Ο γάμος πάσχει από κόπωση…

Το γαλλογερμανικό ζεύγος περνά μία περίοδο κρίσης. Πέντε μήνες μετά τη
γέννηση του τέκνου τους ­ του ευρώ ­ η Γαλλία και η Γερμανία νιώθουν
πελαγωμένες. Οι γονείς του ενιαίου νομίσματος φαίνεται να ζουν αυτή την
περίοδο της κατήφειας, που γνωρίζουν τόσο καλά τα ζευγάρια μετά το ευτυχές
γεγονός. Οι ενθουσιώδεις λόγοι του Ζακ Σιράκ και του Γκέρχαρντ Σρέντερ, στη
γαλλογερμανική διάσκεψη κορυφής της Τουλούζης, στο τέλος Μαΐου, δεν κατάφεραν
να καλύψουν αυτή την πραγματικότητα: ο γάμος πάσχει από κόπωση.

Γαλλογερμανικός γάμος. Οι ενθουσιώδεις λόγοι του Ζακ Σιράκ και του Γκέρχαρντ Σρέντερ, στη γαλλογερμανική διάσκεψη κορυφής της Τουλούζης, δεν μπόρεσαν να κρύψουν την κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών

Η συνάντηση μεταξύ Γάλλων και Γερμανών πολιτικών και βιομηχανιών που έγινε το
περασμένο Σαββατοκύριακο, στη Λυών, έφερε για μία ακόμα φορά στο φως αυτή την
κούραση του ζεύγους. Μετά την εφαρμογή του ευρώ, η Γερμανία και η Γαλλία δεν
ξεκίνησαν κανένα άλλο κοινό πρόγραμμα. Αντίθετα, Γερμανοί και Γάλλοι
δυσπιστούν προς αλλήλους και οι μεν αναρωτιούνται για την αποφασιστικότητα των
δε να συνεχίσουν αυτή την κοινή πορεία του ζευγαριού.

Ενωμένοι στον κοινό στόχο της οικοδόμησης της Νομισματικής Ένωσης, η Γερμανία
και η Γαλλία είχαν σχεδόν ξεχάσει τις διαφορές τους. Αλλά μετά την εφαρμογή
του ευρώ, οι διαφορές αυτές επανήλθαν θεαματικά στο προσκήνιο και τροφοδοτούν
την πικρία του ζεύγους.

Γάλλοι και Γερμανοί αρέσκονται στο να αλληλοκατηγορούνται. Όπως συμβαίνει στα
παλιά ζευγάρια, οι αμοιβαίες επικρίσεις δίνουν και παίρνουν. Οι Γερμανοί
καταγγέλλουν τις γαλλικές επιχειρήσεις ­ Alcatel, EDF και άλλες ­ που
αγοράζουν γερμανικές φίρμες ότι θέλουν… να καταργήσουν θέσεις εργασίας στη
Γερμανία. Οι Γάλλοι δυσφορούν με τις επανειλημμένες γερμανικές προδοσίες ­ στο
Χρηματιστήριο, την αεροναυπηγική, τις τηλεπικοινωνίες ­ και το φλερτ των
Γερμανών επιχειρηματιών με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα γαλλικά συνδικάτα

Οι Γερμανοί ανησυχούν για «την υπερβολική δύναμη των συνδικάτων στον δημόσιο
τομέα, στη Γαλλία», και οι Γάλλοι για «την υπερβολική δύναμη των συνδικάτων
στον ιδιωτικό τομέα, στη Γερμανία». Όπως αυτός ο τραπεζίτης το πιστωτικό
ίδρυμα του οποίου ετοιμάζεται να συγχωνευτεί με αμερικανική τράπεζα, οι πρώτοι
τάσσονται υπέρ της εφαρμογής στη Γερμανία ενός «σκληρού καπιταλισμού». Ένας
Γάλλος βιομήχανος του οποίου η επιχείρηση ετοιμάζεται να συγχωνευτεί με έναν
γερμανικό όμιλο τάσσεται υπέρ της επιλογής ενός «κοινωνικού καπιταλισμού», που
λαμβάνει υπόψη τις εθνικές ιδιαιτερότητες.

Με λίγα λόγια, Γερμανοί και Γάλλοι νιώθουν πλέον διαφορετικοί οι μεν από τους
δε. Είναι, σίγουρα, διαφορετικοί. Και οι συζητήσεις οδηγούν σήμερα για μία
ακόμα φορά στη διόγκωση αυτών των διαφορών.

Αλλά υπάρχουν κυρίως πολιτιστικές διαφορές, που προβάλλονται από τους
εμπειρογνώμονες των γάμων ανάμεσα στις γερμανικές και στις γαλλικές εταιρείες.
Ανάμεσα στους Γερμανούς, «αυτούς τους κοινοτικούς εγωιστές», και τους Γάλλους,
«αυτούς τους δύσπιστους ανταγωνιστές», η συνεργασία στις επιχειρήσεις, αλλά
και στην πολιτική ζωή δεν είναι εύκολη. Οι πρώτοι καταγγέλλουν πρόθυμα τη
«γαλλική αοριστία», οι δεύτεροι τη «γερμανική καταπίεση». Αν η εξωτερίκευση
αυτών των διαφορών ­ και των φαντασμάτων που τις συνοδεύουν ­ μπορεί να δώσει
τη δυνατότητα του εξορκισμού τους, μπορεί επίσης και να διευρύνει το χάσμα
ανάμεσα στις δύο χώρες. Αυτός είναι ο κίνδυνος που απειλεί σήμερα το
γαλλογερμανικό ζεύγος.

Τον φόβο αυτό, εν τούτοις, δεν συμμερίζεται ο Ραϊμόν Μπαρ. Βασισμένος στην
πείρα 40 χρόνων γαλλογερμανικού διαλόγου, ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας
επιχείρησε να υποβαθμίσει το ενδεχόμενου ενός υποτιθέμενου διαζυγίου ανάμεσα
στις δύο χώρες. Στα μάτια του, ένας και μοναδικός στόχος θα συνέβαλε στην
αναθέρμανση της σχέσης τους: το θέμα μιας ουσιαστικής ευρωπαϊκής άμυνας.
Επιφυλακτικοί για τις προοπτικές σ’ αυτόν τον τομέα, οι εταίροι παραμένουν εν
τούτοις ενωμένοι στην αναζήτηση από κοινού «ενός ευρωπαϊκού κοινωνικού
μοντέλου». Πολλοί θα διατύπωναν την ιδέα ότι η οικοδόμησή του θα μπορούσε να
στηριχθεί στα ιταλικά μάλλον παρά στα αμερικανικά σχέδια. Οι Ιταλοί έχουν
επεξεργαστεί ενδιαφέρουσες προτάσεις, που ευνοούν την κοινωνική αλλαγή και οι
οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για τη Γερμανία και τη Γαλλία.