Αθώος για ευθανασία

Είναι από τις δίκες που γράφουν ιστορία. Η απαλλαγή ενός Βρετανού γιατρού ο
οποίος είχε καθήσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τον φόνο ενός
καρκινοπαθούς και είχε παραδεχθεί ότι βοήθησε 300 άλλους να τερματίσουν τη ζωή
τους, αίρει ένα βαρύ φορτίο από τους ώμους των γιατρών, χωρίς εντούτοις να
δικαιώνει την ευθανασία.

«Ένοχος» συμπόνιας. Ο δρ Ντέιβιντ Μουρ (αριστερά) με τη σύζυγό του Σίλβια αντιμετωπίζει πανευτυχής τους δημοσιογράφους, μετά την απαλλαγή του για φόνο ασθενούς του

Η δίκη διήρκεσε 18 ημέρες, αλλά οι ένορκοι χρειάστηκαν μόνο 67 λεπτά για να
απαλλάξουν ομόφωνα τον γιατρό Ντέιβιντ Μουρ, ο οποίος πριν από τη δίκη με
δηλώσεις του στον Τύπο και την τηλεόραση είχε παραδεχθεί ότι σε όλη τη
διάρκεια της καριέρας του βοήθησε 300 ασθενείς να τερματίσουν τη ζωή τους.

Η υπόθεση του 52χρονου παθολόγου από το Νιούκαστλ φέρνει για ακόμη μία φορά
στο προσκήνιο το δίλημμα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι γιατροί των οποίων
οι ασθενείς βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο μιας ανίατης ασθένειας.

Η ετυμηγορία των ενόρκων έγινε δεκτή με ένα χείμαρρο χειροκροτημάτων και
ζητωκραυγών από τους υποστηρικτές του γιατρού Μουρ, οι οποίοι είχαν γεμίσει
την αίθουσα του δικαστηρίου στο Νιούκαστλ.

Αλλά και η Εταιρεία Εκούσιας Ευθανασίας εξέφρασε την ικανοποίησή της,
τονίζοντας ότι «η απόφαση αυτή αίρει ένα βαρύ φορτίο από τους ώμους των γιατρών».

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης, ο Βρετανός γιατρός επέμενε ότι δεν πιστεύει
στην ευθανασία, αλλά υποστήριζε ότι ήταν πάντα διατεθειμένος να δώσει στους
ασθενείς που υπέφεραν και δεν είχαν καμία ελπίδα βελτίωσης θανατηφόρες δόσεις
παυσίπονων για να τους βοηθήσει να πεθάνουν με ηρεμία και αξιοπρέπεια.

Ο εισαγγελέας επέμενε στην κατηγορία του φόνου, κατηγορώντας τον γιατρό ότι
τον Ιούλιο του 1997 έκανε σκόπιμα μία θανατηφόρο ένεση στον Τζόρτζ Λίντελ, 85
ετών, ο οποίος είχε υποστεί πρόσφατα επέμβαση καρκίνου των εντέρων, αλλά είχε
παρουσιάσει πολλές μεταστάσεις.

Ο ασθενής ήταν κατάκοιτος και κωφός, είχε υποστεί επιπλέον εγκεφαλικό
επεισόδιο και καρδιακή προσβολή και έπασχε ακόμη από διαβήτη, αναιμία και ακράτεια.

Υπέρ και ο δικαστής

Χωρίς να διστάσουν, οι ένορκοι αποφάνθηκαν ότι ο κατηγορούμενος ήταν ένοχος
μόνο για τη συμπόνια που έδειξε απέναντι στον ασθενή του.

Ακόμη και ο δικαστής Τζάστις Χούπερ ήταν καταφανώς υπέρ του κατηγορούμενου.

Κάποια στιγμή, στη διάρκεια της δίκης, επεσήμανε πόσο νοιαζόταν για τον
ετοιμοθάνατο ασθενή του, τον οποίο επισκεπτόταν ακόμα και τα Σάββατα. Και
παρατήρησε: «Όλοι δεν θα θέλαμε να είχαμε έναν γιατρό σαν και αυτόν; Αποτελεί
ειρωνεία το γεγονός ότι αυτή η ενέργειά του τον έφερε στα δικαστήρια».

Πανευτυχής μετά την έκδοση της απόφασης, ο Ντέιβιντ Μουρ δήλωσε: «Φροντίζοντας
έναν ασθενή που βρίσκεται στο τελικό στάδιο μιας ανίατης ασθένειας, ένας
γιατρός έχει το χρέος να χορηγεί ισχυρά παυσίπονα, που μπορεί να έχουν ως
αποτέλεσμα την επίσπευση του θανάτου.

Οι γιατροί που προσπαθούν να ανακουφίσουν από τον πόνο και την οδύνη τους
ετοιμοθάνατους, βαδίζουν σε τεντωμένο σχοινί. Το μόνο που έκανα στον Τζόρτζ
Λίντελ ήταν να μετριάσω την αγωνία του».

Σχολιάζοντας την απόφαση, ο δρ Μάικλ Ουίλκς, πρόεδρος του Βρετανικού Ιατρικού
Συλλόγου, δήλωσε: «Και πριν και κατά τη διάρκεια της δίκης του δρος Μουρ έγινε
εκτεταμένη συζήτηση για την ευθανασία και για τις αποφάσεις που αντιμετωπίζουν
οι γιατροί, οι οποίοι φροντίζουν άτομα με ανίατες ασθένειες. Παυσίπονα
χορηγούνται στους ασθενείς στο τελευταίο στάδιο μιας ανίατης ασθένειας, με
πρόθεση να μειώνεται ο πόνος και η οδύνη ­ όχι να επισπεύδεται ο θάνατος. Σε
τέτοιες περιπτώσεις η κύρια αιτία θανάτου είναι η ίδια η ιατρική κατάσταση του
ασθενούς. Οι ένορκοι σ’ αυτή τη δίκη έκριναν ότι πρόθεση τού δρος Μουρ ήταν να
ανακουφίσει από τον πόνο. Η δίκη δεν δίνει το πράσινο φως για την ευθανασία. Η
ευθανασία είναι παράνομη σε αυτή τη χώρα. Ο Βρετανικός Ιατρικός Σύλλογος
τάσσεται υπέρ του ισχύοντος νόμου και, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν
διαφορετικές απόψεις μεταξύ των μελών του, η κυρίαρχη άποψη στον ιατρικό κόσμο
παραμένει αντίθετη στην ευθανασία».