30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΡΙΤΑΣ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΙΜΠΡΕΣΑΡΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στις 11/6/1914.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Είναι προσωπική η ερώτηση, μας είπε.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Εκείνους που δεν σέβονται τους κανόνες της δεοντολογίας.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ: Εκείνους που του έκαναν κακό.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Πολύ. Αλλά μόνον όταν κοιμάται.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΣ: Εκείνον που ακούει στα πολύωρα αεροπορικά
ταξίδια μισοκοιμισμένος.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Μιλόσεβιτς.

Το τρίτο του βιβλίο με τον τίτλο «Άγραφοι κανόνες στις δημόσιες σχέσεις ­
οι κώδικες επιτυχίας» κυκλοφόρησε πρόσφατα ο Θεόδωρος Κρίτας, ο οποίος
ξεκαθαρίζει ότι δεν είναι συγγραφέας αλλά αναμνησιογράφος. Ο Θεόδωρος Κρίτας
έχει φέρει στην Ελλάδα πάνω από 1.000 συγκροτήματα και μερικές χιλιάδες
καλλιτέχνες. Τον μόνο που δεν κατάφερε να φέρει ήταν τον Παβαρότι, επειδή τού
ζήτησε ένα αστρονομικό ποσόν. Πάντως, θεωρεί ότι τα ωραιότερα χρόνια του είναι
«αυτά τα τελευταία», ενώ αυτό που μετράει περισσότερο στη ζωή του είναι «η
πίστη στις αξίες».

ΕΡ.: Η πρώτη εμφάνιση μετράει;

ΑΠ.: Εσείς τι λέτε;

ΕΡ.: Οι δημόσιες σχέσεις μπορούν να… διδαχθούν;

ΑΠ.: Προς Θεού, όχι!

ΕΡ.: Οι άγραφοι κανόνες είναι πιο αποτελεσματικοί;

ΑΠ.: Αποτελεσματικοί ή όχι θα πρέπει να τηρούνται.

ΕΡ.: Το κέρδος από ταξίδια σε 75 χώρες;

ΑΠ.: Όλοι, χωρίς εξαίρεση, εργαζόμαστε για λεφτά, όμως θα πρέπει να
αγωνιζόμαστε για αξίες.

ΕΡ.: Και από την γνωριμία σας με κορυφαίους καλλιτέχνες;

ΑΠ.: Όταν βλέπουν ότι τους δίνεις την ψυχή σου, εκείνοι σου δίνουν την καρδιά τους.

ΕΡ.: Η προσωπικότητα που σας είχε εντυπωσιάσει;

ΑΠ.: Είναι σωστό να ξεχωρίσω έναν, ονοματίζοντάς τον;

ΕΡ.: Τα ωραιότερα χρόνια της ζωής σας;

ΑΠ.: Αυτά τα τελευταία.

ΕΡ.: Τι θυμάστε από τα χρόνια που ήσασταν ηθοποιός;

ΑΠ.: Την ημέρα που πήρα την απόφαση να αποσυρθώ οριστικά από την σκηνή.

ΕΡ.: Και από τα χρόνια που ασκήσατε την δημοσιογραφία;

ΑΠ.: Το καρδιοχτύπι μου το βράδυ εκείνο στην Κωνσταντινούπολη που περίμενα την
απάντηση του Τίτο αν θα μου έδινε την συνέντευξη που του είχα ζητήσει.

ΕΡ.: Δεν αισθάνεστε συγγραφέας παρ’ ότι έχετε κυκλοφορήσει τρία βιβλία;

ΑΠ.: Είμαι ένας απλός αναμνησιογράφος, ο οποίος καταθέτει τις μαρτυρίες του
από τα γεγονότα που έζησε ο ίδιος.

ΕΡ.: Θυμάστε πόσους καλλιτέχνες και συγκροτήματα έχετε φέρει στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Περί τα 1.000 συγκροτήματα και μερικές χιλιάδες καλλιτέχνες.

ΕΡ.: Η Πολιτεία στάθηκε κοντά σας;

ΑΠ.: Σε μερικές περιπτώσεις ναι, στις περισσότερες όχι.

ΕΡ.: Μπαλέτα Μπολσόι μετά τον πόλεμο;

ΑΠ.: Είναι πράγματα που δεν ξαναγίνονται.

ΕΡ.: Η γνωριμία σας με τον Δημήτρη Μητρόπουλο;

ΑΠ.: Τον Δημήτρη Μητρόπουλο δεν τον γνώρισα από πολύ κοντά.

ΕΡ.: Τον Δημήτρη Ροντήρη;

ΑΠ.: Ποτέ συναισθηματική. Όμως γόνιμη και ειλικρινής.

ΕΡ.: Τον Φρανκ Σινάτρα;

ΑΠ.: Ήταν σύντομη, αλλά γεμάτη πρωτόγνωρη εμπειρία.

ΕΡ.: Τον Λούις Άρμστρονγκ;

ΑΠ.: Ήταν η εποχή που η διοικούσα τάξη στις ΗΠΑ έκανε τα πάντα για να πείσει
ότι δεν υπήρχε ρατσισμός στην Αμερική.

ΕΡ.: Τον Ρούντολφ Νουρέγεφ;

ΑΠ.: Τον έφερα δέκα φορές στην Ελλάδα, ενώ η φιλία μου μαζί του κράτησε 30 χρόνια.

ΕΡ.: Την Μονσεράτ Καμπαγιέ;

ΑΠ.: Κάπως έτσι θα τραγουδούν οι άγγελοι στον Παράδεισο.

ΕΡ.: Ποιον καλλιτέχνη δεν φέρατε στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Τον Παβαρότι, γιατί μου ζήτησε ένα αστρονομικό ποσόν που δεν βρήκα
σπόνσορα να το καλύψει.

ΕΡ.: Για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;

ΑΠ.: Για πάρα πολλά.

ΕΡ.: Η Βάσω Μανωλίδου, εκτός από σύζυγος και μητέρα;

ΑΠ.: Η Βασούλα υπήρξε και είναι ακόμη το φως που φωτίζει με την αστείρευτη
λάμψη του την ζωή όλων μας, την δική μου, της κόρης μας Αλίνας και της Βάλιας
και του Θύμιου.

ΕΡ.: Τι μετράει στη ζωή;

ΑΠ.: Η πίστη στις αξίες.

ΕΡ.: Με την Κωνσταντινούπολη τι σας δένει;

ΑΠ.: Εκεί γεννήθηκα. Όμως πιο πολύ με ενώνουν μαζί της τα ωραία χρόνια που την
επισκεπτόμουν με τους θιάσους μου, όταν έσφυζε η Πόλη από έναν ενθουσιώδη Ελληνισμό.

ΕΡ.: Και με την Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Η δεύτερη πατρίδα με την ιδιομορφία της.

ΕΡ.: Ποια είναι η γνώμη σας για την μορφή που πήρε το Φεστιβάλ Αθηνών;

ΑΠ.: Το πρόβλημα δεν είναι η μορφή του Οργανισμού, αλλά ότι ο υπουργός
Πολιτισμού παρενέβαινε και ανέτρεπε τις όποιες αποφάσεις του Γνωμοδοτικού
Συμβουλίου του Φεστιβάλ Αθηνών. Υπήρξε υπουργός και όχι μόνον ένας που μου
είπε: «Μην τους ακούς! Την τελευταία λέξη την έχω εγώ».

ΕΡ.: Ποιον υπουργό εννοείτε;

ΑΠ.: Εκείνον που νομίζει ότι επειδή τους διόρισε, μπορεί και να τους επιβάλλει
τις «καλλιτεχνικές» του απόψεις.