Νόστιμον ήμαρ για τον ναυτικό

Η πολυκατοικία της οδού Ορφέως 25, στο Παλαιό Φάληρο, ήταν γεμάτη χθες από
χαρούμενες παιδικές φωνές. Η 10χρονη Θένια, η 8χρονη Αλέξια και η μόλις
τρεισήμισι χρόνων Αφροδίτη δεν μπορούσαν να κρύψουν τη χαρά τους και…
αναστάτωναν όλο τον κόσμο. Αποδέκτης της ευτυχίας τους ο 35χρονος πατέρας τους
Κώστας Στεφανιάς, που ύστερα από 13 μήνες στην Αλγερία, όπου οι αρχές του
είχαν απαγορεύσει την έξοδο από την χώρα εξαιτίας χρεών της ρουμανικής
πλοιοκτήτριας εταιρείας, μπόρεσε να γυρίσει πίσω στην οικογένειά του.

Πάλι μαζί. Η οικογένεια Στεφανιά συναντήθηκε και πάλι ύστερα από 13 μήνες

Τα ίχνη της ταλαιπωρίας είναι έντονα αποτυπωμένα πάνω του. Όμως από χθες ένας
αλλιώτικος αέρας «φυσά» στο μικρό διαμέρισμα, όπου μένει η οικογένεια του
Έλληνα πλοιάρχου. Όλοι μοιάζουν να έχουν αφήσει πλέον πίσω τους την αγωνία και
το άγχος των τελευταίων μηνών.

«Αν η υπόθεσή μου δεν έπαιρνε όλη αυτή τη δημοσιότητα, πολύ φοβάμαι ότι θα
ήμουν ακόμη στην Αλγερία», λέει ο Κώστας Στεφανιάς. «Η σύζυγός μου χτύπησε
όλες τις πόρτες, ακόμη και στον “Συνήγορο του Πολίτη” απευθύνθηκε. Παντού
υπήρχε καλή διάθεση και πρόθεση να βοηθήσουν, όμως αποτέλεσμα δεν υπήρξε έως
ότου το θέμα έγινε γνωστό από τα ΜΜΕ». Η ημέρα της επιστροφής, το νόστιμον
ήμαρ όπως έγραψε ο Όμηρος, είχε σημάνει για τον Κώστα Στεφανιά.

Ο 35χρονος ναυτικός θυμάται με αγάπη τον Τούρκο συνάδελφό του, που όσο
διάστημα έδεσε το πλοίο του στο λιμάνι του Αλγερίου τον καλούσε για γεύμα και
δείπνο, επειδή ήξερε πως δεν είχε λεφτά και ήταν μόνος. Και η θλίψη τον
πλημμυρίζει κάθε φορά που θυμάται έναν Έλληνα καπετάνιο που του γύρισε την
πλάτη, όπως λέει, στις δύσκολες ώρες που περνούσε και δεν του προσέφερε καμία
βοήθεια. Ο ίδιος δεν θέλει να πει περισσότερα, αφού, όπως εξηγεί, ήδη για το
θέμα αυτό έχει διαταχθεί προκαταρκτική εξέταση από την Εισαγγελία Αθηνών,
ύστερα από τις καταγγελίες του.

Ο Κώστας Σταφανιάς έφτασε προχθές το βράδυ στην Ελλάδα, με πτήση των ιταλικών
αερογραμμών. Χθες το πρωί, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει στο
νεκροταφείο να επισκεφθεί τον τάφο του πατέρα του. «Πέθανε πριν από επτά μήνες
και εγώ δεν μπορούσα να είμαι στην κηδεία του», λέει με πίκρα.

Η περιπέτεια για τον Έλληνα ναυτικό ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1998. Ύστερα από
έξι μήνες ανεργίας τού έγινε πρόταση από τον ναυτιλιακό πράκτορα Ι. Μυτακίδη
να πιάσει δουλειά σε ένα ανασφάλιστο πλοίο, ρουμανικών συμφερόντων. Ο μισθός
δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλος, γύρω στις 350.000 δραχμές, όμως είχε τέσσερα
στόματα να θρέψει. Έτσι, αποφάσισε να μπαρκάρει…

Ύστερα από λίγο η εταιρεία δήλωσε πτώχευση κι αυτός έμεινε στην Αλγερία,
επειδή οι αρχές τον θεώρησαν ως εκπρόσωπο της εταιρείας. «Δεν μπορούσα να βγω
έξω από το χώρο του λιμανιού», εξιστορεί. «Το νερό τελείωσε στα τέλη του
Μαΐου, ενώ τα χρήματα στις αρχές του Νοεμβρίου. Η οικογένειά μου δεν μπορούσε
να μου στείλει αλλά και επειδή έπρεπε να βρω άνθρωπο εμπιστοσύνης να πάει στην
τράπεζα. Και εκεί έπαιρναν “μίζα” ακόμη και για να μου φέρουν φαγητό από έξω.
Όταν τελείωσαν και τα τελευταία χρήματα έτρωγα μόνο όταν ερχόταν κάποιο
ελληνικό πλοίο στο λιμάνι. Υπήρχαν περίοδοι που ήμουν για μέρες νηστικός»…

«Η μοναξιά ήταν αφόρητη. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που νόμιζα ότι θα
τρελαθώ. Τα μέτρα ασφαλείας στο λιμάνι ήταν δρακόντεια. Μια φορά αποπειράθηκα
να δραπετεύσω. Να μπω σε ένα ελληνικό πλοίο. Όμως οι λιμενικοί το κατάλαβαν,
αφού παρακολουθούσαν κάθε μου κίνηση και είπαν στον καπετάνιο να βγω έξω.
Ευτυχώς το θέμα έμεινε εκεί και δεν πήρε άλλη διάσταση».

Δίπλα του η σύζυγός του Μαρία, δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά της. «Είμαι
ευτυχισμένη για δυο λόγους», λέει. «Επειδή είναι εδώ ο σύζυγός μου και γιατί
ήρθε νομίμως πίσω. Δεν ήθελα να έρθει κυνηγημένος και να λένε κάποιοι ότι εν
γνώσει του πήγε σε αυτό το καράβι».

Τα μελλοντικά του σχέδια; «Μόλις ηρεμήσω θα ξαναταξιδέψω», λέει ο Κώστας
Στεφανιάς. «Είμαι ναυτικός και από τη θάλασσα συντηρώ την οικογένειά μου».