Δωρεά 200 εκατ. περιμένει την υπογραφή του υπουργού…

Επί δεκατρία χρόνια στο Λαϊκό Νοσοκομείο ζητούσαν αξονικό τομογράφο. Ό, τι
δεν έκανε το κράτος, το έκανε ιδιώτης. Δώρισε το μηχάνημα, αλλά εδώ και τρεις
μήνες το υπουργείο δεν έχει αποδεχτεί την προσφορά, παρά τις διαμαρτυρίες.
Έτσι, το νοσοκομείο στερείται από «ένα μηχάνημα αιχμής», όπως λένε οι γιατροί.
Στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας, πριν από έξι μήνες, θεμελιώθηκε το Τμήμα
Επειγόντων Περιστατικών. Όμως, οι εργασίες σταμάτησαν, αφού οι τεχνικοί
ανακάλυψαν ότι κάτω από τον χώρο ανέγερσης «υπάρχει ποτάμι», αν και είχαν
αναλάβει να κάνουν τη σχετική μελέτη πριν από δύο χρόνια.

Και βέβαια, το μεγάλο πρόβλημα παραμένει το νοσοκομείο Παπαγεωργίου στη
Θεσσαλονίκη, το οποίο αν και είναι έτοιμο εδώ και δύο χρόνια δεν έχει ακόμη
λειτουργήσει, αφού υπάρχει νομικό κενό στο να αποσπαστούν σε αυτό
νοσοκομειακοί γιατροί. Για το θέμα κλήθηκε να γνωμοδοτήσει ο συνταγματολόγος
κ. Αντώνης Μανιτάκης, ώστε να βρεθεί η χρυσή τομή για τη λειτουργία του
ιδρύματος.

Ο υπουργός

Και ενώ πολλά νοσοκομεία της χώρας υπολειτουργούν, ο υπουργός Υγείας κ.
Λάμπρος Παπαδήμας απέδωσε τον θόρυβο «σε πολλά και μεγάλα συμφέροντα».

Σε δηλώσεις του που έκανε στη Λαμία, ο κ. Παπαδήμας παραδέχτηκε ότι υπάρχουν
προβλήματα, έχουν όμως γίνει σοβαρά βήματα για να αντιμετωπισθούν. Για τις
τελευταίες αναφορές στην υγεία είπε: «Υπάρχουν πολλά και μεγάλα συμφέροντα.

Δεν ξέρω αν έτσι εξυπηρετείται η παράδοση του δημόσιου τομέα της υγείας σε
χέρια ιδιωτών, αφού πρώτα παρουσιαστεί ως αναξιόπιστος.

Πάντως, γνωρίζω ότι σε τίποτε δεν έχει θιγεί ο ιδιωτικός τομέας».

Λαϊκό Νοσοκομείο. Λύση στο πρόβλημα χώρου φαίνεται ότι δίνουν οι… γωνίες που μετατρέπονται σε… ανοιχτούς θαλάμους!

Εν αναμονή μίας υπογραφής τελεί εδώ και τρεις μήνες το Λαϊκό Νοσοκομείο, για
να αποκτήσει επιτέλους ένα μηχάνημα που ζητάει εδώ και δεκατρία χρόνια και το
οποίο αποφάσισε να δωρίσει στο νοσοκομείο ένας ιδιώτης.

Το περί ου ο λόγος μηχάνημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας αξονικός
τομογράφος ­ ένα μηχάνημα πρώτης γραμμής για όσα νοσοκομεία κάνουν γενική
εφημερία. Και όμως, το υπουργείο Υγείας κρίνει ότι δεν ήρθε ακόμα το πλήρωμα
του χρόνου να υπογραφεί η… έγκριση της δωρεάς και να τοποθετηθεί ο αξονικός
στον χώρο που ήδη διαμορφώθηκε κατάλληλα για να τον δεχθεί.

«Η υπογραφή αυτή, ως φαίνεται, κοστίζει πιο πολύ από τα 200 εκατομμύρια που θα
έπρεπε να διαθέσει το υπουργείο Υγείας, εάν αποφάσιζε να αγοράσει μόνο του τον
αξονικό τομογράφο», λέει ο κ. Αντώνης Σταυρούλιας, πρόεδρος της 5μελούς
επιτροπής της ΕΙΝΑΠ του Λαϊκού. «Πώς αλλιώς να εξηγηθεί αυτή η απίστευτη
κατάσταση; Από το 1986 παρακαλάμε να μας βάλουν αξονικό και τώρα που μας τον
χαρίζουν, το υπουργείο αδιαφορεί».

Η μονάδα βρογχοσκοπήσεων

Η δυστοκία στις αποφάσεις, πάντως, δεν περιορίζεται μόνο στην περίπτωση του
αξονικού τομογράφου. Άλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι η αντικατάσταση του
μοναδικού βρογχοσκοπίου του νοσοκομείου, το οποίο χάλασε οριστικώς πριν από
τέσσερις μήνες. «Η Μονάδα Βρογχοσκοπήσεων είναι κλειστή όλο αυτόν τον καιρό»,
λέει ο κ. Σταυρούλιας. «Το βρογχοσκόπιο που είχαμε ήταν 20ετίας και παρουσίαζε
τακτικά βλάβες. Την τελευταία φορά, όμως, οι τεχνικοί διαπίστωσαν ότι δεν
είναι δυνατόν να επισκευασθεί. Ελλείψει κονδυλίων, όμως, δεν υπάρχει
δυνατότητα να αγοράσουμε καινούργιο και έτσι διαγνώνουμε τα περιστατικά που
χρειάζονται βρογχοσκόπηση αναλόγως με τα κλινικά συμπτώματα. Σε περίπτωση,
εντούτοις, που η βρογχοσκόπηση πρέπει οπωσδήποτε να γίνει ­ όπως συμβαίνει,
λ.χ. όταν υπάρχει σφηνωμένο στον λαιμό ενός ασθενούς κάποιο ξένο σώμα ­
αναγκαζόμαστε να τον στείλουμε σε άλλο νοσοκομείο για να εξυπηρετηθεί. Τους
δικούς μας κατάκοιτους, μεταμοσχευμένους ασθενείς που χρειάζονται
βρογχοσκόπηση όμως, πώς μπορούμε να τους στείλουμε σε άλλο νοσοκομείο; Η
μετακίνησή τους είναι αδύνατη».

Ενάμιση χρόνο βάφουν

Μετ’ εμποδίων γίνεται επίσης η αποπεράτωση έργων πνοής για το νοσοκομείο.
Έργων, όπως η ανάπλαση των χειρουργείων και το βάψιμο των εξωτερικών τοίχων
των πανεπιστημιακών κλινικών. «Τις κλινικές τις βάφουν εδώ και ενάμιση χρόνο»,
εξηγεί ο κ. Σταυρούλιας. «Όσο για τα χειρουργεία, αυτά αναπλάθονται εδώ και
τρία χρόνια και δεν προβλέπεται να τελειώσουν σύντομα». Όντως, μέσα σε αυτά τα
τρία χρόνια της αναπλάσεως των χειρουργείων, έχουν γίνει τα αναγκαία
γκρεμίσματα, η κατασκευή των εξωτερικών κτισμάτων και ορισμένες εργασίες στο
εσωτερικό. Εξοπλισμός, βεβαίως, δεν υπάρχει και ούτε λόγος να γίνεται για
προσλήψεις προσωπικού ­ «χώρια που έχουν σταματήσει οι εργασίες, διότι δεν
υπάρχουν πλέον κονδύλια», κατά τον κ. Σταυρούλια. Παρ’ όλα αυτά, πριν από
λίγους μήνες άρχισε να κατασκευάζεται ένα τριώροφο κτίριο, το οποίο θα
συνδέσει τα νέα χειρουργεία με το κεντρικό κτίριο και θα στεγάσει τους
βοηθητικούς χώρους των νέων χειρουργείων.

Κατά τα άλλα, οι ασθενείς αναγκάζονται να περιμένουν το λιγότερο τρεις μήνες
για να μπορέσουν να κάνουν κάποιες μη επείγουσες εγχειρήσεις.

Και όταν έρθει η πολυπόθητη ημέρα της εισαγωγής, μπορεί να χρειασθούν να
περιμένουν άλλες δέκα έως δεκαπέντε ημέρες νοσηλευόμενοι, έως ότου οδηγηθούν
στο χειρουργείο ­ όλα εξαρτώνται από τα επείγοντα περιστατικά που θα εισαχθούν
στο νοσοκομείο τις ημέρες της γενικής εφημερίας. Μιας γενικής εφημερίας που
συνήθως γίνεται με τόσο ελλιπές νοσηλευτικό προσωπικό (μία νοσηλεύτρια μπορεί
να έχει υπ’ ευθύνη της 40-45 ασθενείς), ώστε οι γιατροί αναλαμβάνουν να τις βοηθήσουν.

Παρά τις τεράστιες ελλείψεις του νοσοκομείου, πάντως, οι περισσότεροι ασθενείς
δηλώνουν ικανοποιημένοι από τις υπηρεσίες που τους παρέχουν το νοσηλευτικό και
το ιατρικό προσωπικό «και αυτό λέει πολλά», επισημαίνει ο κ. Σταυρούλιας.

Εξ ίσου πολλά, όμως, λέει και το ότι οι χειρουργοί ερίζουν για το ποιος θα
χρησιμοποιήσει το μοναδικό ψαλίδι που κόβει καλά (τα περισσότερα χειρουργικά
εργαλεία έχουν ξεπεράσει τα δέκα χρόνια ζωής και έχουν στομώσει), καθώς και το
ότι τα περισσότερα συμβατικά ακτινολογικά μηχανήματα έχουν αγορασθεί πριν από
δέκα ή είκοσι χρόνια, οπότε οι βλάβες είναι πια πολύ συχνό φαινόμενο. Και όλα
αυτά, για ένα νοσοκομείο που διαθέτει περίπου 600 κρεβάτια, που εφημερεύει
κάθε τέσσερις ημέρες και που διαθέτει επτά πανεπιστημιακές κλινικές,
επιτελώντας έτσι κοινωνικό, ιατρικό έργο αλλά και εκπαιδευτικό έργο.

Ένα… ποτάμι είναι η αιτία για την οποία πέρασαν 6 μήνες από τότε που ο
υπουργός Υγείας Λάμπρος Παπαδήμας έβαλε τον θεμέλιο λίθο του Τμήματος
Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νικαίας, αλλά οι
εργασίες δεν έχουν αρχίσει. Το ποτάμι ανακαλύφθηκε αιφνιδίως από την τεχνική
εταιρεία που έχει αναλάβει το έργο, ακριβώς κάτω από το σημείο όπου θα κτιστεί
το ΤΕΠ, σύμφωνα με καταγγελίες των γιατρών του νοσοκομείου. «Και όταν λέμε
“αιφνιδίως”, εννοούμε ότι από το 1997 που έκανε η εταιρεία τις σχετικές
μελέτες, δεν το είχε εντοπίσει, αλλά το ανακάλυψε τώρα», διευκρινίζει ο κ.
Παύλος Πολάκης, επικεφαλής της 5μελούς επιτροπής της ΕΙΝΑΠ του νοσοκομείου.

Η ύπαρξη του ποταμού οδήγησε την εταιρεία στην εκπόνηση συμπληρωματικής
μελέτης, με την οποία ζητούνται πρόσθετα χρήματα για να τοποθετηθούν ειδικά
υποστυλώματα και να μην υπάρξει στατικό πρόβλημα ούτε στο νέο κτήριο, ούτε στα
παρακείμενα. «Η εταιρεία ανέλαβε το έργο για το οποίο είχαν εγκριθεί 2,3
δισεκατομμύρια δρχ., με προσφορά ύψους 1,2 δισ. δραχμών», εξηγεί ο κ. Πολάκης.
«Τώρα ζητεί άλλα 150-200 εκατομμύρια, για τα υποστυλώματα. Αύριο θα ζητήσει
ενδεχομένως κάτι άλλο. Έτσι γίνεται πάντοτε στα δημόσια έργα. Δίνεις μια πολύ
χαμηλή τιμή για να πάρεις το έργο και μετά αρχίζουν οι καθυστερήσεις και,
μοιραία, οι υπερκοστολογήσεις για να φθάσεις ή να υπερβείς όλο το κονδύλι».
Όπως και να έχει, το νέο κοστολόγιο είναι έτοιμο, αλλά δεν έχει ακόμα λάβει
προέγκριση από τη Νομαρχία Πειραιά και έτσι δεν έχει γίνει κανένα έργο, αν
εξαιρέσει κανείς ότι κόπηκαν ορισμένα δέντρα.

Έξι μήνες, επίσης, έχουν περάσει και από τότε που υποσχέθηκε το υπουργείο
Υγείας να διαθέσει κονδύλια για να αποκτήσει το νοσοκομείο μαγνητικό τομογράφο
­ αλλά χρήματα δεν έχουν δοθεί.

Ο μαγνητικός τομογράφος δεν είναι η μοναδική έλλειψη του νοσοκομείου ­ ούτε
καν η μεγαλύτερη. «Έχουμε τρομακτική έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού», τονίζει
ο κ. Πολάκης. «Έχουμε κενές 300 θέσεις νοσηλευτικού προσωπικού σε σύνολο 830
περίπου. Το επακόλουθο είναι να περιμένει ένας ασθενής έως και 3 ώρες για να
βρει τραυματιοφορέα στα εξωτερικά ιατρεία τις ημέρες της εφημερίας, ενώ στην
καλύτερη περίπτωση, μία νοσηλεύτρια καλείται να εξυπηρετήσει στην εσωτερική
εφημερία 20-25 ασθενείς περίπου. Όσον αφορά την καθαριότητα, κάθε φορά που
έχουμε γενική εφημερία πρέπει μία καθαρίστρια να φροντίζει 3 ή 4 χειρουργικές
αίθουσες ταυτοχρόνως ­ οπότε καταλαβαίνετε πόσο καθαρά μπορεί να είναι τα
χειρουργεία». Από τα 11 υπάρχοντα χειρουργικά κρεβάτια, εξάλλου, λειτουργούν
μόνον τα 9, διότι δεν υπάρχει επαρκές νοσηλευτικό προσωπικό. Μοιραία, λοιπόν,
οι λίστες αναμονής για τις εγχειρήσεις ρουτίνας φθάνουν τους 2,5 μήνες.
Ελλείψεις, πάντως, παρατηρούνται το τελευταίο εξάμηνο και στις προμήθειες
υλικών, όπως τα φιλμ των αξονικών τομογράφων, τα φάρμακα της Μονάδας Εντατικής
Θεραπείας, ή ακόμα και το οξυζενέ ­ «εξαρτάται από το πόσα χρήματα χρωστά το
νοσοκομείο και σε ποια εταιρεία. Όταν δώσει κάποια χρήματα, παίρνει υλικά,
ειδάλλως δεν έχουμε».

Ο κ. Πολάκης, ωστόσο, παραδέχεται ότι μετά το 1997 στο νοσοκομείο διατέθηκαν
αρκετά χρήματα και έτσι αγοράστηκαν μερικά ιατρικά μηχανήματα που έλειπαν,
ανακαινίστηκαν οι χώροι των δύο πρώτων ορόφων του κεντρικού κτιρίου (αλλά όχι
των δύο επόμενων), κατασκευάστηκε καινούργιος κοιτώνας για τους γιατρούς και
προχώρησαν σημαντικά τα έργα για την κατασκευή μιας Μονάδας Τεχνητού Νεφρού
και του κτιρίου του κυτταρολογικού και του παθολογοανατομικού εργαστηρίου.
«Καινούργια χειρουργεία, όμως, δεν φαίνεται να κατασκευάζονται, ενώ για
καλύψουμε τις ανάγκες θα έπρεπε να έχουμε 20 χειρουργικές αίθουσες, που να
λειτουργούν όλες», καταλήγει.

Το πολύπαθο Γενικό Περιφερειακό Νοσοκομείο «Παπαγεωργίου», γνωστό και ως
Νοσοκομείο Δυτικών Συνοικιών της Θεσσαλονίκης, θα μπορούσε να συναγωνιστεί σε
ιστορία ακόμη και αυτό το γεφύρι της Άρτας.

Έτοιμο και πλήρως εξοπλισμένο τα τελευταία δύο χρόνια, το νοσοκομείο –
φάντασμα, όπως έσπευσαν πολλοί να το χαρακτηρίσουν, και ένα από τα μεγαλύτερα
νοσηλευτικά ιδρύματα της Ευρώπης, εξακολουθεί να παραμένει κλειστό και να μην
παραδίδεται προς χρήση στον λαό της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας,
κυρίως για λόγους νομικής υφής.

Τα πρώτα σύννεφα απλώθηκαν πάνω από το υπερσύγχρονο νοσηλευτικό ίδρυμα, που
αναπτύσσεται σε οικοπεδική έκταση 150 στρεμμάτων, πολύ νωρίς. Ήδη από την
έναρξη των εργασιών κατασκευής του, (προϋπολογισμός 28 δισ. δρχ.) το 1993
διατυπώθηκαν ενστάσεις και δημόσιες αμφισβητήσεις για τις προθέσεις των
αδελφών – δωρητών Παπαγεωργίου, οι οποίοι διέθεσαν συνολικά 8 δισεκατομμύρια
δραχμές για την αποπεράτωσή του. Υπήρξαν ακόμη και καταγγελίες που έκαναν λόγο
για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, η ορθότητα όμως των οποίων δεν αποδείχθηκε
ποτέ, ούτε καν τις φορές που αυτές πήραν τον δρόμο της Δικαιοσύνης. Οι
συνολικά 14 διαχειριστικοί έλεγχοι που έχουν γίνει από το 1993 στο Ίδρυμα
«Παπαγεωργίου» δεν απέδειξαν κάποια οικονομική ατασθαλία. Η διαχειριστική
διαφάνεια που προέκυψε από τους ελέγχους δεν στάθηκε όμως ικανή να ξεπεράσει
τους σκοπέλους. Υπήρχε ένα μόνιμο αγκάθι που πλήγωνε το νοσοκομείο και το
οποίο σχετιζόταν με το νομικό καθεστώς λειτουργίας του, βάσει του οποίου θα
διαμορφώνονταν οι εργασιακές σχέσεις, αλλά και ο τρόπος διοίκησης του
νοσοκομείου. Οι καθυστερήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη. Επί θητείας Πεπονή
στο υπουργείο Υγείας, επήλθε ολοκληρωτικό τέλμα στο ζήτημα της λειτουργίας του
νοσοκομείου «Παπαγεωργίου». Η ηγεσία του υπουργείου δεν μπορούσε να αποδεχθεί
την προοπτική να υπάγεται η διοίκηση ενός νοσηλευτικού κολοσσού, για τον οποίο
μάλιστα το ελληνικό Δημόσιο διέθεσε πολλά δισεκατομμύρια δραχμές, σ’ έναν
ιδιώτη. «Πώς συμβαδίζει το γεγονός ένας δωρητής να είναι ταυτόχρονα και
διαχειριστής», ήταν ένα από τα μόνιμα επιχειρήματα που διατυπώνονταν,
αφήνοντας πολλά ερωτηματικά.

Η αναζήτηση συμβιβαστικής φόρμουλας οδήγησε τον Μάιο του 1998 την αρχική
σύμβαση, που υπογράφηκε ανάμεσα στο Δημόσιο και στο Ίδρυμα «Παπαγεωργίου» για
το ομώνυμο νοσοκομείο, στη Βουλή για τροποποίηση. Με αυτόν τον τρόπο
επιχειρήθηκε να διασαφηνιστούν ορισμένα «σκοτεινά», όπως είχαν χαρακτηριστεί,
σημεία της, που έδιναν εν λευκώ τη διοικητική ευθύνη τού νοσοκομείου στο
Ίδρυμα. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, που έγινε στο «Παπαγεωργίου» η πρώτη ιατρική
πράξη, οι αρμόδιοι και κυρίως το Δ.Σ. του νοσοκομείου (3 μέλη του ιδρύματος, 3
εκπρόσωποι υπουργείου, 1 κοινής αποδοχής) εκτιμούσαν ότι έως το τέλος του
χρόνου (1998) η λειτουργία του νοσοκομείου θα ξεκινούσε σταδιακά (εξωτερικά
ιατρεία). Λίγους μήνες όμως αργότερα προέκυψαν νέα προβλήματα, που αφορούσαν
αποκλειστικά το καθεστώς απασχόλησης των γιατρών, οι οποίοι θα στελέχωναν τις
κλινικές του «Παπαγεωργίου». Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις και συζητήσεις με
τους εκπροσώπους της πανεπιστημιακής κοινότητας οδηγήθηκαν σε ναυάγιο. Οι
πανεπιστημιακοί γιατροί απέρριπταν κατηγορηματικά τον απαράβατο όρο που έθετε
η διοίκηση του νοσοκομείου, να είναι αποκλειστικής απασχόλησης και να μην
κάνουν εξωτερικό ιατρείο. Οι προσπάθειες της διοίκησης στράφηκαν τότε στους
νοσοκομειακούς γιατρούς, με δεδομένο ότι το υπουργείο Υγείας αδυνατούσε να
διαθέσει τα δισεκατομμύρια που απαιτούνται για την έναρξη της λειτουργίας του
νοσοκομείου. Για να τελεσφορήσει όμως αυτή η πρωτοβουλία, όπως ανακοίνωσε και
επισήμως στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Μάιο ο υπουργός Υγείας Λάμπρος
Παπαδήμας, θα έπρεπε να ξεπεραστούν ορισμένα νομοθετικά κενά. Αυτά συνδέονται
με τη διαπίστωση ότι δεν μπορούν να γίνουν μεταφορές νοσοκομειακών κλινικών
και αποσπάσεις γιατρών του ΕΣΥ σε ένα Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, όπως
είναι το «Παπαγεωργίου», όπου κανείς δεν μπορούσε να διαβεβαιώσει ότι θα
διασφαλίζονται οι εργασιακές σχέσεις του προσωπικού.

Ο υπουργός εξήγγειλε νέα τροποποίηση της σύμβασης από τη Βουλή και ακολούθως η
διοίκηση του νοσοκομείου ανέθεσε στον συνταγματολόγο Αντώνη Μανιτάκη να
διερευνήσει το πεδίο επίλυσης των νομικών ζητημάτων. Η γνωμάτευση του ειδικού
θεωρείται θέμα ημερών. Οι πληροφορίες όμως αναφέρουν ότι μολονότι ο
συνταγματολόγος αποφαίνεται υπέρ της προώθησης των νομοθετικών ρυθμίσεων,
θεωρεί δύσκολη και προβληματική τη διοίκηση του νοσοκομείου από τον δωρητή και
πρόεδρό του Νικόλαο Παπαγεωργίου…

Όμως, κι αν ακόμη προχωρήσει η αναθεώρηση τής ήδη τροποποιημένης σύμβασης,
απαιτούνται τουλάχιστον έξι μήνες για την ολοκλήρωση της συγκεκριμένης διαδικασίας.