ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το παιχνίδι του έρωτα

Αλήθεια, ή ισχυρισμός του κατηγορούμενου, τα παιδιά της Άντας Σίμου και του
Γρηγόρη Κούλα έμαθαν ­ δυστυχώς με τον επαχθέστερο, γι’ αυτά, τρόπο ­ αυτό που
οι περισσότεροι προσποιούνται ότι αποδοκιμάζουν, μέχρι να χτυπήσει τη δική
τους πόρτα: όσοι έκαναν το «λάθος» να παντρευτούν, υπέγραψαν διά βίου τον
αποκλεισμό τους από το δικαίωμα να ερωτευτούν, να φλερτάρουν, να
καρδιο-χτυπήσουν. Για κάποιον άλλον, εννοείται… Πόσο εγωιστική είναι η
αγάπη! Ληστεύουμε τα σώματα και τις ψυχές αυτών που αγαπάμε. Χτίζουμε τις
σχέσεις μας σαν να πρόκειται για ενοικιοστάσια με ρήτρες γι’ αυτούς που θα
αθετήσουν το συμβόλαιο. Ή σαν θυρίδες θησαυροφυλακίου, με αποκλειστική χρήση
του κλειδιού τους! Λίγοι είναι αυτοί που δεν αγνοούν ότι σε μια καλή σχέση
τίποτα δεν μπορεί να απαγορεύεται. Να το ξαναπώ για να μην παρεξηγηθώ; Σε μια
καλή σχέση. Που ο καθένας εισπράττει από το άνθισμα του άλλου. Ξέροντας ότι
αυτός είναι και ο πιο στέρεος τρόπος να μην μπει ποτέ η σχέση σε αμφισβήτηση.

Για σκεφτείτε το λίγο. Τι μπορεί να δηλητηριάσει περισσότερο μια ψυχή από το
ψέμα, την υποκρισία, την απάτη, όλα δηλαδή τα συστατικά της αληθινής απιστίας.
«Κάν’ το κρυφά, μη λες τίποτα», δεν μας συμβουλεύουν, συνήθως οι «έμπειροι» ή
όσοι χρησιμοποιούν ως άλλοθι την προστασία της σχέσης, επειδή δεν μπορούν να
αναλάβουν το κόστος τού να μην είναι κάποτε οι ίδιοι πρωταγωνιστές; Θα μου
πείτε ­ ενδεχομένως θα γελάσετε ειρωνικά ­ «πολύ επικίνδυνο παιχνίδι
προτείνεις. Ο κίνδυνος να σου ξεφύγουν τα πράγματα από τα χέρια σου
παραμονεύει πάντα στη γωνία. Και τότε τι θα ‘χεις να πεις;». Θα πω «…
Γιώργο, χάσαμε». Αλλά θα ξέρω ότι στην πραγματικότητα η σχέση είχε κλείσει ήδη
τον κύκλο της. Και περίμενε απλώς την αφορμή…