Με δικές τους ρακέτες

Γκραβούρα απεικονίζει τον τρόπο διεξαγωγής του πρώτου Γουίμπλεντον, το 1877

ΛΟΝΔΙΝΟ 1877. Οι Άγγλοι περιμένουν έναν σπουδαίο αγώνα κρίκετ, ο οποίος είναι
προγραμματισμένος να διεξαχθεί στην πρωτεύουσα την Κυριακή, 15 Ιουλίου. Την
ίδια στιγμή, μερικοί Λονδρέζοι έχουν βρει έναν άλλον τρόπο να περάσουν την ώρα
τους. Είκοσι δύο αθλητές παίζουν τένις σε ένα τουρνουά που διεξάγεται για
πρώτη φορά. Όλοι προέρχονται από συλλόγους, απ’ όλες τις κομητείες, με
δραστηριότητα που άρχισε μόλις πριν από εννέα χρόνια.

Το 1877, το πρώτο τουρνουά Γουίμπλεντον έγινε παρουσία 200 θεατών στον τελικό.
Ο καιρός ήταν ­ όπως σχεδόν πάντα στο νησί ­ βροχερός και για αυτό η έναρξη
καθυστέρησε επί μία ώρα. Φυσικά, εκείνη την εποχή δεν μπορούσαν να αγωνιστούν
γυναίκες. Αυτό έγινε επτά χρόνια αργότερα. Το καλοκαίρι του 1877, στην είσοδο
κάθε κλαμπ τένις της εποχής υπήρχε η επιγραφή:

«Οι κύριοι παρακαλούνται να μη φορούν ρούχα με κοντά μανίκια, όταν είναι
παρούσες κυρίες».

Ασφαλώς, ο δρ Τζόουνς, ο οποίος τότε σχεδίασε τους κανόνες του Γουίμπλεντον,
δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι εκατό χρόνια αργότερα οι αμοιβές των νικητών
θα ήταν αρκετές χιλιάδες λίρες. Ούτε ότι το περιοδικό «Το γήπεδο», που
ουσιαστικά ήταν ο χορηγός της πρώτης διοργάνωσης, θα είχε αντικατασταθεί από
δεκάδες εταιρείες που θα εκπροσωπούσαν κάθε λογής προϊόντα!

Σπένσερ Γκορ, ο πρώτος νικητής, το 1877

Το τένις είχε αρχίσει να αποκτά τη φήμη του στις μικρομεσαίες οικογένειες της
Αγγλίας. Στην είσοδο του γηπέδου υπήρχε μία επιγραφή που προειδοποιούσε:
«Ρακέτες αλλά και παπούτσια χωρίς σόλες δεν χορηγούνται. Θα πρέπει να τα έχουν
μαζί τους οι παίκτες».

Ο δρ Τζόουνς δεν ήταν μόνο γενικός υπεύθυνος του τουρνουά, αλλά συνέταξε και
τους κανόνες: από τις διαστάσεις του γηπέδου, τα γκέιμ (οι πόντοι από τότε
ορίστηκαν σε 15, 30 και 40), το ύψος του φιλέ (στο μέσον έφθανε τα 93
εκατοστά). Όλα έδειχναν σαν να επρόκειτο για ένα νέο άθλημα.

Η ημερομηνία έναρξης ορίστηκε για τις 9 Ιουλίου. Οι 22 αθλητές έγιναν ένδεκα,
στη συνέχεια έμειναν έξι και τελικά τρεις. Ο Ουίλιαμ Μάρσαλ ήταν ο τυχερός,
αφού πήρε το εισιτήριο για τον τελικό χωρίς να χρειαστεί να αγωνιστεί. Ο
αντίπαλος του θα ήταν ένας από τους Σπένσερ Γκορ και Σ. Τζ. Χενκόουτ. Ο
πρώτος, πρώην αθλητής του κρίκετ, νίκησε 6-2, 6-5, 6-2 και προκρίθηκε στον τελικό.

Η Λότι Ντοντ, η νεώτερη σε ηλικία αθλήτρια, που νίκησε στο Γουΐμπλεντον

Η διεξαγωγή του τελικού στο Λονδίνο ήταν ένα πρόβλημα: ο αγώνας κρίκετ ανάμεσα
στους Έτον και Χάροου ήταν το σημαντικότερο γεγονός του Σαββατοκύριακου. Πώς
λοιπόν μπορούσε να «αντέξει» το τένις σε αυτή τη σύγκριση; Αποφασίστηκε λοιπόν
να μη διεξαχθεί ο τελικός στο Λονδίνο, αλλά σε ένα προάστιο, στο Γουίμπλεντον,
ενώ ανεβλήθη για τη Δευτέρα 16 Ιουλίου. Ακολούθησε νέα αναβολή, με τελική
ημέρα διεξαγωγής την Πέμπτη 19 Ιουλίου. Στον τελικό ο Γκορ νίκησε τον Μάρσαλ
με 6-1, 6-2, 6-4, παρουσία 200 θεατών! Ο Γκορ, παίζοντας πολύ από την τελική
γραμμή, κούρασε τον αντίπαλό του: «Είναι έτοιμος να πέσει κάτω», φώναξε κάποια
στιγμή ένας θεατής. Ο πρώτος τελικός του Γουίμπλεντον είχε διάρκεια μόλις 48
λεπτά! Το μπόνους του Γκορ για τη νίκη του ήταν η συμμετοχή του στον τελικό
της επόμενης χρονιάς. Ο αντίπαλός του, όμως, το 1878 ήταν πολύ καλύτερος.

Ο Φρανκ Χάντοου ησχολείτο με φυτείες καφέ και πήρε τον τίτλο, χωρίς να χάσει
σετ. Στον τελικό νίκησε με 7-5, 6-1, 9-7. Η τακτική τού Γκορ, που προσπαθούσε
να ανεβεί στο φιλέ, απέτυχε. Μέσα στην απογοήτευσή του σχολίασε αρνητικά το
νέο άθλημα: «Όποιος έχει παίξει τένις και κρίκετ θα διαπιστώσει ότι το τένις
είναι μονότονο. Δεν είναι το άθλημα που περιμέναμε».

Το 1884, έγινε και το πρώτο τουρνουά μεταξύ γυναικών. Έλαβαν μέρος 13
αθλήτριες και νικήτρια αναδείχθηκε η Μοντ Γουότσον. Το 1887, νικήτρια
αναδείχτηκε η Λότι Ντοντ. Ήταν μόλις 15 χρόνων και 285 ημερών. Η νεώτερη
νικήτρια όλων των εποχών στο Γουίμπλεντον.