Ψάχνει για άλλοθι στα… παιδικά χρόνια

Οι δρόμοι του 37χρονου Χριστόφορου Μωραΐτη και της φίλης του Ίνας Καζάκ ή
Ελένης Παπαδοπούλου… χώρισαν, όταν αποκαλύφθηκε η κοινή τους πορεία σε
παράνομες δραστηριότητες.

Χρ. Μωραΐτης – Ελ. Παπαδοπούλου. Στη φυλακή οδηγήθηκαν οι δύο πρώην φίλοι, που απολογούμενοι στον ανακριτή προσπάθησαν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους κατηγορώντας ο ένας τον άλλον

Όταν οι πρώην φίλοι βρέθηκαν να είναι υπόλογοι ενώπιον της Δικαιοσύνης,
ξέχασαν όσα στο παρελθόν τούς είχαν ενώσει και προσπάθησαν να υπερασπιστούν ο
καθένας τον εαυτό του, ακόμη και εξαπολύοντας κατηγορίες ο ένας εις βάρος του άλλου.

Μόνο που οι δρόμοι τους ξανασυναντήθηκαν. Μάλιστα κατέληγαν στο ίδιο τέρμα: τη
φυλακή. Μετά την απολογία τους και οι δύο κατηγορούμενοι, με σύμφωνη γνώμη
ανακριτή και εισαγγελέα, κρίθηκαν προφυλακιστέοι για όσα τους αποδίδονται.

Ο Χριστόφορος Μωραΐτης κατά τη χθεσινή του προσαγωγή στα δικαστήρια τής πρώην
Σχολής Ευελπίδων δεν έκρυβε πια το πρόσωπό του από τα τηλεοπτικά συνεργεία και
τους φωτογράφους. Έδειχνε να είναι νευρικός. Και όση ώρα περίμενε έξω από το
ανακριτικό γραφείο, δεν θέλησε να πει ούτε μία λέξη για όσα τον κατηγορούν.

Επιθέσεις εις βάρος νεαρών ζευγαριών που τα λήστευε και στη συνέχεια βίαζε τις
κοπέλες. Δολοφονίες, παραβάσεις του νόμου περί ναρκωτικών και περί όπλων…
είναι μερικές μόνον από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Μωραΐτης, ο οποίος
εξεταζόμενος στο στάδιο της προανάκρισης στην Ασφάλεια, για να ελαφρύνει τη
θέση του, προσπάθησε να αναζητήσει άλλοθι των εγκληματικών του πράξεων στα
δύσκολα παιδικά του χρόνια και στο πάθος του για τα ναρκωτικά.

«Όταν ήμουν ανήλικος ­ λέει ο κατηγορούμενος ­ έκανα κλοπές σε σπίτια και για
τον λόγο αυτό μπήκα στη φυλακή. Όταν αποφυλακίστηκα, για πολλά χρόνια δεν
έκανα τίποτα. Όταν χώρισα με τη σύζυγό μου, το 1997, γνώρισα τη φίλη μου Ελένη
Παπαδοπούλου, με την οποία συζούσαμε. Πριν από έναν χρόνο κάποιοι άνθρωποι τής
νύχτας, που γνωρίζω μόνον με τα μικρά τους ονόματα, ήρθαν στο σπίτι μου να την
πάρουν, προφανώς να την βάλουν να δουλέψει για δικό τους λογαριασμό. Αρνήθηκα
και αυτοί πυροβόλησαν για εκφοβισμό στο σπίτι μου. Μου πήραν λεφτά και τα
κλειδιά του σπιτιού μου. Υποχρεώθηκα, λοιπόν, να γυρνάω στα πάρκα και να
κοιμάμαι στα παγκάκια. Δεν είχα καθόλου χρήματα ούτε για φαγητό. Κάτω από
αυτές τις συνθήκες αποφάσισα να κάνω καμιά ληστεία σε ζευγαράκια στα πάρκα της
περιοχής μου. Παραδέχομαι τις δύο ληστείες και τις ασελγείς πράξεις.
Βρισκόμουν σε απελπιστική κατάσταση. Προσπάθησα να βρω διέξοδο στα ναρκωτικά,
αλλά αυτό επιδείνωσε την κατάστασή μου. Χρειαζόμουν περισσότερα χρήματα και
τότε ήταν που δέχθηκα την πρόταση να πάρω για λογαριασμό τού Γ. Αυγερινού τα
γραμμάτια από τον 67χρονο συνταξιούχο Μιχάλη Ματαράση».

Συνεχίζοντας, ωστόσο, την απολογία του ο κατηγορούμενος παραδέχεται ότι τον
κτύπησε, αλλά αρνείται ότι τον σκότωσε ισχυριζόμενος πως, όταν έφυγε από το
σπίτι του θύματος, εκείνος ήταν ακόμη ζωντανός.

Εκ διαμέτρου διαφορετική υπερασπιστική γραμμή ακολούθησε η φίλη του Ελένη
Παπαδοπούλου, η οποία υποστηρίζει τα εξής: «Ο Χρ. Μωραΐτης με αγόρασε έναντι
500.000 δραχμών από το μπαρ όπου δούλευα. Με εξέδιδε σε φίλους του, ακόμη και
σε έναν θείο του. Προσπάθησα να ξεφύγω και τα κατάφερα για 7 μήνες. Μετά,
όμως, με ξαναβρήκε και έβαλε έναν φίλο του να με πυροβολήσει για να φοβηθώ.
Αυτός με πίεσε να πάμε στο σπίτι της Ουκρανής φίλης μου Σβετλάνα Πανσένκο, για
να την πείσει να δουλέψουμε μαζί. Εκείνη αρνήθηκε και τότε ο Μωραΐτης την σκότωσε».

Με συγκλονιστικό τρόπο τα ζευγάρια που έπεσαν θύματα του Χριστόφορου Μωραΐτη
περιγράφουν, αφού τον αναγνώρισαν, σκηνή προς σκηνή στις προανακριτικές τους
καταθέσεις τις εφιαλτικές στιγμές που έζησαν στα χέρια του.

Πέρασαν πολλοί μήνες από εκείνη τη νύχτα που τους έχει σημαδέψει, αλλά δεν
ξεχνούν πως έχουν χρέος με τη δική τους μαρτυρία να βοηθήσουν το έργο της Δικαιοσύνης.

«Καθόμαστε στο άλσος του Βύρωνα, καταθέτουν, και μας πλησίασε ένα άτομο που
προσποιούμενο τον αστυνομικό μας ακινητοποίησε με την απειλή ενός πιστολιού
που κρατούσε. Στη συνέχεια μας έδεσε με χειροπέδες και μας πήγε στο βάθος του
άλσους. Μας υποχρέωσε να γονατίσουμε, μας φίμωσε και μετά έβγαλε ένα σκοινί το
οποίο άρχισε να κόβει σε κομμάτια και μας έδεσε τα χέρια και τα πόδια».

Η κοπέλα, συνεχίζοντας την δραματική αφήγησή της, θυμάται: «Εμένα δεν μου
έδεσε τα πόδια. Άρχισα να κλαίω. Προσπάθησα να φωνάξω. Αυτός με έπιασε από το
κεφάλι, με κτυπούσε στο τσιμέντο και μου έλεγε “σκάσε, δεν θα σε πειράξω”. Ο
ίδιος ασέλγησε εις βάρος μου. Του είπα ότι έχω AIDS για να μη με πειράξει,
αλλά εκείνος συνέχισε».