«Διαστημικά» γήπεδα χωρίς αστέρια

Το Παλαί ντε Μπερσί αλλάζει εικόνα από αύριο. Μετά το εορταστικό μπασκετικό
τριήμερο που ολοκληρώνεται απόψε με τον μεγάλο τελικό, ετοιμάζεται να
υποδεχθεί τους MetaLlica και το σκληρό ήχο της χέβι μέταλ μουσικής τους.

Τόσο σκληρό όσο ήταν για την Ελλάδα το 31ο Ευρωμπάσκετ. Ύστερα από δύο
εβδομάδες, επιχειρώντας μια αποτίμηση των όσων συνέβησαν στη Γαλλία, καταλήγει
κανείς στο συμπέρασμα ότι τα πάντα αλλάζουν και η χώρα μας ­ όπως και στο
παρκέ άλλωστε ­ δεν… τρέχει.

Ιάκωβος Τσακαλίδης. Στάθηκε άτυχος, αφού η Εθνική αποκλείστηκε νωρίς-Αμπντούλ Ουαχάντ. Θέαμα και ουσία για τη διοργανώτρια Γαλλία

Νέο μπάσκετ πιο ελεύθερο, κυρίως στην πρώτη φάση και ­ κατά δεύτερο λόγο ­
στον β’ γύρο. Νέα αστέρια, που ξεχωρίζουν για την απλότητα και την
αποτελεσματικότητά τους. Γήπεδα με άριστη κατασκευή, που πληρούν τις
προϋποθέσεις για να παρακολουθήσει κανείς με άνεση τον αγώνα. Κερκίδες με
μεγάλη πληρότητα, παρότι η εθνική της διοργανώτριας χώρας δεν έπαιξε ποτέ σε αυτά.

Τι από όλα αυτά έχει το ελληνικό μπάσκετ, που έζησε το πρώτο «αδιάφορο» (λόγω
του πρόωρου αποκλεισμού της Εθνικής) Ευρωμπάσκετ μετά 14 χρόνια; Τίποτα.

Για το πρώτο μάλλον λόγος δεν χρειάζεται να γίνεται. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι
η Ελλάδα παρουσίασε κακό θέαμα. Το παραδέχθηκε άλλωστε και ο Πετρόπουλος,
λέγοντας ότι «είμαστε κακή ομάδα».

Νέα αστέρια δεν είχαμε. Ο Τσακαλίδης, ο μοναδικός που θα μπορούσε να αναγκάσει
κάποιον να κρατήσει σημειώσεις, χάθηκε στον… ωκεανό του περιθωρίου,
παρασυρόμενος από το ελληνικό «ναυάγιο».

Πάμε στα γήπεδα. Οι Γάλλοι έκαναν τους αγώνες σε επτά γήπεδα (!), το ένα
καλύτερο από το άλλο, και πέτυχαν στο εγχείρημά τους. Πώς να μην πετύχεις
άλλωστε, όταν στο «Ανταρέ» του Λεμάν μπαίνεις με ανοικτό το στόμα, από την
εξωτερική του εικόνα. Η «διαστημική» βάση που είδαμε, ήταν ένα σύγχρονο γήπεδο
6.000 θέσεων που πρόσφερε όλες τις ανέσεις. Σε θεατές, παίκτες και εκπροσώπους
του Τύπου. Στο χωριό της Ντιζόν το γήπεδο (4.000 θεατές) μπορεί να ήταν παλιό,
μπορεί να θύμιζε εκείνο του Σπόρτιγκ, αλλά ήταν άριστα διατηρημένο. Το Παλαί
ντε Σπορ στο Πο (8.000 θέσεις) είναι υπερπολυτελές. Το ίδιο και στην Αντίμπ
(4.500), όπως και στην Τουλούζ (5.500) και το Κλεμόν Φεράν (5.500).

Εμείς σε αυτά έχουμε να αντιπαρατάξουμε το «σαλούν» του Παπάγου, το «ψυγείο»
του Σπόρτιγκ, την «πισίνα» της Δάφνης, το γυμναστήριο του Εσπέρου στο «Ελ
Πάσο» και τα υπόλοιπα «μικρομεσαία». Αποτέλεσμα, να κάνουμε τις διοργανώσεις
που αναλαμβάνουμε (πρόσφατα Ευρωμπάσκετ ’95 και Μουντομπάσκετ ’98) σε δύο
γήπεδα. Τα παιχνίδια να ξεκινούν μαζί με τη συνεδρίαση του Χρηματιστηρίου…

Αλήθεια, μήπως γι’ αυτό και οι κερκίδες είναι πάντα σχεδόν άδειες; ­ για να
προχωρήσουμε και στο θέμα της πληρότητας. Είναι ένας λόγος, πολύ σημαντικός
μάλιστα. Το άσχημο πρόγραμμα, που (αναγκαστικά) καταρτίζεται, είναι
προβληματικό. Όμως μήπως ξεχνάμε πέρυσι ότι και στην απογευματινή ζώνη γέμιζε
το γήπεδο στο οποίο έπαιζε η Εθνική και στο άλλο μαζί με το εισιτήριο
πρόσφεραν… μυγοσκοτώστρες; Έλειπε η «dream-team», θα επικαλεστεί όποιος
θελήσει αυθόρμητα να συνηγορήσει. Την απάντηση την έδωσαν εφέτος οι Γάλλοι.

Δεν γέμισαν μόνο το γήπεδο της Τουλούζ και του Πο, όπου έπαιξε η παρέα του
Ριγκοντό. Ούτε κατέκλυσαν μόνο το «Μπερσί» για τους αγώνες της τελικής φάσης.
Πήγαν και στα άλλα γήπεδα. Για να χειροκροτήσουν και όχι μόνο όταν το ζητούσε
ο «κομφερασιέ», και την Τσεχία, και την Ουγγαρία, και τη Βοσνία. Όλες τις
ομάδες, όλους τους παίκτες.

Γι’ αυτό το τελευταίο όμως δεν φταίει μόνο το ελληνικό μπάσκετ και ο
αθλητισμός γενικότερα.

Το βέβαιο είναι ότι το μήνυμα από τη Γαλλία ήταν πολύπλευρο και πρέπει να
αναλυθεί από τους παραλήπτες του. Να μην αυτοχειροκροτούμε επαναλαμβάνοντας
την ατυχή έκφραση περί «του καλύτερου πρωταθλήματος», να μην επαναπαυόμαστε
στην «πλούσια Α1» και να πιάσουμε δουλειά.

Το αγωνιστικό

Ο Αούμπος Μπαρτόνι αναδείχθηκε σε έκπληξη του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος-Ντιρκ Νοβίτσκι. Η νέα δύναμη της Γερμανίας από το ΝΒΑ

Στην Πόλη του Φωτός απόψε το βράδυ θα λάμψει η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης, όμως
στη Γαλλία έλαμψαν νέα αστέρια του μπάσκετ. Στο γκάλοπ που έκανε η «ΟΜΑΔΑ», με
τη συμμετοχή των οκτώ προπονητών που συμμετείχαν με τις ομάδες τους στα
προημιτελικά, ουδείς έκανε την… έκπληξη, όταν αναφέρθηκε στον παίκτη- αποκάλυψη.

Ο Λούμπος Μπαρτόνι και ο Ντερκ Νοβίτσκι ήταν οι δύο πιο ενδιαφέροντες παίκτες
που παρουσιάστηκαν στα παρκέ των γαλλικών γηπέδων. Εκτός των δύο, την προσοχή
τράβηξαν ο Ταρί Αμπντούλ Ουαχάντ, ο Ματίας Σμόντις, αλλά και ο δικός μας
Ιάκωβος Τσακαλίδης.

Ο Μπαρτόνι εντυπωσίασε με την εκτελεστική του δεινότητα. Παίκτης γρήγορος,
ακόμη πιο γρήγορος σουτέρ, με καλή ντρίπλα και διείσδυση, ο Τσέχος αναδείχθηκε
πρώτος σκόρερ μετά τις δύο πρώτες φάσεις της διοργάνωσης. Ιδιαίτερα στην πρώτη
ανάγκασε όλους να μιλούν για τον νεαρό Τσέχο που παίζει στο αμερικανικό
κολέγιο του Βαλπαραΐζο.

Ο Νοβίτσκι είχε υποχρεώσει την Ευρώπη να κάνει το ίδιο πέρυσι, με τις
εμφανίσεις του στον αγώνα επίδειξης επίλεκτων Ευρώπης (κάτω των 22) με
αντίστοιχη ομάδα των ΗΠΑ. Τη χρονιά που πέρασε έδειξε αμέσως ότι μπορεί να
σταθεί στο ΝΒΑ (Ντάλας Μάβερικς) και στο Ευρωμπάσκετ θύμισε ότι το άθλημα
θέλει έξυπνους παίκτες που παίζουν απλό μπάσκετ. Άριστη τεχνική κατάρτιση στο
σουτ με μεγάλα ποσοστά ευστοχίας, εξαιρετικό πασάρισμα και άμεση εκτέλεση όσων
σκεφτεί να κάνει. Δεν εκβιάζει τις ενέργειές του και ενώ διαφέρει πολύ από
τους συμπαίκτες του, βάζει την ομάδα πάνω από τον εαυτό του. Ο Ουαχάντ είναι
το νέο αστέρι της Γαλλίας. Παίκτης των Σακραμέντο Κινγκς, που πρόσφατα
ασπάστηκε τον μωαμεθανισμό, έχει έφεση στο σκοράρισμα και διάθεση για άμυνα.
Με γερά πατήματα, σουτάρει καλά και παίζει έξυπνα. Γι’ αυτό άλλωστε ο Γάλλος
γκαρντ έχει υψηλό μέσο όρο στα κλεψίματα, αφού εκτός από σκληρή προσπάθεια
στην άμυνα χρειάζεται και μυαλό.

Εικόνα που σίγουρα δεν θέλουμε να θυμόμαστε. Η Εθνική σταμάτησε πριν καν αρχίσει

Ο Ματίας Σμόντις είναι το ταλέντο στο οποίο ποντάρουν οι Σλοβένοι (μαζί με τον
Μπερίτσοβιτς). Παίζει στη θέση του πάουερ-φόργουορντ και θυμίζει τον Νίκο
Οικονόμου στο στυλ παιχνιδιού, παρότι είναι πιο βαρύς. Έχει καλό σουτ από
μακρινή απόσταση, τραβάει τον αντίπαλο μακριά από το καλάθι και εκείνος τότε
πέφτει στην παγίδα… Διείσδυση, στην οποία εμφανίστηκε δυνατός ο 19χρονος
Σλοβένος. Τον Τσακαλίδη τον γνωρίζετε όλοι. Τον έμαθαν καλύτερα και οι
Ευρωπαίοι, καθώς επίσης και οι Αμερικανοί σκάουτερ. Έβγαλε με υψηλό βαθμό το
«τεστ-Σαμπόνις» και, αν βελτιωθεί στο πασάρισμα και λίγο στην τεχνική, τότε η
Ευρώπη δεν θα τον χωρά… Κοινό στοιχείο των Νοβίτσκι (κυρίως), Μπαρτόνι, όπως
και των Κούκοτς, Σαμπόνις είναι η απλότητα. Δεν «ταλαιπωρούν» την μπάλα,
πασάρουν γρήγορα και πολύ και κάνουν όλους να απορρίπτουν το ευρωπαϊκό
«τσούκου-τσούκου», που τα τελευταία χρόνια κυριάρχησε.

Η Τσεχία ­ πρώτη και καλύτερη ­ κέρδισε τον κόσμο από το γρήγορο και ελεύθερο
παιχνίδι, το οποίο πάντα έχει βάση στήριξης την καλή άμυνα και τις αθλητικές
ικανότητες των παικτών. Ελεύθερο και γρήγορο μπάσκετ έπαιξε και η Γερμανία,
όπως και η Λιθουανία, η Ρωσία, η Σλοβενία.