ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παρακολουθώντας τις καρδερίνες

Το αηδόνι μάς επισκέπτεται καθημερινά στο εξοχικό μας σπίτι. Έρχεται δίπλα στο
σπίτι, πίνει νερό από τη γεώτρηση, μπερδεύεται μέσα στις τριανταφυλλιές και
περίπου τα ξημερώματα εγκαθίσταται έξω από το παράθυρό μου. Όλη μέρα έχει ένα
εκνευριστικά επαναλαμβανόμενο κελάηδημα, αλλά μόλις πιάσει το σούρουπο
αισθάνεται την ανάγκη να επιβεβαιώσει τη φήμη του και αρχίζει ένα τραγούδι όλο
σκέρτσα και τρίλιες.

«Είναι αρσενικό», με διαβεβαιώνει ο Χρήστος, όταν εξομολογούμαι ότι στις 5 τα
χαράματα είμαι πια έτοιμη να βγω να πετάξω πέτρα, για να μπορέσω να κοιμηθώ με
την ησυχία μου. «Έχει φτιάξει κάπου εκεί κοντά τη φωλιά του, χαμηλά, σε βάτα
όπου είναι δύσκολο να πλησιάσουν γάτες, και κάνει κόρτε στη θηλυκιά». Εν
αντιθέσει με μένα και πολλούς άλλους που πρώτα μάθαμε τι θα πει τσιμέντο και
μετά δέντρο, ο Χρήστος μεγάλωσε στο χωριό.

Έχοντας όλα τα ενδιαφέροντα των νέων της ηλικίας του, έμαθε από πολύ νωρίς τι
σημαίνει φύση. Περνάει ώρες παρακολουθώντας τα πουλιά που φωλιάζουν στα δέντρα
απέναντι από το μαγαζί του, μου δείχνει φωλιές τις οποίες αδυνατώ να διακρίνω,
αποπειράται να διασταυρώσει καρδερίνες με φλώρους, εκτρέφει κοτόπουλα, είναι
άσος στο ψάρεμα, ξέρει τον καιρό που συνοδεύει τις αλλαγές του φεγγαριού,
διακρίνει στον αέρα τις διαφορετικές μυρωδιές που κουβαλά μαζί του μέσα από τα
μέρη από τα οποία περνάει.

Κάθε φορά στις κουβέντες του, διακρίνω στο βάθος τη σοφία που μπορεί να δώσει
σε κάποιον η γνώση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η φύση. Μια γνώση λιτή
και συνάμα περίπλοκη. Η κατανόηση τού ότι τα πάντα έχουν κάποιο λόγο που συμβαίνουν.

Κοιτάω έξω από το παράθυρο τού γραφείου. Βλέπω μια γκρίζα πολυκατοικία. Την
ίδια ώρα ο Χρήστος παρακολουθεί τις καρδερίνες να ταΐζουν τα μικρά τους…