[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η έκρηξη της ανεργίας έπληξε και πλήττει, όπως ήταν αναμενόμενο, τις πιο
ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες: γυναίκες και νέους.

Η εξήγηση για την καθυστερημένη ανακοίνωση των στοιχείων είναι ήδη γνωστή: για
να μην επηρεάσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, πράγμα βέβαια που δεν εμπόδισε
να βυθιστεί το κυβερνητικό κόμμα, όπως είναι γνωστό.

Ως συνέπεια αυτών των εξελίξεων φαίνεται ότι έρχεται η είδηση πως στους
δημόσιους οργανισμούς και επιχειρήσεις (ΔΕΚΟ) ετοιμάζονται προσλήψεις. Οι
επερχόμενες εκλογές του Μαρτίου κάνουν αυτή την είδηση αξιόπιστη και, ως ένα
βαθμό, «φυσική».

Στην Ελλάδα, αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων δεν είναι διόλου
νέος ούτε περίεργος. Έχει καθαγιαστεί από δεκαετίες πρακτικής με κορωνίδα τους
ρουσφετολογικούς διορισμούς. Ακόμη κουδουνίζει στα αυτιά μου η ρήση υπουργού
της Ν.Δ., ότι αξιοκρατία είναι ο διορισμός «των δικών μας παιδιών».

Νέος και περίεργος τρόπος αντιμετώπισης της ανεργίας θα ήταν να εγκαταλειφθεί
αυτή η παράδοση, που οδηγεί ακόμη και σε προστριβές ανάμεσα σε υπουργούς για
τον έλεγχο των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα.

Τομή στα πολιτικά μας ήθη θα αποτελούσε να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο για την
απασχόληση, στο οποίο θα συμμετείχαν τόσο η κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα
όσο και τα συνδικάτα και οι επιχειρήσεις.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, όχι πως δεν έχουν γίνει τέτοιες
προσπάθειες ή δεν υπάρχουν προγράμματα προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά, ως
συνήθως, δεν προωθούνται με την ταχύτητα που χρειάζεται και κυρίως δεν
υπακούουν σε μια ενιαία και επεξεργασμένη λογική στη βάση των πραγματικών
δεδομένων του προβλήματος. Συχνά εγκαταλείπεται ή νοθεύεται η προώθησή τους,
κάτω από την πίεση της γραφειοκρατίας και της κομματικής σκοπιμότητας. Και
γλιστράμε με ευκολία στα… πατροπαράδοτα!

Και όμως, αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν η κυβέρνηση και η
πολιτική στη χώρα μας.