Απραξία του ΟΗΕ στην Κύπρο

Η ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο μόλις γιόρτασε την 35η επέτειο της
αποστολής της. Η λέξη γιόρτασε όμως δεν είναι η κατάλληλη που θα έπρεπε να
χρησιμοποιηθεί, διότι δεν φαίνεται να υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να
σημειωθεί κάποια πρόοδος στην ειρηνευτική της αποστολή.

Κυανόκρανοι του ΟΗΕ. Στην Κύπρο, όπου βρίσκεται 35 χρόνια τώρα, η ειρηνευτική δύναμη δεν έχει προχωρήσει ούτε κατ’ ελάχιστον μία αποτελεσματική λύση

Είκοσι πέντε χρόνια όμως ύστερα από πολυάριθμα ξεσπάσματα μεταξύ Ελληνοκυπρίων
και Τουρκοκυπρίων που έληξαν με την τουρκική εισβολή του 1974 και με τον
ξεριζωμό χιλιάδων ανθρώπων, το νησί έχει ζήσει σε ειρηνικούς ρυθμούς. Η ειρήνη
επιβάλλεται από μια εχθρική διαίρεση του νησιού που την υπερασπίζουν 30.000
Τούρκοι στρατιώτες που είναι εγκατεστημένοι στον Βορρά του νησιού. Και κανείς
δεν είναι ικανοποιημένος.

Κανείς όμως, από την άλλη, δεν έχει κουραστεί τόσο από την πικρή διχόνοια,
ώστε «να προτείνει έναν ουσιώδη συμβιβασμό. Οπότε και οι δύο πλευρές έχουν
βολευτεί με το status quo, επιφανειακά, γεμάτοι αγανάκτηση και οι δύο, αλλά,
στην πραγματικότητα, προοδεύοντας αρκετά».

Ο κυπριακός Νότος όπου κατοικούν Έλληνες βρίσκεται σε ανθούσα κατάσταση. Ένας
μεγάλος αριθμός φοιτητών πηγαίνει καθημερινά στην αμερικανική πρεσβεία, για να
πετάξει μεγάλες ποσότητες χαλασμένων αυγών, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για
τους βομβαρδισμούς της Σερβίας. Επισημαίνεται ότι ενώ ο βομβαρδισμός της
Σερβίας γίνεται επειδή διώκονται οι Κοσοβάροι και αναγκάζονται να γίνουν
πρόσφυγες, η Αμερική δεν έκανε τίποτε προκειμένου να προστατεύσει από τους
διωγμούς και την προσφυγιά τους Ελληνοκυπρίους.

Σε μιαν εποχή όπου ο πόλεμος στη Σερβία έχει προξενήσει πολλά ερωτήματα, η
περίπτωση της Κύπρου λέει πολλά για το τι μπορεί να κάνει ο ΟΗΕ, για το τι δεν
μπορεί να κάνει και για το τι μέλλον πράγματι επιφυλάσσεται στους πρόσφυγες.
Είναι όμως φανερό ότι δεν ισχύει αυτό που ισχυρίζονται ορισμένοι πρώην
επικεφαλής Ευρωπαίοι πολιτικοί: ότι δηλαδή ο ΟΗΕ είναι καταδικασμένος να
αποσυντεθεί εις τα εξ ων συνετέθη, εάν δεν παίξει κεντρικό ρόλο στην ιστορία
του Κοσσυφοπεδίου. Ο ΟΗΕ έχει επιζήσει 35 χρόνων απραξίας και
αναποτελεσματικότητας στην Κύπρο και η ειρηνευτική δύναμη είναι η τρίτη
παλαιότερη τέτοιου είδους δύναμη του Οργανισμού που ακόμη υφίσταται.

Οι άνθρωποι που διώχτηκαν από την Κύπρο έχουν δημιουργήσει πλέον δύο γενιές
απογόνων και είναι αρκετά απίθανο, εάν κλείνονταν την ερχόμενη εβδομάδα,
κάποια «μαγική» συμφωνία να επέτρεπε σε όλους τους πρόσφυγες να επιστρέψουν
στα σπίτια τους. Τελικά οι εθνικές καθάρσεις είναι μη αναστρέψιμες, όπως
αποδεικνύει και η περίπτωση της Βοσνίας, παρά την ηθική αηδία που νιώθει
κανείς όταν αναγκάζεται να παραδεχθεί την επιτυχία μιας τέτοιας επιχείρησης.

Και, πέραν αυτού, η εθνοκάθαρση απλούστατα δεν δημιουργεί μια κατάσταση όπου
ακόμη και η επίτευξη αυτού που μπορεί να θεωρηθεί ως «δικαιοσύνη» μπορεί να
ξαναδημιουργήσει τις κατεστραμμένες κοινότητες.