ΜΑΤΙΕΣ Ο πόλεμος

Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα ήμουνα στη Φρανκφούρτη. Ζωηρό το
ενδιαφέρον για τις ευρωεκλογές: φωτογραφίες του Σρέντερ, ένα επί ένα, σε πολλά
σημεία της πόλης, αφίσες των Χριστιανοδημοκρατών, στο ίδιο μέγεθος, ομιλίες
και εκτεταμένα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Για τον πόλεμο, όμως, στη
Γιουγκοσλαβία, τον άδικο, βρώμικο, επαίσχυντο πόλεμο, με τους χιλιάδες
νεκρούς, ούτε λέξη! Μοναχά θριαμβολογίες για τον ρόλο της Γερμανίας στην
ειρηνευτική προσπάθεια! Αλλά στο αεροδρόμιο, δεκάδες βομβαρδιστικά των
Ηνωμένων Πολιτειών, έτοιμα για απογείωση με προορισμό το Κόσοβο… Εκεί, στο
αεροδρόμιο, στην αίθουσα αναμονής για την πτήση της Λουφτχάνσα προς Αθήνα, με
πλησίασε ένας νέος, ψηλός, ευγενικός, συμπαθητικός, μου είπε ότι είναι
σκηνοθέτης, ζει στο Σικάγο και κατεβαίνει στην Ελλάδα (Καλαμάτα) για να δει
την άρρωστη μητέρα του. Πρόσθεσε: «Παρακολουθώ αυτά που γράφετε για τον πόλεμο
στο Ίντερνετ. Έχετε δίκιο. Εμείς στην Αμερική ιδέαν δεν έχουμε για τις
ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις και τις σφαγές των αμάχων. Μόνο στους Κοσοβάρους
αναφέρονται οι τηλεοπτικοί σταθμοί. Όλοι είναι πουλημένοι στην κυβέρνηση! Αν ο
αμερικανικός λαός γνώριζε τι συμβαίνει στο Βελιγράδι, είμαι σίγουρος ότι θα
είχε ξεσηκωθεί εναντίον του Κλίντον…».

Διαβάζω σε διάφορα έντυπα τις αναλύσεις ξένων συναδέλφων για τα αίτια που
προκάλεσαν την αμερικανική επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία. Ο καθένας λέει τα δικά
του. Ο Θουκυδίδης, όμως, που διδάσκεται ­ το μάθαμε στον Πόλεμο του Κόλπου ­
στις Στρατιωτικές Σχολές των ΗΠΑ, έχει ξεκαθαρίσει πριν από χιλιάδες χρόνια τα
πράγματα… Στο βιβλίο Ζ’, παράγραφος 6, σε μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου,
μιλώντας για την εκστρατεία στη Σικελία, τονίζει: «… Η αληθής αιτία της
τοιαύτης εκστρατείας ήτο η ζωηρά των επιθυμία (σ.σ. των Αθηναίων) να
κατακτήσουν ολόκληρον την νήσον. Ήθελον, όμως, συγχρόνως να έχουν την εύσχημον
πρόφασιν, ότι έρχονται εις βοήθειαν των ομογενών των και τών άλλων συμμάχων των…».

Ανέφερα το όνομα του Βενιζέλου και θυμήθηκα πως, όταν του πρότειναν οι
Γερμανοί στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως τονίζει ο Δ. Κακλαμάνος, από το
Λονδίνο, το 1937, να εγκαταλείψει τη σύμμαχο της Ελλάδας Σερβία, με αντάλλαγμα
την επέκταση των ελληνικών εδαφών στη Μακεδονία «απήντησεν οξέως: Κύριε
υπουργέ, η Ελλάς είναι πάρα πολύ μικρά χώρα, διά να πράξει μίαν τόσον μεγάλην
ατιμίαν»! Φινάλε: μιλάμε για ειρήνη ­ και έρχεται όπου νά ‘ναι ­ αλλά ο χορός
του θανάτου καλά κρατεί: «Την 76η μέρα των επιχειρήσεων», διαβάζω,
«αμερικανικά Β-52 βομβάρδισαν την περιοχή γύρω από την Πρίστινα, κοντά στα
σύνορα με την Αλβανία, για να βοηθήσουν τον Απελευθερωτικό Στρατό του
Κοσσυφοπεδίου. Οι στόχοι ήταν τεθωρακισμένα οχήματα, όπως και οχήματα
μεταφοράς στρατιωτικού προσωπικού. Χτυπήθηκαν τέσσερα χωριά και καταστράφηκαν
κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις στο Μπόλγεβατς»…

Πότε θα τελειώσει, Χριστέ μου, αυτό το μακελειό;