστά
μονάχα μετά το τέλος του πολέμου όταν η υπό τον κ. Τζουγκάνοβιτς κυβέρνηση
διαπίστωσε ότι κινδυνεύει να στερηθεί της βοήθειας για την ανασυγκρότηση, που
παρέχεται σε όλες τις χώρες της περιοχής, καθώς αποτελεί τμήμα της Γιουγκοσλαβίας.
 |
|
Νέα φωτιά. Ο Μιλόσεβιτς (επάνω αριστερά) δεν πρόκειται να δεχθεί τις |
Η ταύτιση, όμως, με το Βελιγράδι, έστω και θεσμικά, βλάπτει ποικιλοτρόπως το
Μαυροβούνιο. Για παράδειγμα, ο κ. Μιλόσεβιτς τυπώνει νέο χρήμα, γεγονός που θα
οδηγήσει σε μια έκρηξη του πληθωρισμού της τάξης του 70%. «Γιατί να το
υποστούμε εμείς;», λένε οι Μαυροβούνιοι.
Ως εκ τούτου, η μικρή μόλις 650.000 κατοίκων Δημοκρατία επεξεργάστηκε μια
δέσμη μέτρων κατοχύρωσης μεγαλύτερης αυτονομίας, την οποία υποτίθεται ότι θα
υποβάλει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση για έγκριση. Μονάχα που οι προτάσεις
είναι… κομμένες και ραμμένες για να απορριφθούν από τον κ. Μιλόσεβιτς.
Το Μαυροβούνιο ζητεί πέραν του δικαιώματος να ορίζει το ίδιο τον πρωθυπουργό
του, το δικαίωμα να έχει δικό του νόμισμα συνδεδεμένο με το μάρκο και να
ελέγχει τον στρατό. Πρόκειται για τους δύο ακρογωνιαίους λίθους του κράτους,
κάτι που πιστεύει ακράδαντα το Βελιγράδι κι έδειξε στις διαπραγματεύσεις για
τη συμφωνία λήξης του πολέμου στο Κόσοβο.
Ευλόγως, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα τι θα κάνει ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς εάν
το Μαυροβούνιο εμμείνει στις προθέσεις του και τι θα κάνει ο «χωροφύλακας» της
περιοχής, το ΝΑΤΟ.
Έγκυρες διπλωματικές πηγές στο ΝΑΤΟ υποστηρίζουν ότι η Συμμαχία χρησιμοποιεί
μεν σκληρή ρητορική να μην τολμήσει ο κ. Μιλόσεβιτς να προβεί σε πραξικόπημα
εναντίον της κυβέρνησης του κ. Τζουγκάνοβιτς, αλλά δεν έχει επεξεργαστεί
στρατιωτικά σχέδια για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Βέβαια, όσο διαρκούσε ο πόλεμος,
ήταν γνωστό πως υπήρχαν στρατιωτικά εναλλακτικά σενάρια και για το Μαυροβούνιο.
Πάντως, πηγές του υπουργείου Εξωτερικών πιστεύουν ότι η Δύση, σε αυτή τη φάση,
αντιμετωπίζει το Μαυροβούνιο περισσότερο σε σχέση με τις εσωτερικές πολιτικές
εξελίξεις στο Βελιγράδι και λιγότερο ως «στόχο» του Βελιγραδίου. Επιθυμούν,
δηλαδή, ο ίδιος ο κ. Τζουγκάνοβιτς ή κάποια «συμπληρωματική» προς αυτόν
προσωπικότητα να αποτελέσει την εναλλακτική «λύση» για τη θέση του κ. Μιλόσεβιτς.
Σημειώνεται ότι στη Δύση επικρατούν πλέον «δεύτερες σκέψεις» σχετικά με την
πολιτική αποκλεισμού της Γιουγκοσλαβίας από το Σύμφωνο Σταθερότητας. Και τούτο
διότι κάθε ημέρα που περνά, γίνεται φανερό ότι η Σερβία είναι συστατικό και
διαπλεκόμενο στοιχείο με τα υπόλοιπα Βαλκάνια. Για παράδειγμα, εάν η Δύση
επιμένει ότι δεν θα χρηματοδοτήσει τις καταστροφές στο Δούναβη, βλάπτει και το
εμπόριο των γειτονικών χωρών και όχι μόνο την κυβέρνηση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Έτσι, κερδίζουν έδαφος αυτοί που προωθούν μια σταδιακή και μεταβατική αλλαγή
στο Βελιγράδι, που να λύνει τα χέρια των Δυτικών και να επιτρέπει την Αεισροή
βοήθειας και στη Γιουγκοσλαβία.
Google news
