ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαν σκηνές από ταινία «προσεχώς»…

Όταν για πρώτη φορά οι Κινέζοι αντίκρυσαν κινηματογράφο, τον ονόμασαν
«ζωντάνεμα των ψυχών με φως και σκιές». Ο κυρ-Κώστας έδινε πνοή σ’ αυτό το
ζωντάνεμα για πάνω από 60 χρόνια. Ο παλαιότερος μηχανικός κινηματογράφου
διηγιόταν την ιστορία για το πώς ο πατέρας και ο θείος του έφεραν από το
Σικάγο στα μέσα της δεκαετίας του ’20 την καινούργια ανακάλυψη και για το πώς
στις αρχές τις τρίτης δεκαετίας του αιώνα η Καλαμάτα απέκτησε τον πρώτο ναό
της Έβδομης Τέχνης. Και το όνομα αυτού; «Αμερικανικός»…

Ο κυρ-Κώστας μεγάλωσε μαζί με τον κινηματογράφο. Από τις αυλαίες φτιαγμένες
από βυσσινί βελούδο στα μοτέρ που δεν χρειάζονταν το ανθρώπινο χέρι να τα
γυρίσει, από το βολταϊκό οξύ στην ασετυλίνη και από τις πιανόλες που
εξασφάλιζαν τη μουσική επένδυση των βωβών φιλμ μέχρι την πρώτη ομιλούσα, τον
«Τρελό τραγουδιστή» του Τζόνσον, οι ιστορίες είναι πάρα πολλές. Όπως εκείνες
για την ταινία «Γιόχαν Στράους» με πρωταγωνίστρια τη Μιμίτσα Κόρχους που, ως
«τιτλαδόρος», αναγκάστηκε να δει… 127 φορές, ή για τις μεταπολεμικές
προβολές που είχαν ως εισιτήριο… τσιγάρα.

Μετά την Κατοχή, ήρθε το στήσιμο πολλών κινηματογράφων και για 28 ολόκληρα
χρόνια η περίφημη «Μπομπονιέρα» της Κηφισιάς. Τα ασπρόμαυρα φιλμ έγιναν
έγχρωμα, σταρ έφθασαν στο ζενίθ τους και χάθηκαν, ατελείωτα ρομάντζα και
αμέτρητοι πόλεμοι πέρασαν μπροστά από τη μηχανή του. Το ’86 ο Δήμος του Νέου
Ηρακλείου άνοιξε τον πρώτο δημοτικό κινηματογράφο στην Ελλάδα, τη «Νοσταλγία»,
και εκείνος προσφέρθηκε να μεταδώσει την πείρα του.

Πριν από λίγους μήνες ο κύριος Κώστας έφυγε. Και η «Νοσταλγία» ξεκίνησε
προχθές το καλοκαιρινό της πρόγραμμα μ’ ένα αφιέρωμα σ’ αυτόν. Που φεύγοντας,
πήρε μαζί του ένα κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου.