ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Βουλιαγμένη κι ο… Μάνος

Δεν γνωρίζω πόση ακριβώς φαντασία διαθέτει, ως άνθρωπος και ως πολιτικός, ο
Στέφανος Μάνος, αλλά θεωρώ μάλλον βέβαιο πως δεν έχει διανοηθεί ότι κατόπιν
εορτής ­ δηλαδή ευρωεκλογών ­ μπορεί να εξασφάλισε μία ψήφο. Και μάλιστα,
παραχωμένη ανάμεσα σε κουβαδάκια, φτυάρια, τσουγκρανίτσες, παπάκια και μπρατσάκια.

Η εξήγηση είναι μάλλον απλή: για τρίτο στη σειρά καλοκαίρι το μωρό μου,
εφοδιασμένο με το καπέλο του και την πορτοκαλαδίτσα του, θρονιάζεται κάθε
Σαββατοκύριακο στο καρεκλάκι του, στο Cinquecento, και οδεύει με τη μαμά του
για τις παραλίες. Εν προκειμένω, για τη θάλασσα της Βουλιαγμένης.

Νομιμόφρων ­ συν τω χρόνω ­ η μαμά φιλοδοξεί να βάλει το αυτοκίνητο στο
παραπλεύρως της πλαζ πάρκινγκ, όπως έκανε και τα προηγούμενα καλοκαίρια.
Φέτος, όμως, η φιλοδοξία αυτή είναι αφελής ­ τουλάχιστον. Διότι μολονότι
φθάνουμε στις 10.00 το πρωί, το ­ δημοτικό ­ πάρκινγκ είναι πλήρες! Μετά κόπων
και βασάνων, λοιπόν, ανακαλύπτω μια γωνία και παρκάρω ­ για να εισπράξω δύο
ώρες μετά μια κλήση του Δήμου Βουλιαγμένης στον οποίο ανήκει και το πάρκινγκ.
Έχοντας πλέον μια συλλογή από κλήσεις, ρώτησα τι συμβαίνει φέτος με το
πάρκινγκ ­ κι έλαβα την απάντηση ότι «πέρυσι το είχαν δώσει σε ιδιώτη, τώρα το
εκμεταλλεύεται ο ίδιος ο δήμος». Μμμ, εξαιρετικά ­ όχι μόνο δεν μου
επιτρέπεται να είμαι νομιμόφρων, αλλά με υποχρεώνουν να γίνω και νεοφιλελεύθερη…