Επενδύσεις σε οργάνωση και υποδομή

Διευθύνων σύμβουλος της ΚΑΛΑΣ Α.Ε.

Το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο θα πρέπει να ερευνηθεί η εξέλιξη της
ελληνικής αγοράς τροφίμων, δεν θα πρέπει να είναι μικρό. Οι αλλαγές που ζήσαμε
στην ελληνική αγορά σε ό,τι αφορά τις σχέσεις παραγωγού και εμπόρου από το
1993 και μετά, είχαν ξεκινήσει χρόνια πριν στην ευρωπαϊκή αγορά τροφίμου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι τα σούπερ μάρκετ από το 1993 μέχρι το 1997 αύξησαν
κατά 12% περίπου τα σημεία πώλησης, ενώ οι top 10 αλυσίδες στην τετραετία
1993-1997 σχεδόν διπλασίασαν τον τζίρο τους.

Όσοι, τόσο από την πλευρά του εμπορίου όσο και από την πλευρά της παραγωγής,
αντιμετώπισαν άκαιρα και με εσπευσμένες αντιδράσεις τις συνέπειες των αλλαγών
αυτών, κατάλαβαν την αξία ανάπτυξης μακροπρόθεσμων εταιρικών στρατηγικών.

Οι έντονες διαβουλεύσεις μεταξύ των παραγωγών και των εμπόρων, ήταν η συνέπεια
της έλλειψης των στρατηγικών αυτών. Αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων αυτών ήταν
και οι δύο πλευρές να φθάσουν στα όριά τους και να βγουν νικημένες, να
διαταραχθούν οι σχέσεις τους και να δημιουργηθούν προβλήματα στην αλυσίδα
καταναλωτή – εμπόρου – παραγωγού.

Πιστεύω πως όλες οι πλευρές διδάχθηκαν πολλά από τα χρόνια που πέρασαν και
έτσι σήμερα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι να προσαρμοστούμε στη σημερινή
οικονομική πραγματικότητα που μας οδηγεί στην Οικονομική Νομισματική Ενοποίηση
και κατά συνέπεια ωθούμαστε όλοι να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί.

Προσπαθώντας όμως να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητά μας, περιοριζόμαστε σε
μεθόδους που στο παρελθόν απέδιδαν, όχι όμως και σήμερα. Στη σημερινή εποχή
δεν αρκούν μόνο επενδύσεις στον παραγωγικό εξοπλισμό με σκοπό την αύξηση και
βελτίωση της παραγωγής ή επενδύσεις που αφορούν στο άνοιγμα νέων καταστημάτων
με σκοπό την αύξηση των σημείων πώλησης. Πολύ περισσότερο χρειαζόμαστε άυλες
επενδύσεις, δηλαδή επενδύσεις που σχετίζονται άμεσα με τη δημιουργία σωστής
οργανωτικής υποδομής με σαφείς διαδικασίες και χρήση εξελιγμένων
μηχανογραφικών συστημάτων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη συγχρηματοδότηση προγραμμάτων έχει δώσει την ευκαιρία
τόσο για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις όσο και για τις μεγαλύτερες, για την
ανάπτυξη τέτοιων οργανωτικών συστημάτων.

Χωρίς τις παραπάνω άυλες επενδύσεις, δεν θα είναι εφικτή η μείωση του κόστους,
η βελτίωση των προϊόντων. Εάν μονόπλευρα πιστέψουμε πως η συρρίκνωση του
προσωπικού των εταιρειών, που έχει συνέπεια την αύξηση της ανεργίας, θα
επιφέρει μείωση του κόστους, κάνουμε λάθος.