ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καλοκαιράκι φεστιβαλάκι

Γλυκά ήρθε φέτος το ελληνικό καλοκαίρι. Ολόλαμπρο και αεράτο. Με τις ζέστες
του, τους βοριάδες του, τις λιακάδες του, τις μαγικές νύχτες του και με τα
φεστιβάλ του, μεγάλα και μικρά, σε αρχαία θέατρα, νταμάρια, πλατείες και γήπεδα.

Κάθε καλοκαίρι περιμένω τα προγράμματά τους. Διαλέγω κάποιες εκδηλώσεις που μ’
ενδιαφέρουν και πηγαίνοντας σ’ αυτές βάζω τίτλο στα «ταξίδια» μου.

Έχοντας ενδώσει στη συνήθεια του πιστού θεατή, ανανεώνω κάθε χρόνο την
υπόσχεση της προσδοκίας. Και κάθε τόσο το ίδιο μαράζι. Να υποχωρεί η απαίτηση
για το σημαντικό και να κυριαρχεί η ανοχή της συμπάθειας για το μέτριο, το
πρόχειρο και αφυδατωμένο.

Φοβάμαι ότι ­ όχι μόνον για τα φεστιβάλ ­ τα πράγματα έχουν κριθεί για τον
πολιτισμό, τον οποίο απαξιωτικά η Πολιτεία ελεεί με το 0,3% του Κρατικού Προϋπολογισμού.

Τώρα που όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στο Χρηματιστήριο και την επένδυση,
μια φοβερή υποψία απλώνεται πάνω απ’ τη χώρα. Μήπως είναι οριστική η απόφαση
να μη δίνονται χρήματα στον πολιτισμό;

Γιατί αν είναι, τότε πρόκειται για ανιστόρητη απόφαση, αφού εδώ σ’ αυτόν τον
τόπο μπορεί κανείς να εκμεταλλευτεί ακόμα και τις πέτρες.

Με τέτοιο συγκριτικό πλεονέκτημα, τέτοια εθνική προίκα και φυσική κληρονομιά,
ακόμα κι εργολαβικά να δίνουμε τα φεστιβάλ μας στους Ιάπωνες θα αιματοδοτούσαν
αυτόν τον τόπο, που καταδικάζεται ν’ αλληθωρίζει εδώ κι εκεί και ν’ αναφέρεται
στη Γουώλ Στρητ.