Δεν πίστευα ότι θα συνταχθείς με τους πολεμοχαρείς

Να λοιπόν που επέστρεψες Ντάνι, εδώ και πολλούς μήνες, προκειμένου να παίξεις
«τα τρομερά παιδιά» στον πολιτικό κόσμο. Όπως το 1968, όταν έπαιζες ότι
αντιτάσσεσαι στην εξουσία και ότι αντιτίθεσαι στον σκονισμένο συνδικαλισμό και
την Αριστερά του μπαμπά. Το πρόσχημα της αποχώρησης, χαριτωμένο, εάν το
θυμάμαι, ήταν μία ιστορία για κοιτώνα κοριτσιών που ήταν απαγορευμένος στα
αγόρια. Αυτό εξαπέλυσε τα «γεγονότα» που ξέρουμε, υποβοηθούμενο πολύ από τη
φαντασία και τον ενθουσιασμό.

Ήσουν πολύ νεώτερος, αλλά τα λόγια σου ήταν πειστικά και σημαντικά. Αγαπούσα
εκείνον τον τοτινό Ντάνι, παρότι αντιλαμβανόμουν ήδη τον θεατρινισμό, την
όρεξη για εξουσία και αποπλάνηση· ήταν όμως πνιγμένα σε ένα κατεργάρικο
χαμόγελο και ένα ταλαντούχο θράσος.

Σε ξαναβρήκα μερικά χρόνια αργότερα, σε ένα καφέ της οδού της Κομεντί –
Φρανσέζ. Επρόκειτο, νομίζω, να δημοσιεύσουμε την ίδια στιγμή ένα βιβλίο και
βγαίναμε από τους εκδότες μας. Μου μίλησες για τις δραστηριότητές σου στη
Φρανκφούρτη. Είχαμε κάνει επίσης σχέδιο (απέτυχε) να ενωθούμε, προκειμένου να
πραγματοποιήσουμε συναυλίες για το οικολογικό κίνημα.

Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για τις ευρωεκλογές, περίμενα από σένα να
είσαι ο ακτινοβόλος ταραχοποιός, εφευρετικός, εκπληκτικός, μη χαμένος ­ κάτι
που λείπει στα μεγάλα κόμματα, κάτι που θα μπορούσα να υποστηρίξω και να
χειροκροτήσω. Κι όμως, αναδείχθηκες μία πολύ βολική κεφαλή της λίστας:
χαμόγελο, κόμμωση, ομιλία, ρητορική, καριερισμός και ξύλινη γλώσσα. Όχι και
ιδιαίτερα φλογισμένος, με λίγες λέξεις.

Και συμβαίνει ο πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου. Η στιγμή που ποτέ δεν σε άκουσα να
λες τίποτε, να αντιταχθείς στους πολεμοχαρείς πολιτικούς και διανοούμενους που
κουρνιάζουν κάτω από το προστατευτικό φτερό του θείου Σαμ.

Στο όνομα της σκέψης της Αριστεράς, που απειλείται συντετριμμένη από τη σκέψη
που αποκαλείται ενιαία· στο όνομα της αντίστασης στο μακελειό, στο οποίο το
ΝΑΤΟ και οι σύμμαχοί του πάνε να υποβάλουν ­ με απόλυτη παρανομία ­ την
περιοχή των Βαλκανίων, τον πληθυσμό τους και τα περίχωρά του, δεν πίστεψα ούτε
για μία στιγμή ότι η φωνή σου θα συντασσόταν με εκείνη των πολεμοχαρών.

Το να αποδέχεται κανείς ως μόνη λύση για την κρίση του Κοσσυφοπεδίου τους
βομβαρδισμούς μέχρι τελικής εξόντωσης, το να εγκρίνει τον πόλεμο που
διεξάγεται εναντίον του σερβικού λαού, σημαίνει ότι αποδέχεται μία αφάνταστη
οικολογική καταστροφή. Και μονάχα γι’ αυτόν και μόνον τον τελευταίο λόγο, αυτή
η θέση μού φαίνεται απόλυτη ασύμβατη με την ιδεολογία των Πρασίνων.