Το Εθνικό Μέτωπο πήρε την κάτω βόλτα

Τι ριζική αλλαγή, αλήθεια, μέσα σε έναν χρόνο! Τον Μάιο του 1998, οι δημοτικές
εκλογές απέδειξαν για μία ακόμα φορά ότι το Εθνικό Μέτωπο είχε ήδη ριζώσει στο
πολιτικό τοπίο της Γαλλίας. Και όχι μόνον αυτό. Έφεραν στο προσκήνιο και μία
ακόμα ­ οδυνηρή ­ πραγματικότητα: την αποδοχή των θέσεών του από ένα ολοένα
και αυξανόμενο τμήμα των οπαδών της παραδοσιακής Δεξιάς.

Έναν χρόνο αργότερα, η «ανταρσία» του Νο2 του Εθνικού Μετώπου Μπρούνο Μεγκρέ
τον Δεκέμβριο του 1998 και η διάσπαση του ακροδεξιού κόμματος, τον Ιανουάριο,
ανέκοψαν αυτή τη δυναμική ανοδική πορεία.

Όπως έδειξε η ετήσια σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης περί πολιτικών τάσεων,
που πραγματοποιεί εδώ και 15 χρόνια το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων «Sofres», ποτέ
στο παρελθόν η αποδοχή των ιδεών που υπερασπίζεται ο Ζαν-Μαρί Λεπέν δεν ήταν
τόσο φτωχή. Και ποτέ στο παρελθόν, η απόρριψη της ιδεολογίας της άκρας δεξιάς
δεν ήταν τόσο μαζική.

Ο αδελφοκτόνος πόλεμος που ξεκίνησε στους κόλπους των ακροδεξιών μετά τη
διάσπασή τους, περιόρισε στο μισό την ιδεολογική επιρροή του Εθνικού Μετώπου,
η οποία διευρυνόταν διαρκώς εδώ και 12 χρόνια.

Όπως απέδειξε η δημοσκόπηση του «Sofres», περίπου το 20% των Γάλλων συμφωνούσε
με τις θέσεις του Εθνικού Μετώπου μέχρι τον Απρίλιο του 1998. Αυτή τη χρονιά,
η ιδεολογική απήχηση των ακροδεξιών περιορίστηκε στο 11%.

Επιπλέον, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας του «Sofres», η συντριπτική
πλειοψηφία των ερωτηθέντων δεν διακρίνει βασικές διαφορές ανάμεσα στα δύο
Εθνικά Μέτωπα και πιστεύει ότι η διάσπαση δεν είχε ιδεολογικά αίτια, αλλά ήταν
αποτέλεσμα προσωπικής αντιπαράθεσης και αντιπαλότητας.