Η Αριστερά διχάζεται

Η φωτογραφία της σοσιαλδημοκρατικής οικογένειας συγκεντρωμένης στο Παλαί
ντε Σπορ του Παρισιού δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε πως, πέρα από τις
«αξίες που συμμεριζόμαστε» (Λιονέλ Ζοσπέν), οι κυβερνήσεις των οποίων ηγείται
η Αριστερά στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις στον πόλεμο
στο Κόσοβο.

Υποστηρίζουν βέβαια όλες τη στρατηγική του ΝΑΤΟ, του οποίου είναι μέλη, χωρίς
να δυσανασχετούν φανερά. Δεν υπάρχει κανείς, έως την ελληνική κυβέρνηση του
σοσιαλιστή Κώστα Σημίτη (απουσίαζε από τη συνάντηση του Παρισιού), που να μην
θυσιάζει στην ατλαντική αλληλεγγύη. Αλλά αυτή η κοινή στράτευση των Ευρωπαίων
σοσιαλιστών δεν σημαίνει ούτε ότι αρθρώνουν τον ίδιο λόγο ούτε ότι προτείνουν
την ίδια πολιτική για να καταλήξουμε σε μια διαπραγματεύσιμη λύση της
σύγκρουσης, την οποία όλοι επισήμως εύχονται. Ενώ η παραδοσιακή διαχωριστική
γραμμή ήταν ανάμεσα σε έναν περισσότερο ορθόδοξο μεσογειακό σοσιαλισμό και σε
μια βόρεια, πιο «σύγχρονη» σκανδιναβική σοσιαλδημοκρατία, ο πόλεμος στο Κόσοβο
κλόνισε τις συγγένειες.

Διαφωνίες

Γάλλοι και Βρετανοί συναντώνται σε μία πιο σκληρή γραμμή, ενώ Γερμανοί και
Ιταλοί «χάιδεψαν», σε διαφορετικές στιγμές και με διαφορετικούς όρους, την
ιδέα μιας παύσης των βομβαρδισμών για να διευκολυνθούν οι διαπραγματεύσεις.

Οι διαφορετικές προσεγγίσεις οφείλονται λιγότερο σε διαφωνίες βάθους απ’ ό,τι
στο βάρος της εσωτερικής πολιτικής και των συσχετισμών δυνάμεων σε εθνικό
επίπεδο που σηκώνει κάθε κυβέρνηση. Μολονότι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες
καταδικάζουν ομόφωνα τον Μιλόσεβιτς, το καθεστώς του, τα εγκλήματά του στο
Κόσοβο και σε ολόκληρη την πρώην Γιουγκοσλαβία, μολονότι δεν βλέπουν άλλα μέσα
από την επέμβαση του ΝΑΤΟ για να τελειώνουν με την εθνική αποκάθαρση, πρέπει
να λάβουν υπόψη την κοινή γνώμη τους και τους πολιτικούς συμμάχους τους.
Μοναδική εξαίρεση και πάλι ο Τόνι Μπλερ, αν και «αυτοί που τον επευφημούν το
κάνουν με τον τρόπο των οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας», εξηγεί ο Τζον Κίγκαν,
ένας σπεσιαλίστας της στρατιωτικής ιστορίας, τον οποίο επικαλείται η
«Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν». «Είναι η υποστήριξη των αναγνωστών των
ταμπλόιντ. Όσοι είναι καλά πληροφορημένοι αισθάνονται κακά πληροφορημένοι,
ανησυχούν και αμφιβάλλουν».

«Αυτονομία»

Η Ευρώπη, κυβερνώμενη στην πλειοψηφία της από ομάδες που έχουν προκύψει από
τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, θα μπορούσε άραγε να αναπτύξει αυτό που ο
Τζαντζάκομο Μιγκόνε («Δημοκρατικοί της Αριστεράς»), πρόεδρος της επιτροπής
Εξωτερικών Υποθέσεων της ιταλικής Γερουσίας, αποκαλεί «στρατηγική αυτονομία»
χάρη στη βαλκανική κρίση; Φαίνεται πράγματι ότι η συμφωνία σε ό,τι αφορά την
εξωτερική πολιτική και την πολιτική της ασφάλειας είναι ακόμη πιο δύσκολη απ’
ό,τι η συνεργασία στον οικονομικό ή τον κοινωνικό τομέα.

Για να το πούμε διαφορετικά, η συμμετοχή στην ίδια ιδεολογική οικογένεια δεν
διευκολύνει απαραιτήτως τη συνεννόηση μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών και η ελπίδα
ότι ένα στρώμα ροζ μπογιάς θα επιτρέψει θεαματικές προόδους στην ευρωπαϊκή
ολοκλήρωση κινδυνεύει να αποδειχτεί πως δεν είναι παρά μια αυταπάτη.