Ο πόλεμος, καθρέφτης του πνευματικού κόσμου!

Ο καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Αθανάσιος Σμοκοβίτης μας έστειλε την
ακόλουθη επιστολή:

«Με αφορμή τα τελευταία δραματικά γεγονότα στην περιοχή μας, που άμεσα ή
έμμεσα φόρτισαν το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα στην Ελλάδα, θα ήθελα να
διατυπώσω ορισμένες σκέψεις:

Κάθε φορά που συμβαίνει κάποια εθνική ή κοινωνική κρίση ή αναταραχή στον τόπο,
κοντά στα ποικίλα δεινά, υπάρχει και μια “θετική πλευρά”!

Δίνεται η ευκαιρία να ξεχωρίσει η “ήρα από το στάρι” στον πνευματικό κόσμο της
χώρας, να ξεχωρίσουν οι πραγματικά πνευματικοί άνθρωποι από τους “κατ’
επίφαση” πνευματικούς ανθρώπους.

Με τα τελευταία, λοιπόν, γεγονότα δόθηκε η ευκαιρία να αποκαλυφθούν αυτοί που
κυριαρχούνται από έναν άκρατο, τυφλό συναισθηματισμό, αυτοί που διακατέχονται
από μια ψυχρή, τετράγωνη λογική και λογιστική, αυτοί που λουφάζουν ή αυτοί που
προσπαθούν να εκμεταλλευθούν την κάθε κατάσταση και, τέλος, αυτοί που
αγωνίζονται να κρατήσουν κάποια αναγκαία ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα και
στη λογική.

Όχι αυτοί που διατυπώνουν απόψεις του τύπου “ναι μεν, αλλά… ” ή αυτοί που τη
μια Κυριακή αβασάνιστα υπογράφουν κείμενα διαμαρτυρίας και την επόμενη Κυριακή
ανακαλούν, επικαλούμενοι σύγχυση συγκαιριακή, που όμως είναι δυστυχώς μόνιμη,
αλλά αυτοί που με ψυχραιμία, περίσκεψη και με όσο γίνεται πιο αντικειμενικά
κριτήρια προσπαθούν να ισορροπήσουν πάνω στο λεπτό και εύθραυστο σχοινί της
Ιστορίας.

Και ακόμη περισσότερο όταν δεν αρκούνται σε ανέξοδα σχόλια ή συμβολικές
εκδηλώσεις, αλλά παρέχουν άμεσα και έμπρακτα ανθρωπιστική βοήθεια στα θύματα
του πολέμου, σε όλα τα θύματα χωρίς εξαίρεση και αγωνίζονται ουσιαστικά για
την ειρήνη.

Οι αντίποδες κάποιων τιτλούχων “πνευματικών” ανθρώπων, οι οποίοι αφού
περιπλανήθηκαν σε όλες τις ιδεολογίες, διακατέχονται σε μια προχωρημένη πια
ηλικία από μια φασίζουσα νοοτροπία. Αδίστακτα και αναίτια (;) στρέφονται,
συχνά, εναντίον πραγματικά πνευματικών ανθρώπων, χρησιμοποιώντας κάποια
έμμισθη θέση που κατέχουν στα μέσα μαζικής επικοινωνίας (από τις διάφορες
δοτές θέσεις που κατέχουν).

Τι σχέση μπορεί να έχουν αυτοί, που εξαργύρωσαν και αυτά ακόμη που δεν
εξαργυρώνονται (διαθέτοντας δεκανίκια κομματικά και όχι μόνο), με αυτούς που
επιμένουν, με προσωπική θυσία, ανυστερόβουλα και χωρίς ιδιοτέλεια, να κάνουν
τον προσωπικό τους αγώνα και να καταθέσουν την προσωπική τους μαρτυρία;

Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί οι ηρωικοί, αθόρυβοι, “περιθωριακοί”,
πνευματικοί άνθρωποι. Οι πραγματικά πνευματικοί άνθρωποι!».