Οργή Σρέντερ για το ελληνικό βέτο στην Τουρκία

* ΚΟΛΩΝΙΑ

Η Ελλάδα δεν είναι «ούτε καλό παιδί, ούτε κακό παιδί ­ είμαστε ένα παιδί με
γνώση», είπε ο Κώστας Σημίτης, σχολιάζοντας τη διαφοροποίηση της Αθήνας εντός
της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ορισμένα θέματα.

Και η Σύνοδος Κορυφής της Κολωνίας είχε τουλάχιστον δύο τέτοια θέματα: την
εκλογή του «ΚΕΠΠΑ» (Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Άμυνας), στην οποία
ο κ. Σημίτης αρνήθηκε να υπερψηφίσει τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Χαβιέ
Σολάνα και απείχε. Και την αναβάθμιση των σχέσεων Τουρκίας – Ευρωπαϊκής
Ένωσης, την οποία η Ελλάδα εμπόδισε, αναγκάζοντας τον καγκελάριο Σρέντερ να
αποσύρει τις σχετικές παραγράφους από το κείμενο των συμπερασμάτων των «15».

Παρ’ όλα αυτά, ο Πρωθυπουργός έχει κάθε λόγο να νιώθει δικαιωμένος για την
πολιτική που ακολούθησε στην κρίση του Κοσόβου ­ γεγονός που δεν έκρυψε και
στη διάρκεια της χθεσινής συνέντευξης Τύπου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι
αναμένει και επιβεβαίωση από τις κάλπες των ευρωεκλογών. «Ελπίζω ότι αυτοί που
υποστήριζαν ότι ακολουθούμε λανθασμένη πολιτική θα έχουν κατανοήσει την
ορθότητά της», είπε ο κ. Σημίτης, προσθέτοντας ότι «ο πολίτης θα κρίνει».

Κ. Σημίτης: «Ελπίζω ότι αυτοί που υποστήριζαν ότι ακολουθούμε λανθασμένη πολιτική στο Κόσοβο, θα έχουν κατανοήσει την ορθότητά της», τόνισε ο Πρωθυπουργός από την Κολωνία. Παρακολουθούν, από αριστερά, οι Γ. Παπαντωνίου, Γ. Παπανδρέου, Γ. Κρανιδιώτης

Ο Πρωθυπουργός εξέφρασε την ελπίδα ότι μετά την Κυριακή ­ και το αργότερο
μέχρι την Τετάρτη ­ θα σταματήσουν οι βομβαρδισμοί και θα υπάρξει ψήφισμα στο
Συμβούλιο Ασφαλείας. Θα έχει προηγηθεί η συνάντηση αξιωματικών του ΝΑΤΟ και
της Γιουγκοσλαβίας, στα σύνορα της ΠΓΔΜ και της Γιουγκοσλαβίας, για τη ρύθμιση
τεχνικών εκκρεμοτήτων.

Παρά την ελάχιστα κεκαλυμμένη ευφορία μεταξύ των «15» ­ «Σύνοδο Κορυφής της
ειρήνης» τη χαρακτήρισε ο κ. Σημίτης ­ ο προεδρεύων του Συμβουλίου, Γερμανός
καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, εμφανίσθηκε έντονα ενοχλημένος για το γεγονός
ότι δεν μπόρεσε να περάσει τον χαρακτηρισμό της Τουρκίας ως υποψήφιας για
ένταξη χώρας. «Είμαι αποφασισμένος να το πετύχω», είπε ο κ. Σρέντερ,
προδικάζοντας το κλίμα του ερχόμενου εξαμήνου και της Συνόδου Κορυφής του Ελσίνκι.

Σθεναρή αντίρρηση

Ο ίδιος ο κ. Σημίτης προέβαλε σθεναρές αντιρρήσεις στην προσπάθεια της
γερμανικής προεδρίας και ορισμένων άλλων εταίρων να αναβαθμίσουν την Άγκυρα ­
και τούτη τη φορά είχε «συμμάχους» τούς ηγέτες της Ιταλίας και της Σουηδίας.
Ωστόσο, άφησε ανοικτό το θέμα της στάσης που θα έχει η Ελλάδα στη Σύνοδο
Κορυφής του Ελσίνκι για το ίδιο ζήτημα. «Θα δούμε τι θα κάνει μέχρι τότε η
Τουρκία», είπε ο Πρωθυπουργός, προσθέτοντας πως «δεν είναι προς το συμφέρον
μας να την αποκλείσουμε· εμείς θέλουμε την ευρωπαϊκή της προοπτική».

Την ίδια στιγμή, πάντως, διπλωματικές πηγές δεν απέδιδαν ιδιαίτερη σημασία στη
δημόσια έκφραση οργής του κ. Σρέντερ. Όπως εξηγούσαν, ο καγκελάριος γνώριζε
πολύ καλά ότι η προσπάθειά του ήταν καταδικασμένη να αποτύχει ­ αλλά ήθελε να
δώσει ένα μήνυμα για τις… αγαθές του προθέσεις τόσο στην τουρκική κυβέρνηση
και στα πέντε εκατομμύρια των Τούρκων ψηφοφόρων που ζουν στη Γερμανία, όσο και
στους Γερμανούς επιχειρηματίες που πιέζουν υπέρ της Άγκυρας.

Η επόμενη μέρα

Η Σύνοδος Κορυφής ασχολήθηκε εκτενώς και με την αποκαλούμενη «επόμενη μέρα»
του πολέμου. Στις 10 Ιουνίου θα υπογραφεί το Σύμφωνο Σταθερότητας για τη
Νοτιοανατολική Ευρώπη, στο οποίο όμως η Γιουγκοσλαβία δεν θα μετάσχει επί του
παρόντος. Οι «15» αποφάσισαν πως η ανοικοδόμηση της περιοχής, πέραν των
δωρητών, θα καλυφθεί είτε από το απόθεμα των 196 εκατομμυρίων ευρώ του
τρέχοντος προϋπολογισμού, είτε από άλλα κονδύλια της Ένωσης.

Οι ηγέτες της Ε.Ε. τάχθηκαν ακόμη υπέρ «μιας σαφούς και αποτελεσματικής
μεταβατικής διοίκησης» του Κοσόβου, της οποίας «θα μπορούσε να ηγείται η
Ε.Ε.». Αυτή «θα πρέπει να έχει την εξουσία και την ικανότητα να ενεργεί ως
συνομιλητής της διεθνούς κοινότητας, καθιστώντας δυνατή μια αποτελεσματική
διαδικασία ανοικοδόμησης και αποκατάστασης».

Ο Κώστας Σημίτης υποστήριξε ότι με τη Σύνοδο Κορυφής της Κολωνίας έγινε ένα
θετικό βήμα στην κατεύθυνση «του στόχου μας για μια ισχυρή Ευρώπη», που θα
είναι «ένας πόλος πολιτικός, παράλληλα με αυτόν των ΗΠΑ, της υπερδύναμης» και
«θα διαμορφώνει το παγκόσμιο περιβάλλον».