ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γειτονιά απ’ τα παλιά…

Απέχει ελάχιστα από το κέντρο της Αθήνας. Κι όμως έχει κάτι που νόμιζα ότι θα
μπορούσα να το βρω σε απομακρυσμένα χωριά της ελληνικής περιφέρειας. Στη Νέα
Φιλαδέλφεια, τη γειτονιά μου, οι άνθρωποι εξακολουθούν να κάθονται στις
βεράντες τους και να αλλάζουν κουβέντες με τους «απέναντι». Κάθε μέρα βιάζομαι
να γυρίσω στο σπίτι και απολαμβάνω τα Σαββατοκύριακα στη λουλουδιασμένη
βεράντα μου γιατί νιώθω σαν να παίρνω μέρος σε μια μοναδική τελετή: Τα παιδιά
της γειτονιάς βγαίνουν και τρέχουν και παίζουν και κάνουν σαματά χωρίς να
φοβούνται τα αυτοκίνητα. Ο γιος μου κάνει τις πρώτες του βόλτες ­ και τρώει
τις πρώτες του τούμπες ­ με το ποδήλατο στην αυλή μας. Οι μεγαλύτεροι έχουν
βγάλει τραπεζάκια έξω και μαζί με τον καφέ έρχεται η παρέα.

Βλέπω την κυρία Στέλλα, τη γειτόνισσά μου, να πηγαίνει στη «συγκέντρωση» των
συνομηλίκων της στο παρακάτω σπίτι. Γυρίζει και πιάνουμε την κουβέντα. Μένει
δίπλα μου και την ξέρω. Είμαι λίγο καιρό στη γειτονιά, κι όμως λέω ήδη
καλημέρα σε τόσους ανθρώπους. Ο «απέναντι», ο «διπλανός» μπαίνουν στο σπίτι
μου, εφόσον ακούω τις κουβέντες τους, καθώς το ένα βράδυ η «συγκέντρωση»
γίνεται στη μια αυλή και το δεύτερο στην άλλη.

Οι πόρτες παραμένουν ανοιχτές μέχρι αργά και τώρα τελευταία τραβώ και τις
κουρτίνες γιατί νιώθω ότι τα βλέμματα δεν είναι αδιάκριτα, αλλά έχουν μια
ζεστασιά που από παιδί είχα να νιώσω. Τότε που έτρεχα στους χωματόδρομους της
Δροσιάς για να φθάσω στο Δημοτικό Σχολείο και έλεγα καλημέρα σε έναν – έναν
τους περίπου πεντακόσιους κατοίκους της.