Η Ολμπράιτ ήθελε από την αρχή αυτό τον πόλεμο

Η Ουάσιγκτον, και ειδικά η υπουργός Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ, σκόπευε από
την αρχή να εντείνει τις αεροπορικές επιδρομές, αδιαφορώντας για τις επιταγές
του Διεθνούς Δικαίου. Για τους Αμερικανούς, το απώτερο νόημα του πολέμου ήταν
να ξεκαθαρίσουν στους Ευρωπαίους πως το ΝΑΤΟ δεν θα μπορεί πλέον να είναι αυτό
που ήταν επί πενήντα χρόνια: μία αμυντική συμμαχία.

Η Μαντλίν Ολμπράιτ στάθηκε ενεργητικά στο πλευρό τού προέδρου Κλίντον στην
υπόθεση Λιουίνσκι. Αυτό στην πολιτική δεν συμβαίνει χωρίς αντάλλαγμα. Η
Ολμπράιτ ήθελε από την αρχή αυτό τον πόλεμο, παρά τις αντιρρήσεις των
επαγγελματιών στρατιωτικών. Ο ανίδεος Κλίντον την υποστήριξε προσχωρώντας σε
μια λανθασμένη πολεμική στρατηγική. Προφανώς ο «κουραμπιές» του Βιετνάμ
θεώρησε πως μια επίδειξη της στρατιωτικής υπεροχής των ΗΠΑ θα του έκανε καλό
στο εσωτερικό.

Η αμερικανική ελίτ ενεργεί τώρα σύμφωνα με το σύνθημα «εφ’ όσον αναμιχθήκαμε,
πρέπει να κερδίσουμε», που γίνεται αποδεκτό και απ’ εκείνους που αρχικά ήταν
αντίθετοι στους βομβαρδισμούς. Αυτή η στάση είναι συνεπής, αν αντιμετωπίσει
κανείς τον πόλεμο εναντίον του Βελιγραδίου όπως έχει εξελιχθεί στην ουσία: σ’
έναν αποικιακό πόλεμο.

Δύσκολα θα μπορέσουν όμως οι Αμερικανοί να οδηγήσουν τους Ευρωπαίους στην
Ινδονησία, το Σουδάν ή την Ανγκόλα. Στην Αφρική υπάρχουν 6 εκατομμύρια
πρόσφυγες. Όμως οι εμφύλιοι πόλεμοι ενδιαφέρουν τους Αμερικανούς μόνον όταν
θέλουν να βοηθήσουν κάποιο προσφιλές τους κόμμα στη νίκη.

Η στρατηγική τής Ολμπράιτ οδηγεί σε αδιέξοδο και η χρήση χερσαίων δυνάμεων
φαίνεται πλέον αναπόφευκτη. Ο καγκελάριος Σρέντερ έχει εκφραστεί τόσο
κατηγορηματικά γι’ αυτό το θέμα, ώστε να μην είναι σε θέση να επιζήσει
πολιτικά αν άρει την υπόσχεσή του, να μη στείλει Γερμανούς στρατιώτες σε
χερσαίες επιχειρήσεις.

Ο Rudolf Augstein είναι εκδότης και ιδρυτής του γερμανικού περιοδικού
«Ντερ Σπίγκελ», απ’ όπου και αναδημοσιεύεται το άρθρο του.