ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στην άκρη της θάλασσας

Το πρωινό ήταν ολοφώτιστο, όταν ξεκίνησα για έναν περίπατο στην παραλία.

Περπατώντας βιαστικά, άφησα πίσω μου το ψαροχώρι κι έφθασα στη θάλασσα.

Η αμμουδιά ήταν βρεγμένη και άδεια ακόμα από κόσμο.

Έβγαλα τα παπούτσια και κρατώντας τα από τα κορδόνια, ένα σε κάθε χέρι, έκανα
μια στροφή γύρω από τον εαυτό μου. Μ’ άρεσε που τσαλαβούτησα στο κύμα κι έτσι
συνέχισα ξυπόλητη να περπατάω στην ακτή.

Έφθασα στον κυματοθραύστη.

Ο πρωινός αέρας ήταν ψυχρός, αλλά ο ουρανός παρέμενε ηλιόλουστος, συναρπαστικός.

Το κύμα μούσκεψε τη φούστα μου. Από τη μεριά της ξηράς ακούστηκαν φωνές και γέλια.

Μια παρέα τουριστών, με πετσέτες μπάνιου περασμένες στον λαιμό, έρχονταν κατά
πάνω μου.

Γύρισα πίσω, βαδίζοντας πιο αργά ­ όχι όμως κουρασμένα ­ και κοιτώντας συνεχώς
κάτω, εκεί που έσκαγαν τα κύματα.

­ Γιατί να μη ζω για πάντα σ’ αυτή τη γραμμή της ακτής;

Ο αέρας δυνάμωσε, η θάλασσα φούσκωσε και τα κύματα μεγάλωσαν. Βγήκα πιο έξω.
Ένιωσα όμορφα, προστατεύοντας τόσο εύκολα τον εαυτό μου. Είναι ο τρόπος να
βλέπεις τη ζωή μέσα από τη φύση.

Αυτή η βόλτα μ’ έκανε να την σκεφτώ τη στιγμή που την έκανα.

Κι αντί να νιώσω περαστική τουρίστρια σ’ έναν ευλογημένο τόπο, αισθάνθηκα
μεγαλοπρεπής και σημαντική, καθώς ισορροπούσα χαρούμενα ανάμεσα στον ουρανό
και τη γη, στα σύνορα της ξηράς με τη θάλασσα.