Οι Σέρβοι δεν «παραδόθηκαν»

Ο μισός πόλεμος τελείωσε. Τώρα αρχίζει η μισή ειρήνη. Οι Σέρβοι δεν έχουν
«παραδοθεί» με την κλασική έννοια του όρου.

Πραγματοποιούν μια τακτική υποχώρηση από εδάφη τα οποία δεν έχουν χάσει στο
πεδίο της μάχης. Η κυριαρχία τους στο Κόσοβο αναγνωρίζεται από το ΝΑΤΟ, το
οποίο έχει δεσμευτεί να προστατεύσει τη σερβική μειονότητα της επαρχίας. Η
φράση «ολοκληρωτική αποχώρηση των Σέρβων» είναι αμφιλεγόμενη, όπως άλλωστε και
η διαβεβαίωση ότι ο UCK θα αφοπλιστεί. Αν το ΝΑΤΟ παρακολουθήσει απαθώς τον
εξαναγκασμό 100.000 Σέρβων να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, η νίκη του θα
είναι πύρρεια.

Οι 10.000 Ρώσοι

Από την άλλη πλευρά, τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί για τους 10.000 Ρώσους
στρατιώτες που οδεύουν προς το Κόσοβο με την αποστολή να προστατεύουν τους
Σέρβους. Τα μόνα στοιχεία που έχουμε σήμερα είναι η αποχώρηση μερικών σερβικών
μονάδων, η διακοπή των βομβαρδισμών και η επικείμενη είσοδος ξένων
στρατευμάτων στο Κόσοβο.

Ο Μιλόσεβιτς

Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς κατάφερε έτσι να αποσπάσει τη δέσμευση των Ηνωμένων
Εθνών ότι θα αστυνομεύουν τον UCK και θα προφυλάσσουν τους σερβικούς θυλάκους.
Η εθνική κυριαρχία της Γιουγκοσλαβίας στο Κοσσυφοπέδιο αναγνωρίστηκε και τα
σενάρια με τα δημοψηφίσματα ματαιώθηκαν. Όλα αυτά δεν είναι και μικρά
επιτεύγματα για έναν ηγέτη που πριν από τέσσερα χρόνια ήταν έτοιμος να πέσει.
Πρόκειται για ένα τέρας ανάλογο του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά οι κραυγές των
Βρετανών και των Αμερικανών πολιτικών δεν θα τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει
την εξουσία. Για να δικαιολογείται η Δύση να μιλά για νίκη, δεν αρκεί μόνο να
ανοικοδομήσει το Κόσοβο και να εξασφαλίσει την επιστροφή των προσφύγων. Το
ΝΑΤΟ πρέπει να οδηγήσει την περιοχή σε μια ειρηνική αυτονομία με τη
συγκατάθεση των Σέρβων και, στη συνέχεια, να αποχωρήσει. Αλλά κάτι τέτοιο
ακούγεται σήμερα σαν επιστημονική φαντασία.

Ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας απέτυχε σε ό,τι αφορά τόσο τους φανερούς όσο
και τους συγκεκαλυμμένους του στόχους. Η εθνοκάθαρση δεν σταμάτησε. Ο
Μιλόσεβιτς δεν ανετράπη ούτε δολοφονήθηκε. Οι επιδρομές εναντίον αμάχων στο
Βελιγράδι, το Νόβι Σαντ και τη Νις έδειξαν στη διεθνή κοινή γνώμη ότι το ΝΑΤΟ
διοικείται από αδίστακτους που δεν ενδιαφέρονται παρά για τη ζωή των δυτικών
στρατιωτών και αδιαφορούν για τους αμάχους του αντίπαλου στρατοπέδου. Οι
βομβαρδισμοί ήταν τόσο άγριοι, που υπουργοί αναγκάστηκαν να χαρακτηρίσουν
δημοσιογράφους, μακιγιέζ, νοσοκόμες, ακόμη και ολόκληρα χωριά «θεμιτούς
στόχους του πολέμου». Με άλλα λόγια ξανάγραψαν τη Συνθήκη της Γενεύης όπως
τους βόλευε.

Οι βομβαρδισμοί απέκτησαν κάποιο νόημα μόνο όταν το ΝΑΤΟ έκανε στροφή 180
μοιρών και απείλησε να επέμβει. Οι βόμβες που έριξαν Αμερικανοί και Βρετανοί
στο Βελιγράδι πρέπει να ισοδυναμούν με την καταστρεπτική δύναμη μιας πυρηνικής
κεφαλής. Αν το ΝΑΤΟ πιστεύει πραγματικά ότι κέρδισε έναν «δίκαιο πόλεμο», τι
θα το εμποδίσει να χρησιμοποιήσει στο μέλλον πυρηνικά όπλα για να γονατίσει
έναν άλλο δικτάτορα που αψηφά τις εντολές του;