ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ’99 Αποχή – ρεκόρ και τρίτο κόμμα οι Πράσινοι

Η συντηρητική δεξιά του προέδρου Ζακ Σιράκ καταποντίστηκε στις Ευρωεκλογές
μένοντας πίσω και από τα αντιευρωπαϊκά κινήματα των άλλοτε συμμάχων του.

Πρώτο κόμμα αναδείχτηκαν οι Σοσιαλιστές του πρωθυπουργού Λιονέλ Ζοσπέν με 22%.
Είναι πρωτιά για τους Σοσιαλιστές από τότε που ξεκίνησε ο θεσμός των
ευρωεκλογών το 1979.

Στις κάλπες για να εκλέξουν τους 87 ευρωβουλευτές πήγε μόλις το 45% των 40
εκατομμυρίων ψηφοφόρων.

Ο Συναγερμός για τη Γαλλία του σκληροπυρηνικού πρώην υπουργού Εσωτερικών Σαρλ
Πασκουά και ο υπέρμαχος των οικογενειακών αξιών Φιλίπ ντε Βιγιέρ συγκέντρωσαν
το 13% των ψήφων με καθαρή πλατφόρμα εναντίον του Μάαστριχτ, ενώ ο Συναγερμός
για τη Δημοκρατία του προέδρου Ζακ Σιράκ μόλις πλησίασε το 12,7%. Στις εκλογές
αυτές, η εξτρεμιστική δεξιά έλαμψε διά της απουσίας της από τα πρωτοσέλιδα.
Και το εκλογικό αποτέλεσμα πενιχρό, μια και πήρε μόλις 5,6%.

Οι πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι το πρόσφατο σκάνδαλο με τις διοξίνες στο
Βέλγιο βοήθησε τους Πράσινους, που στις προηγούμενες ευρωεκλογές είχαν
συγκεντρώσει κάτω από 3% και δεν είχαν καταφέρει να εκλέξουν ευρωβουλευτή. Η
επιτυχία τους, σε συνδυασμό με την αποτυχία των κομμουνιστών, αναμένεται ότι
θα οδηγήσει σε κυβερνητικό ανασχηματισμό.

Ακολουθούν: η λίστα του ευρωσκεπτικιστή Σαρλ Πασκουά με 10,5% (10 έδρες), οι
κεντρώοι του Μπαϊρού με 8,5% (8 έδρες) και το Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν με 8% (8
έδρες). Πραγματική πανωλεθρία έπαθαν οι κομμουνιστές του Ρομπέρ Υ, που
έρχονται έβδομοι με ποσοστό 7,5% και 7 έδρες. Ακολουθούν: ο συνδυασμός της
Αρλέτ Λαγκιγιέρ με 6% και αυτός του Μπρινό Μεγκρέ με 5%.

Κακό για την αντιπολίτευση χαρακτήρισε το αποτέλεσμα ο Ζαν-Λουί Ντεμπρέ,
πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του RPR. «Είμαστε όλοι συλλογικά
υπεύθυνοι», τόνισε. «Ναι, κάναμε λάθη και διασπαστήκαμε. Αυτό που έχει σημασία
αυτή τη στιγμή είναι η αντιπολίτευση να επανενωθεί και να ανανεωθεί». Η αποχή
σημείωσε ρεκόρ, φθάνοντας το 52,5% έναντι 47,3% το 1994. Το προηγούμενο ρεκόρ
ήταν στις ευρωπαϊκές εκλογές του 1989 (51,3%).

Η αποχή αυτή έχει πολλές αιτίες. Πρώτα απ’ όλα, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν
φαίνεται να ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τους Γάλλους: δύο στους τρεις δεν γνωρίζουν
καν τι είναι το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Και το χειρότερο είναι ότι τα τελευταία
χρόνια αυτή η άγνοια επετάθη. Έπειτα ήλθε και ο πόλεμος, που δεν άφησε τα
κόμματα να κάνουν έναν πραγματικό προεκλογικό αγώνα, ιδιαίτερα μάλιστα τις δύο
τελευταίες εβδομάδες που όλη η συζήτηση ήταν για το ειρηνευτικό σχέδιο στο Κοσσυφοπέδιο.

Στις εκλογές αυτές διακυβευόταν το μέλλον πολλών πολιτικών, από τον ακροδεξιό
«διαφωνούντα» Μπρινό Μεγκρέ μέχρι τον κομμουνιστή ηγέτη Ρομπέρ Υ. Ο τελευταίος
δεν βλέπει ασφαλώς καθόλου αισιόδοξα την «επόμενη ημέρα», αφού είναι βέβαιο
ότι θα δεχθεί πολλές επικρίσεις για τη στάση του κόμματός του τόσο απέναντι
στην κυβέρνηση ­ στην οποία συμμετέχει ­ όσο και απέναντι στον τελευταίο πόλεμο.

Το Εθνικό Μέτωπο του Ζαν-Μαρί Λεπέν κέρδισε λιγότερο από 12% στις ευρωπαϊκές
εκλογές του 1994. Οι δημοσκοπήσεις είχαν δείξει ότι ο αντίπαλός του, ο Μπρινό
Μεγκρέ, θα έπαιρνε 3,5% και θα διέψευδε έτσι τις ελπίδες κάποιων ότι θα
μπορούσε να επανιδρύσει την ακροδεξιά. Ο τελευταίος έδινε μέχρι τις πρώτες
πρωινές ώρες μάχη για να ξεπεράσει το 5% και να εκλεγεί ευρωβουλευτής.

Το παράδοξο αυτών των ευρωεκλογών στη Γαλλία ήταν ο αμιγώς… ευρωπαϊκός τους
χαρακτήρας. Εδώ και 20 χρόνια, αυτή η εκλογική αναμέτρηση δεν ήταν παρά μια
«πρόβα τζενεράλε» για τις βουλευτικές ή τις προεδρικές εκλογές. Το 1979, ο
συσχετισμός δυνάμεων ήταν σαφές ότι θα βάραινε αποφασιστικά στις προεδρικές
εκλογές του 1981. Το 1984, η επιτυχία της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς επιτάχυνε
την πτώση της Αριστεράς.

Το 1989 «παιζόταν» η εσωτερική διαμάχη στη Δεξιά ανάμεσα στους
παλαιοκομματικούς και τους μεταρρυθμιστές. Και το 1994, η αποτυχία του Μισέλ
Ροκάρ του έκλεισε την πόρτα για το προεδρικό μέγαρο.

Το πλαίσιο αυτό ανάγκασε τους υποψηφίους να μιλήσουν περισσότερο για τα
ευρωπαϊκά προβλήματα, χωρίς να μπορέσουν όμως να δείξουν καθαρά στους
ψηφοφόρους τις πιθανές επιπτώσεις της ψήφου τους στην πορεία της Ευρώπης.