ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια βόλτα στην πλατεία

Έκανε ζέστη όλη μέρα σήμερα και συνέχιζε ώς αργά το βράδυ, που βγήκα από το
σπίτι μου για μια δροσερή βόλτα.

Κατέβηκα την Πατριάρχου Ιωακείμ και διέσχισα την Πλατεία Κολωνακίου, που από
καιρό πια είναι ένα έρημο αλσύλλιο, ενώ γύρω του σφύζει η ζωή.

Το κομβικό σημείο των Αθηναίων, των κοσμικών, των αργόσχολων, των νέων, η
κεντρική πλατεία, με την έννοια της συγκέ-ντρωσης του κόσμου, έχει μεταφερθεί πέριξ.

Ο τόπος γύρω στα φαρδιά πεζοδρόμια, στους γειτονικούς πεζόδρομους και τους
μικρούς παράδρομους έχει γεμίσει με καρέκλες και τραπεζάκια.

Καθώς περνούσα ανάμεσά τους, από τον στενό διάδρομο, πρόσεχα τις ομάδες των
ανθρώπων. Μιλούσαν φωναχτά ο ένας στον άλλον, γελούσαν με το τίποτα, κοιτούσαν
τους περαστικούς.

Στο μικρό μπαράκι της γωνίας βρήκα μια παρέα φίλων. Στριμώχτηκα μαζί τους γύρω
από το στρογγυλό τραπεζάκι και γλίστρησα μ’ ευχαρίστηση στην ατμόσφαιρα της πλατείας.

Κάτι που με διασκεδάζει είναι, ότι ζώντας μες στη διάχυτη ελαφρότητα της
πιάτσας, αφήνω να παρασύρομαι σε συναντήσεις και δημόσιες συναθροίσεις και να
χαίρομαι το χαζολόγημα.

Μ’ αρέσουν οι πολιτισμοί, που μαζεύουν κόσμο στις πλατείες τους, δεν
καταχρώνται τη σοβαρότητα και παίζουν ελαφρά με τις αξίες. Εδώ, μοιάζει σαν
τίποτα να μη σοκάρει και τίποτα να μη δημιουργεί τη διάθεση για ζητωκραυγές,
ενώ η μοναξιά καθησυχάζει για λίγο. Είναι απλά αυτό που ο φίλος μου ο Καμίλο
λέει, επικαλούμενος τον Οράτιο: Spectatum veniunt, veniunt spectatur, ut ipsae
­ Ήρθα να δω, ήρθα να με δουν και το αντίστροφο.