ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαν παραλία

Όπως έχουν πει οι σοφοί, η ζωή είναι μια παραλία ­ Life is a… beach δηλαδή,
που λένε οι ξένοι, εννοώντας αυτό και όχι το άλλο, ανεξάρτητα αν πρόκειται για
πλατιές αμμουδιές ή βραχάκια με αχινούς. Λίγες μέρες μετά το τέλος του κόσμου
(που είπαν και οι προφητείες) η θάλασσα γυαλίζει σαν τζάμι και δεν την κουνάει
από τη θέση της παρά ένα κυματάκι. Η ζωή είναι μια παραλία ­ επεισόδιο 390ό
κάτι ­ νότια Κρήτη και ανατολικά, ο Ξηρόκαμπος ψήνεται σαν αυγό στο τηγάνι. Το
κινητό (συγγνώμη αλλά έπρεπε) κάνει βουτιά και μπουρμπουλήθρες και μέσα στην
αλμύρα φαίνεται σαν καταποντισμένος πολιτισμός, που θα μαζέψουν μετά οι
ψαράδες στα δίχτυα τους και μπορεί να τον πετάξουν μετά ξανά στο νερό. Το
τέλος του κόσμου δεν είχε καν γεύση. Έσβησε κάθε εφέ του κάτω από τα χρώματα
του καλοκαιριού. Υπάρχουν πάλι εκείνοι που ζουν την άγρια πλευρά της ζωής.
Παραλίες χωρίς πρόσβαση, μακριά από φιγουρατζήδες κολυμβητές και σκιές
υποσχόμενες δελεαστικά μεσημέρια. Που αρπάζουν την ευκαιρία, το μεγάλο κύμα
και το γερό πανί. Τι είναι η ζωή χωρίς κίνδυνο; Υπάρχουν παραλίες με ομπρέλες
και άνετες ξαπλώστρες. Με μια απλή κίνηση, στροφή και βρίσκεις πάλι τον ήλιο
απέναντι. Οπότε μπορείς με την ησυχία σου να βασανίσεις το μυαλό σου: Τι
έγινε; Την κλείσαμε τη μεταγραφή του Εγγλέζου; Αλλά ο πολιτισμός βρίσκεται ήδη
στον πάτο και δεν στέλνει μήνυμα παρά μόνο στους γαύρους (αν μπορούν δηλαδή να
πατήσουν το κουμπί και να ακούσουν τα νέα). Η ζωή είναι παραλία όπου πρέπει να
βάλεις τα πόδια στον ώμο και να τρέχεις αν έχει πάρει φωτιά η άμμος, να
περπατάς στο νερό να δροσίζεσαι και τη βλέπεις από ψηλά να φεύγει, όταν έχεις
πια βάλει παπούτσια, έτσι όμως που τραβάει πάλι πίσω και σου υπόσχεται το πιο
ωραίο κύμα που έρχεται μετά. Καθόλου μεταφυσικά, αν αυτό σας φοβίζει. Μπλε αληθινό.