Σε διλήμματα τα Κ.Κ.

Ο πόλεμος στο Κόσοβο έκανε φανερές τις δυσκολίες της ευρωπαϊκής άκρας
αριστεράς να υιοθετήσει μια κοινή γραμμή. Ακόμη όμως και πέρα απ’ αυτή τη
σχετική σύγχυση, τα κομμουνιστικά κόμματα βρίσκονται σε ελαφρά ύφεση από τις
ευρωεκλογές του 1994.

Το Πορτογαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και η ισπανική Ενωμένη Αριστερά βρίσκονται
σε ύφεση.

Στην Ιταλία, η Κομμουνιστική Επανίδρυση είναι εξασθενημένη εξαιτίας της
διάσπασής της από έναν από τους ιστορικούς ηγέτες του κομμουνισμού, τον
Αρμάντο Κοσούτα, ο οποίος βοήθησε την κυβέρνηση της κεντροαριστεράς.

Το Γαλλικό Κ.Κ., που γνώρισε το χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας του στις
εκλογές του 1994 (6,8%), δεν αναμένεται να πέσει κάτω από το επίπεδο αυτό,
μολονότι το ψηφοδέλτιο του ανοίγματός του ­ οι μισοί από τους υποψηφίους στο
οποίο δεν είναι κομμουνιστές ­ φαίνεται σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις ότι δεν
κατάφερε να συνασπίσει γύρω του νέους ψηφοφόρους. Μόνο το γερμανικό PDS και το
σουηδικό Φένστερ Παρτίτ φαίνεται ότι είναι σε θέση να κερδίσουν ψήφους.

Στην Ελλάδα, η άκρα αριστερά, που εκπροσωπείται από τρεις σχηματισμούς (ΚΚΕ,
Συναπισμός, ΔΗΚΚΙ) μπορεί να ελπίζει ότι θα επωφεληθεί από την ομόφωνη
αντίδραση στον πόλεμο στο Κόσοβο, στον οποίο η σοσιαλιστική κυβέρνηση του
Κώστα Σημίτη συμμετέσχε, έστω και έμμεσα.

Τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα που συμμετέχουν στην πλειοψηφία τους στην
ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωμένης Αριστεράς έκαναν φανερή στη διάρκεια της
εκστρατείας στο Κόσοβο την αδυναμία τους να συμβάλουν στην ύπαρξη μιας
«κόκκινη Ευρώπη» απέναντι σε μια Ευρώπη «ροζ» ή «πράσινη».

Τέσσερις αξίες ­ ο αντιιμπεριαλισμός, ο αντικαπιταλισμός, ο αντιφασισμός και ο
αντιρατσισμός ­ εξακολουθούν να αποτελούν το «τσιμέντο» αυτών των
κομμουνιστικών κομμάτων. Μπορεί κανείς να προσθέσει και τον ειρηνισμό: στη
διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο εκφράσθηκαν κατά των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ.

Εντούτοις, σε ορισμένα απ’ αυτά σημειώθηκαν αξιοσημείωτες εξελίξεις. Οι Ιταλοί
κομμουνιστές οργάνωσαν τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις κατά της δράσης του ΝΑΤΟ
στα Βαλκάνια. Οι Έλληνες κομμουνιστές επίσης. Ένας επαναστατικός ρεφορμισμός ­
«η επαναστατική εξέλιξη» του Ζαν Ζωρές ­ ενώνει όλες αυτές τις δυνάμεις.

Τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα δεν τολμούν πλέον να αυτοχαρακτηρισθούν
επαναστατικά· αλλά όλα συμφωνούν, πίσω από τον Γκράμσι, τον οποίο πρόθυμα
επικαλούνται, ότι πρέπει να σπρώξουν την κοινωνία.