Ο Ράου Πρόεδρος

Η κυρία Ντάγκμαρ Σιπάνσκι δεν μπόρεσε τελικά να κάνει την έκπληξη. Χάρη στις
ψήφους φιλελεύθερων εκλεκτόρων από την πατρίδα του, τη Ρηνανία-Βεστφαλία, ο
σοσιαλδημοκράτης Γιοχάνες Ράου θα είναι ο όγδοος Πρόεδρος της Γερμανίας.

Βερολίνο, Ράιχσταγκ. Ο καγκελάριος Σρέντερ και ο νέος Πρόεδρος Ράου, στην πρώτη εκλογή Προέδρου στο Ράιχσταγκ μετά 70 χρόνια

Ο δημοφιλής Γιοχάνες Ράου συμβολίζει, ίσως όσο κανένας άλλος, τη συνέχεια της
Β’ Γερμανικής Δημοκρατίας. Η πολιτική του ιστορία αρχίζει το 1952. Διετέλεσε
επί είκοσι χρόνια πρωθυπουργός της Ρηνανίας-Βεστφαλίας και ήταν υποψήφιος
καγκελάριος στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1987. Το 1999, στα πεντηκοστά
γενέθλια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, ο Ράου φτάνει στο απόγειο της
πολιτικής του σταδιοδρομίας. Για το αξίωμα του Προέδρου είχε θέσει
υποψηφιότητα και το 1994, τότε όμως είχε ηττηθεί από τον χριστιανοδημοκράτη
Ρόμαν Χέρτσογκ.

Αμέσως μετά την εκλογή του, δήλωσε πως θέλει να είναι ο Πρόεδρος όλων των
Γερμανών. Αυτό ισχύει και για όσους διαμένουν και εργάζονται στη Γερμανία,
χωρίς να έχουν γερμανικό διαβατήριο, πρόσθεσε. Ο καγκελάριος Σρέντερ δήλωσε
πως η εκλογή του δεύτερου ­ μετά τον Γκούσταβ Χάινεμαν ­ σοσιαλδημοκράτη
Προέδρου στην Ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας δημιουργεί μεγάλες ελπίδες
και προσδοκίες.

Το γερμανικό Σύνταγμα αναγνωρίζει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας πολύ
περιορισμένες αρμοδιότητες. Ωστόσο, ο θεσμός διαθέτει μεγάλο κύρος, ειδικά
όταν κατείχαν το αξίωμα σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Τέοντορ Χόις, ο
Γκούσταβ Χάινεμαν και ο Ρίχαρντ φον Βάιτσεκερ. Ο Ράου αντιλαμβάνεται τον εαυτό
του ως κληρονόμο αυτής της παράδοσης. Η χριστιανική του παιδεία και ο
συναινετικός του χαρακτήρας εκφράζονται στο σύνθημα «συμφιλίωση αντί
διχασμός», που υιοθέτησε στις εκλογές του 1987.

Στον δεύτερο γύρο της εκλογικής διαδικασίας, φιλελεύθεροι εκλέκτορες από τη
Ρηνανία-Βεστφαλία υποστήριξαν τον Ράου, που κατόρθωσε να συγκεντρώσει 690
ψήφους, 20 παραπάνω από την απόλυτη πλειοψηφία των 1.338 εκλεκτόρων.

Η αντίπαλός του, Σιπάνσκι, συγκέντρωσε 572 ψήφους. Το αποτέλεσμα ικανοποίησε
τους σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους, απογοήτευσε όμως τους
χριστιανοδημοκράτες, αλλά και μεγάλη μερίδα του προοδευτικού Τύπου, που είχε
επικρίνει την επιλογή Ράου λόγω της ηλικίας του και είχε ταχθεί υπέρ της
εκλογής τής Ανατολικογερμανίδας κυρίας Σιπάνσκι.