ΜΑΤΙΕΣ Έκτροπα

Τα παλιά χρόνια, τότε που οι ποδοσφαιριστές αγωνίζονταν μόνο «για τη φανέλα»,
αρκετές φορές, στα ντέρμπι, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, στου Καραϊσκάκη, στη
Φιλαδέλφεια, στου Χαριλάου και στο γήπεδο του ΠΑΟΚ κάποιοι θερμόαιμοι
φίλαθλοι, από ένα σφύριγμα του διαιτητή, από μια ειρωνική κουβέντα, από μια
βρισιά, ερχόντουσαν στα χέρια. Αλλά το πράγμα σταματούσε εκεί. Σε δυο τρεις
«ψιλές». Γιατί επενέβαιναν ακαριαία οι ψύχραιμοι και χώριζαν τους συμπλεκόμενους.

Τότε οι θεατές, ανεξαρτήτως «χρώματος», κάθονταν στην ίδια κερκίδα. Ο οπαδός
του Παναθηναϊκού δίπλα στον οπαδό του Ολυμπιακού. Πανηγύριζε ο ένας,
βλαστήμαγε ο άλλος. Χωρίς να δημιουργείται ένταση. Στο κάτω κάτω, το
ποδόσφαιρο δεν είναι πόλεμος. Παιχνίδι είναι. Κερδίζει ο άλφα, χάνει ο βήτα.
Δεν γίνεται αλλιώς.

Από ένα σημείο και πέρα, αυτή η ειδυλλιακή ατμόσφαιρα άρχισε να χαλάει. Στο
ποδόσφαιρο μπήκαν λεφτά, μπήκαν ξένοι, παίκτες και προπονητές, μπήκαν
οικονομικά συμφέροντα τεράστια, μπήκαν διαιτητές και παράγοντες «πονηροί» και
βγήκαν, όχι μια και δυο, αποτελέσματα «μαγειρεμένα» σε γραφεία. Κι από την
ίδια ώρα, οι φίλαθλοι έπαψαν να είναι φίλαθλοι. Φόρεσαν φανέλες, φόρεσαν
κασκόλ, γράφτηκαν σε συλλόγους οπαδών, φανατίστηκαν. Και η κερκίδα έγινε γι’
αυτούς πεδίον μάχης. Οι «κόκκινοι» χτυπούσαν με πέτρες τους «πράσινους», οι
«πράσινοι» έριχναν φωτοβολίδες στους «κίτρινους», οι «κίτρινοι» κουβάλαγαν
μαζί τους χοντρές αλυσίδες για τη σύρραξη, μετά το ματς ­ το ποδόσφαιρο γέμισε
αίμα, πρόστυχα συνθήματα και αστυνομικούς.

Πώς μου ήρθαν στον νου όλα αυτά; Διάβασα τα ρεπορτάζ για την υποδοχή που
επιφύλαξαν 1.000 οπαδοί της ΑΕΚ στον Τσίριτς, το νέο απόκτημα του Δικεφάλου,
την περασμένη Πέμπτη, στο αεροδρόμιο. Και, φυσικά, τα έχασα. Γιατί οι φίλοι
της κιτρινόμαυρης ομάδας δεν χειροκρότησαν απλώς τον αλλοδαπό παίκτη, που
σημειωτέον θα παίρνει 200 εκατομμύρια τον χρόνο, αλλά για να δώσουν
«πανηγυρικό χαρακτήρα» στην «ιστορική μέρα», τα έκαναν γυαλιά καρφιά!
Συνεπλάκησαν με αστυνομικούς, έσπασαν γυάλινες πόρτες του αεροδρομίου και
παραλίγο να τραυματίσουν και τον ίδιο τον Τσίριτς, με τις πέτρες που πετούσαν!

Να καταλήξω: όταν σε «μέρες χαράς» γίνονται τέτοιου είδους επεισόδια ­ με
τρεις τραυματίες, παρακαλώ ­ τι πρέπει να περιμένουμε ότι θα συμβεί σε μέρες
θλίψης και οργής; Νομίζω ότι από τώρα όλοι μας ­ Πολιτεία, Αστυνομία, Τύπος,
φίλαθλοι ­ πρέπει ν’ αρχίσουμε έναν αγώνα για να πέσουν οι τόνοι και να
μειωθεί ο φανατισμός των οπαδών. Γιατί στους ευρωπαϊκούς αγώνες και στο
πρωτάθλημα του 2000 δεν βλέπω να εξελίσσονται ομαλά τα πράγματα…