Γενοκτονία στο Ιράκ

Κάτω από τα αδιάφορα μάτια της διεθνούς κοινότητας, διεξάγεται η γενοκτονία
ενός λαού ­ του λαού του Ιράκ, που αργοπεθαίνει λόγω των συνεχιζόμενων
οικονομικών κυρώσεων, μόνο και μόνο επειδή ο ηγέτης του δεν είναι αρεστός
στους δυνατούς του κόσμου.

Πεθαίνοντας στο Ιράκ: είναι 12 μηνών, πάσχει από λευχαιμία και είναι καταδικασμένο σε θάνατο λόγω των κυρώσεων

Οκτώ και πλέον χρόνια οικονομικών κυρώσεων μετέτρεψαν το Ιράκ από μία σχετικά
πλούσια χώρα σ ένα εξαθλιωμένο κράτος, με κατεστραμμένη υποδομή, που
επιδεινώνει το δράμα των κατοίκων του, και κυρίως των παιδιών του. Στο Ιράκ η
παιδική θνησιμότητα είναι η υψηλότερη στον κόσμο. Και αυτό δεν το υποστηρίζουν
Ιρακινοί αξιωματούχοι, για να διεκτραγωδήσουν τις συνέπειες των οικονομικών
κυρώσεων, αλλά εκπρόσωποι των Ηνωμένων Εθνών.

«Οι κυρώσεις είναι ένα νόμιμο εργαλείο για την επιβολή των αποφάσεων των
Ηνωμένων Εθνών», λέει η Δρ. Αστριντ Χάιμπεργκ, πρόεδρος του Διεθνούς Ερυθρού
Σταυρού. «Αλλά, οι κυρώσεις σκοτώνουν. Είναι ένα θανατηφόρο όπλο, που
στρέφεται εναντίον των φτωχών και των αδύναμων». Ακόμα και ο γενικός
γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Κόφι Ανάν εξέφρασε την ανησυχία του για την
επιδείνωση των συνθηκών περίθαλψης και διαβίωσης στο Ιράκ. Σύμφωνα με έκθεσή
του, τέσσερα εκατομμύρια Ιρακινοί, από τους οποίους τα περισσότερα παιδιά κάτω
των πέντε χρόνων, υποσιτίζονται με αποτέλεσμα να απειλείται η σωματική και
ψυχική τους υγεία. Και όπως επισημαίνει έρευνα της UNICEF, ένα στα τέσσερα
παιδιά πάσχει από χρόνιο υποσιτισμό.

Αναδημοσιεύοντας την έκθεση του Κόφι Ανάν, η ιρακινή εφημερίδα
«Αλ-Τζουμχουρίγια» παρέθεσε και άλλα στοιχεία που προκαλούν τη φρίκη: Λόγω των
κυρώσεων, 1.875.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένων και 500.000 παιδιών κάτω των
πέντε χρόνων, έχασαν τη ζωή τους τα τελευταία εννέα χρόνια. Σχεδόν 1.600
παιδιά άνω των πέντε χρόνων πεθαίνουν κάθε μήνα από υποσιτισμό και ασθένειες
που σχετίζονται με τις κυρώσεις.

Λόγω της κατάρρευσης του συστήματος υγείας και των ελλείψεων σε φάρμακα,
επανεμφανίστηκαν ασθένειες, που είχαν εξαλειφθεί στο παρελθόν, όπως ελονοσία,
τυφοειδής πυρετός, πολυομυελίτιδα, διφθερίτιδα και ψώρα.

Ο χρόνιος υποσιτισμός και η έλλειψη φαρμάκων είναι η κύρια αιτία της
κατακόρυφης αύξησης της παιδικής θνησιμότητας. Όπως στην περίπτωση του Αμεέρ
Ράντι, που πέθανε μετά ένα μήνα νοσηλείας στο Νοσοκομείο Παίδων Σαντάμ, της Βαγδάτης.

Τη στιγμή του θανάτου του, ο Αμεέρ ζύγιζε μόλις έξι κιλά. Είχε δηλαδή το μισό
βάρος από τα φυσιολογικά παιδιά της ηλικίας του. Ο υποσιτισμός είχε
εξασθενίσει το ανοσοποιητικό του σύστημα και του είχε προκαλέσει πνευμονικές
λοιμώξεις. Αλλά δεν υπήρχαν αντιβιοτικά για να καταπολεμήσουν την ασθένεια.
Εκείνη τη μέρα, η μητέρα του αρνήθηκε να πάρει την μερίδα του φαγητού του,
γιατί το παιδί δεν μπορούσε να καταπιεί παρά μόνο γάλα. Σ’ ολόκληρο, όμως, το
νοσοκομείο δεν υπήρχε ούτε σταγόνα γάλα. Η μητέρα του έσφιγγε στην αγκαλιά της
το σκελετωμένο κορμάκι, καθώς έφευγε από μέσα του η ζωή. Με μαλάξεις στην
καρδιά, οι γιατροί προσπάθησαν να το επαναφέρουν στη ζωή. Μετά δέκα λεπτά
μάταιων προσπαθειών, ανακοίνωσαν το θάνατό του στην μητέρα του, που δεν ήθελε
να το παραδεχτεί και παρακαλούσε τους γιατρούς να πάρει ξανά στην αγκαλιά της
το μωρό της για να το σώσει.

Η διεθνής κοινότητα αδιαφορεί

Η τραγωδία που εκτυλίσσεται στο Ιράκ είναι γνωστή στην διεθνή κοινότητα, που
δεν φαίνεται να συγκινείται από το δράμα του λαού του. Κατά το διάστημα των
τελευταίων εννέα χρόνων το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών αποφάσισε
ούτε μία, ούτε δύο, αλλά σαράντα φορές τη συνέχιση των οικονομικών κυρώσεων
κατά του Ιράκ.

«Οι κυρώσεις θα ισχύουν όσο η Βαγδάτη δεν συμμορφώνεται με τις αποφάσεις που
έχουν λάβει από το 1991 τα Ηνωμένα Εθνη» δηλώνει ο Πήτερ Μπάρλεϊ, ο οποίος
εκτελεί χρέη πρεσβευτού των Ηνωμένων Πολιτειών στον ΟΗΕ.

Από κοντά και οι έγκυρες αμερικανικές εφημερίδες, που υπερθεματίζουν την
συνέχιση των κυρώσεων. «Η κατάσταση δεν δικαιολογεί την άρση των κυρώσεων»,
υπογράμμιζε η Ουάσιγκτον Ποστ. «Η μοίρα του εγκληματικά παραπλανημένου
ιρακινού λαού προκαλεί οίκτο. Αλλά, προηγείται η μοίρα όλων εκείνων ­
συμπεριλαμβανομένων και των Αμερικανών ­ που είναι εν δυνάμει θύματα των όπλων
τρόμου του Σαντάμ Χουσεϊν» έγραφε η «Λος Αντζελες Τάιμς». «Η Ουάσιγκτον δεν
έχει την πολυτέλεια να χαλαρώσει την επαγρύπνησή της», συμπλήρωνε και η «Νιου
Γιορκ Τάιμς».