Καρδιοχειρουργική υπάρχει μόνο στα χαρτιά

Δέκα χρόνια παραμένει κλειστή η καρδιοχειρουργική κλινική στην Πάτρα γιατί
δεν βρέθηκε ακόμη διευθυντής. Το 1989 προκηρύχθηκε για πρώτη φορά η θέση
διευθυντή, όμως απορρίφθηκε ο κ. Παναγιώτης Σπύρου, γιατί δεν είχε ανάλογες
επιστημονικές εργασίες αλλά και γιατί είχε υπηρετήσει στον στρατό ως απλός
οπλίτης (!), και από τότε λύση για τη λειτουργία της κλινικής δεν βρέθηκε. Το
φαινόμενο όμως των κλειστών κλινικών συναντάται σε πολλά νοσοκομεία της χώρας,
ακόμη και στα σύγχρονα, όπως συμβαίνει στην Άρτα όπου οι έξι από τις 13
κλινικές του Ιδρύματος παραμένουν κλειστές εδώ και δύο χρόνια.

ΠΑΤΡΑ

Η Καρδιοχειρουργική Κλινική στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας παραμένει
«στα χαρτιά» εδώ και δέκα χρόνια. Πρώτη φορά προκηρύχθηκε θέση διευθυντή της
Καρδιοχειρουργικής το 1989. Τότε ο κ. Σπύρου που ήταν υποψήφιος είχε
απορριφθεί, γιατί υπηρέτησε ως απλός οπλίτης στον Στρατό!

Από το 1989 θα λειτουργούσε η Καρδιοχειρουργική Κλινική στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας, αλλά τότε απορρίφθηκε η επιλογή του Παναγιώτη Σπύρου γιατί στον Στρατό… ήταν μόνο δεκανέας!

Όπως θυμάται ο γνωστός καρδιοχειρουργός Παναγιώτης Σπύρου, κατά τη διαδικασία
κρίσεως για την ανάδειξη του καθηγητή στην έδρα Καρδιοχειρουργικής του
Πανεπιστημίου Πατρών, κλήθηκε να απολογηθεί γιατί υπηρέτησε ως απλός οπλίτης
και όχι ως έφεδρος αξιωματικός στο στράτευμα!

Συγκεκριμένα καθηγητής – μέλος του συμβουλίου ανάδειξης, αντί να ζητήσει
διευκρινίσεις για το επιστημονικό έργο του υποψηφίου, ρώτησε τον κ. Σπύρου πώς
είναι δυνατόν ένας επιστήμονας να υπηρετεί στον Ελληνικό Στρατό ως οπλίτης με
την ειδικότητα γιατρού, όταν όλοι γνωρίζουν ότι οι γιατροί λαμβάνουν
υψηλότερους βαθμούς κατά τη στράτευσή τους.

Αναρωτήθηκε μάλιστα, πώς είναι δυνατό να εκλεγεί επιστήμων σε θέση καθηγητή
όταν έχει υπηρετήσει σε τόσο υποτιμητική για την προσωπικότητα και το κύρος
του θέση στο στράτευμα. «Με τοποθέτησαν εκεί επειδή ήμουν αριστερός και όταν
υπηρέτησα (τα έτη 1962-64) οι επιλογές των στρατευσίμων γίνονταν με πολιτικά
κριτήρια», απάντησε ο κ. Σπύρου. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι υπέρ της
εκλογής του υποψηφίου ψήφισαν οι πλέον ειδικοί για την κρίση: οι επτά
προβεβλημένοι χειρουργοί, γνωστοί για την προσφορά τους στην ιατρική επιστήμη,
οι οποίοι γνώριζαν το έργο του κ. Σπύρου από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κατά της εκλογής του ψήφισαν γιατροί – μέλη του συμβουλίου από άλλες, άσχετες
με τη συγκεκριμένη έδρα ειδικότητες (δερματολόγοι, ακτινολόγοι και αναισθησιολόγοι).

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η παραπάνω στιχομυθία διεγράφη τελικά από τα
πρακτικά της συνεδρίασης. Ωστόσο, ο γραμματέας του συμβουλίου την επιβεβαιώνει.

Ο Αλιβιζάτος

Σήμερα το προσωπικό των καρδιοθωρακοχειρουργικών κλινικών είναι ένα άτομο, ο
επίκουρος καθηγητής Βασίλης Δουγένης, που μάταια αναμένει επί χρόνια τη
λειτουργία της κλινικής.

Ο κ. Δουγένης δήλωσε στα «ΝΕΑ»: «Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να
ξεκινήσει η κλινική, αρκεί να υπάρχει θέληση και να εκλεγεί καθηγητής όπως
προβλέπεται από τον νόμο».

Ορισμένοι πανεπιστημιακοί υποστηρίζουν ότι «εάν είχε εκλεγεί ο κ. Δουγένης,
σήμερα θα λειτουργούσε το καρδιοχειρουργικό τμήμα», αλλά τελικά επελέγη ο κ. Αλιβιζάτος.

Άλλοι αναφέρουν ότι «δύσκολα ένας διαπρεπής καρδιοχειρουργός θα έρθει στην
Πάτρα δίχως την ανάλογη αμοιβή. Εξάλλου, όπως δήλωσε στα «ΝΕΑ» γνωστός
καθηγητής της Ιατρικής Σχολής, «πρέπει να υπάρχει διάθεση θυσίας αφού θα
συναντήσει πολλά προβλήματα για να οργανώσει μια σύγχρονη κλινική».

Ο κ. Αλιβιζάτος δύο χρόνια μετά την εκλογή του εξακολουθούσε να παραμένει στην
Αθήνα, γιατί όπως επισημαίνουν στελέχη του νοσοκομείου «μπορεί οι καθηγητές να
εξέλεξαν διευθυντή, ταυτόχρονα φρόντισαν να μην τροποποιήσουν τον οργανισμό
του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου ώστε να προσληφθούν γιατροί-βοηθοί του και το
ανάλογο νοσηλευτικό προσωπικό».

Προς το παρόν, ο καρδιοχειρουργός κ. Βασ. Δουγένης περιορίζεται σε επεμβάσεις
του θώρακα παρ’ ότι είναι καλά εκπαιδευμένος στην Αμερική σε εγχειρήσεις
καρδιάς.

Την ίδια ώρα ο θάλαμος της καρδιοχειρουργικής είναι κλειδωμένος με 20
κρεβάτια, το χειρουργείο χρησιμοποιείται για άλλες εγχειρήσεις, ενώ
υπολογίζονται σε δεκάδες εκείνοι που έχασαν τη ζωή τους μεταβαίνοντας στην
Αθήνα για εγχείρηση καρδιάς.

Ο τομογράφος

Το κακό για την Πάτρα δεν σταματά εδώ. Ο αξονικός τομογράφος στο Νοσοκομείο
«Άγιος Ανδρέας» της Πάτρας παραμένει επί δώδεκα χρόνια χαλασμένος στο υπόγειο
του κτιρίου!

Εγκαταστάθηκε ύστερα από δωρεά Αχαιού το 1983, λειτούργησε για τέσσερα χρόνια
και στη συνέχεια με διακοπές, ώσπου χάλασε οριστικά!

Την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι ασκούσαν πιέσεις για αγορά νέου αξονικού τομογράφου.

«Στο πάγιο αίτημά μας για εγκατάσταση και λειτουργία αξονικού τομογράφου
τίποτε δεν έχει γίνει», δήλωσε ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων Κώστας Πετρόπουλος.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι «η ταλαιπωρία των ασθενών έχει μεγαλύτερη αξία από τα
ιδιωτικά συμφέροντα, που φαίνεται να εξυπηρετεί η μη εγκατάσταση και
λειτουργία του στο νοσοκομείο “Άγιος Ανδρέας”».

Καθημερινά τα οχήματα του ΕΚΑΒ μεταφέρουν ασθενείς από το νοσοκομείο για να
υποβληθούν σε αξονική τομογραφία στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα που
λειτουργούν στην αχαϊκή πρωτεύουσα. Υπολογίζεται ότι 16 με 20 ασθενείς με το
ανάλογο οικονομικό κόστος κάθε μέρα σπεύδουν στα διαγνωστικά κέντρα.

Ο πρόεδρος του Νοσοκομείου Κώστας Χαρισιάδης ανέφερε ότι «εγκρίθηκε πια η
προμήθεια του αξονικού τομογράφου και σύντομα θα γίνει η εγκατάστασή του στο
Νοσοκομείο». Άλλωστε, πρόσθεσε ο κ. Χαρισιάδης, «υπάρχει δημόσια υπόσχεση της
πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Υγείας.

Όπως καταγγέλλουν εργαζόμενοι στο ίδιο Νοσοκομείο, δεν υπάρχει διευθυντής της
χειρουργικής κλινικής, αφού ο κ. Γ. Τουμπανάκης βρίσκεται με εκπαιδευτική
άδεια στην Αθήνα, και στο τέλος της χρονιάς πρόκειται να πάρει σύνταξη!

ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ

Χωρίς γιατρούς και προσωπικό

ΧΑΝΙΑ

Κλιμακώνονται οι κινητοποιήσεις στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων, αφού μετά τους
γιατρούς ­ οι οποίοι πραγματοποιούν απεργία διαρκείας από τις 4 Μαΐου ­ και το
νοσηλευτικό προσωπικό προχώρησε χθες, από τις 7.30 έως τις 9.30 το πρωί, σε
προειδοποιητική στάση εργασίας, ζητώντας την ικανοποίηση σειράς αιτημάτων του,
ώστε «να αναβαθμιστεί η δημόσια υγεία στον νομό». Οι εργαζόμενοι στο ίδρυμα
που θα πραγματοποιήσουν δίωρες στάσεις εργασίας σήμερα, αλλά και αύριο, από τη
1 έως τις 3 το μεσημέρι, διαμαρτύρονται για τη μη πληρωμή των υπερωριών τους
από 1ης Ιανουαρίου ’99, για την έλλειψη προσωπικού, καθώς και για την
καθυστέρηση που παρατηρείται στην έγκριση του νέου οργανισμού.

Ο πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στο Γενικό Νοσοκομείο κ. Γιώργος
Μιχαϊλάκης ανέφερε μάλιστα ότι σε περίπτωση που «δεν δούμε να βγαίνει κάτι
θετικό από αυτές τις κινητοποιήσεις θα προχωρήσουμε, από εβδομάδα, σε επίσχεση
εργασίας για τα δεδουλευμένα».

Ο κ. Μιχαϊλάκης υπογράμμισε ότι το κυριότερο πρόβλημα που θα πρέπει να
επιλυθεί είναι η έλλειψη προσωπικού στο ίδρυμα.

«Με αυτό το προσωπικό», είπε, «που λειτουργεί σήμερα το νοσοκομείο είναι
αδύνατον να εξυπηρετήσουμε το κοινό». Ανάλογη άποψη εξέφρασε και ο νοσηλευτής
κ. Δήμος Μουστακλής.

ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΡΤΑΣ

Κινδυνεύουν μηχανήματα δισ.!

Χρήστος Καραβασίλης: «Χρειάζονται άμεσα προσλήψεις. Είναι κρίμα ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία να μην έχει ακόμη αναπτυχθεί πλήρως»

Πριν από λίγον καιρό μια κυρία που ζει και εργάζεται στη Σουηδία πήγε για
λίγες ημέρες στη γενέτειρά της, την Άρτα. Αρρώστησε και χρειάστηκε νοσηλεία.
Ένα αεροπλάνο από τη Σουηδία έφτασε στα Γιάννινα και παρέλαβε την ασθενή. Τότε
όλοι θαύμασαν το σύστημα υγείας της Σουηδίας. Άλλοι ειρωνεύτηκαν το ελληνικό.
Άλλοι διαμαρτυρήθηκαν για την κατάσταση στο τοπικό νοσοκομείο. Και πλέον έχουν
κάθε λόγο να διαμαρτύρονται, αφού το νέο νοσοκομείο, ένα από τα καλύτερα της
χώρας από κτιριακής υποδομής και ιατρικού εξοπλισμού, λειτουργεί κατά το
ήμισυ, λόγω ελλείψεως γιατρών και νοσηλευτών.

Έτσι, άριστα εξοπλισμένες κλινικές παραμένουν κλειδωμένες, με αποτέλεσμα οι
ασθενείς να διακομίζονται στα Γιάννινα ή σε άλλα μεγάλα νοσοκομεία. Ενώ
υπάρχει Μαιευτική Κλινική που λειτουργεί παρά πολύ καλά, δεν υπάρχει
Παιδιατρική λόγω έλλειψης γιατρών. Λόγω έλλειψης νοσηλευτών δεν λειτουργούν οι
κλινικές: Οφθαλμολογική, Ουρολογική, ΩΡΛ, Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και Καρδιολογική.

«Πρόκειται για ένα από τα πλέον σύγχρονα νοσοκομεία της χώρας. Είναι κτισμένο
σε ένα από τα καλύτερα σημεία της πόλης και όμως, αν και έχει ολοκληρωθεί πριν
από δύο χρόνια, δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί πλήρως. Χρειάζονται προσλήψεις
γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού, ώστε να λειτουργήσει πλήρως», λέει ο
πρόεδρος του νοσοκομείου κ. Χρήστος Καραβασίλης. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι
γίνονται προσπάθειες και ότι οι κλινικές που λειτουργούν προσπαθούν να κάνουν
ό,τι καλύτερο και μάλιστα με πολύ καλά αποτελέσματα. Το γεγονός ότι για
περιστατικά που θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν στην Άρτα χρειάζεται η συνεχής
κίνηση των ασθενοφόρων προς τα Γιάννινα είναι ένα θέμα που τον ενοχλεί. Όπως
ενοχλεί και τους τοπικούς παράγοντες που ζητούν προσλήψεις.

Το νοσοκομείο, «καλύτερο ξενοδοχείο της περιοχής» το αποκαλούν οι κάτοικοι,
ξεκίνησε το 1993. Έγιναν τότε και όπως συνηθίζεται τα «εγκαίνια» με όλα εκείνα
τα περί υγείας του λαού. Το 1997 το νοσοκομείο ετοιμάστηκε. Το παλιό
μεταφέρθηκε στο νέο και έτσι άρχισε η λειτουργία του. Όμως από τότε ποτέ δεν
άνοιξε η πόρτα σε έξι από τις 13 κλινικές. Τα κρεβάτια άδεια και μέσα στα
νάιλον προστατευτικά καλύμματα τα μηχανήματα αναξιοποίητα και τα κλειδιά σε
ασφαλές μέρος. «Τόσα μηχανήματα κόστισαν δισεκατομμύρια», λένε οι άνθρωποι του
νοσοκομείου, «είναι κρίμα να καταστραφούν». Εκείνο που τους πονάει ιδιαίτερα
είναι η Καρδιολογική Μονάδα, καθώς το 45% των καρδιοπαθών που νοσηλεύονται στα
Γιάννινα είναι από την Άρτα. Αλλά και η Παιδιατρική, όπως και η πλήρωση των
κενών θέσεων γιατρών στις άλλες κλινικές που ήδη λειτουργούν. Για παράδειγμα,
δύο χειρουργοί δεν αντέχουν να κάνουν ετησίως περισσότερες από 1.500
εγχειρήσεις. Και όταν μιλάμε για μια περιοχή που καλύπτει περίπου 130.000
κατοίκους, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι οι ελλείψεις δημιουργούν σοβαρά προβλήματα.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

Θα περατωθεί του χρόνου, άγνωστο πότε ­ και πώς ­ θα λειτουργήσει

Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από το φθινόπωρο του 1984, όταν «γεννήθηκε» η
ιδέα της δημιουργίας ενός πανεπιστημιακού νοσοκομείου στην Αλεξανδρούπολη του
Έβρου. Η μελέτη κατασκευής ολοκληρώθηκε το 1990 και η σύμβαση υπεγράφη το
1995, οπότε και ξεκίνησαν οι εργασίες ανέγερσής του στην περιοχή Δραγάνα, λίγο
έξω από την ακριτική πόλη.

Οι εκτιμήσεις των υπευθύνων συγκλίνουν στο ότι το έργο (δυναμικότητας 750
κλινών) θα περατωθεί εντός του 2000, κανείς όμως δεν βρίσκεται σε θέση να
διαβεβαιώσει για το πότε θα ανάψει το πράσινο φως για την εκκίνηση της
λειτουργίας του, ούτε βεβαίως και πότε θα γίνει η παράδοσή του προς χρήση τόσο
από τους πολίτες όσο και από τους φοιτητές της Ιατρικής.

Από το 1995 σημειώθηκαν αλλεπάλληλες καθυστερήσεις στην πρόοδο του έργου, οι
οποίες δεν ήταν άσχετες με ορισμένες διαφωνίες που εκδηλώθηκαν ανάμεσα στην
εταιρεία του Δημοσίου που ασχολείται με την ανάπτυξη νοσηλευτικών μονάδων και
στις επιτροπές που συγκροτήθηκαν για την ανάπτυξη του έργου αναφορικά με
θέματα προμηθειών.

Σήμερα, αν και έχουν ξεπεραστεί σε μεγάλο βαθμό οι διαδικαστικές εμπλοκές,
έχουν αναδειχθεί νέα προβλήματα σε ό,τι αφορά την προοπτική λειτουργίας του
πανεπιστημιακού νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης, που προκαλούνται κυρίως από τις
διαφορετικές οπτικές με τις οποίες προσεγγίζεται η ύπαρξη και ο ρόλος του
νοσηλευτικού ιδρύματος.

«Το κατασκευαστικό πρόγραμμα εξελίσσεται σύμφωνα με τις συμβατικές
υποχρεώσεις και με τρόπο άριστο, ούτως ώστε να έχει ολοκληρωθεί τον Ιούνιο του
2000», επισημαίνει ο νομάρχης Έβρου, Γιώργος Ντόλιος.

Εκκρεμούν: * Η προμήθεια του ξενοδοχειακού εξοπλισμού και του κινητού ιατρικού
εξοπλισμού του νοσοκομείου. Οι προβλέψεις αναφέρουν ότι το ζήτημα θα κλείσει
πριν από την ολοκλήρωση της ανέγερσης του έργου.

* Η εκτέλεση παράλληλων έργων, υποστηρικτικών της λειτουργίας του νοσοκομείου.

* Η σύνταξη του Οργανισμού του Νοσοκομείου.

* Η σύνταξη τρίμηνου προγράμματος μετεγκατάστασης του παλαιού
νοσοκομείου στο νέο κτίριο.

* Η προκήρυξη θέσεων εργασίας για τη διοικητική και ιατρική στελέχωση
του νοσοκομείου.

«Δεν έχουν γίνει ασκήσεις επί χάρτου», σχολιάζουν δηκτικά μέλη της ιατρικής
κοινότητας, που δεν αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία την πιθανότητα λειτουργίας
του νοσοκομείου, ως συγκροτημένου και πλήρως αναπτυγμένου φορέα, στο άμεσο
μέλλον.